امریکا باید مدال ویلیام راجرز را پس بگیرد

حالا صورت گیس قرمز ، عروسک دخترک شیرین زبان 1.5 ساله ای که در بغل مادرش حتی جیغ نزد و شهید شد ، انگار اشک آلود شده بود و درست وقتی دوربین «ویل راجرز» روی آن صورت اشک آلود متوقف می شد ، موجی آمد و عروسک چرخید و به جناب ناخدا پشت کرد.

کد خبر: ۶۹۲۱۰

چند روز بعد ویلیام راجرز ، فرمانده ناو وینسنس در مصاحبه ای مطبوعاتی و شاید از فرط عصبانیت آن روزی که گیس قرمز به او پشت کرده بود اعلام کرد: «اگر صد بار نیز آن اتفاق رخ دهد ، باز هم دستور شلیک خواهم داد.»... و حالا درست وقتی امریکایی ها در موضع اتهام افکنی در قبال رئیس جمهور منتخب ملت ایران قرار گرفته اند ، فریاد دخترک شیرین زبان 1.5 ساله از شر خوی تروریستی امریکایی ها به گوش جهانیان می رسد. این فریاد ، ساعت 10:25 دوازدهم تیر سال 1367 را به یاد می آورد که هواپیمای مسافربری ایران تنها 7 دقیقه پس از پرواز از بندرعباس به مقصد دبی ، مورد اصابت دو موشک استاندارد که به دستور فرمانده ناو جنگی امریکایی وینسنس شلیک شد ، قرار گرفت . در میان 290 سرنشین ایرباس پرواز 655 دست کم وجود 65 نوزاد و کودک یک ماهه تا 12 ساله وجدان جامعه جهانی را آزار داد اما امریکایی ها چند ماه پس از حادثه به ویلیام راجرز ، فرمانده تروریست ناو وینسنس مدال افتخار اعطاء کردند. از قضا فردا یعنی 14 تیر نیز سالگرد ربوده شدن 3 دیپلمات و یک خبرنگار ایرانی در لبنان توسط عوامل رژیم صهیونیستی است.

سرنوشت 4 دیپلمات ایرانی به کجا انجامید؛

سید محسن موسوی ، کاردار سفارت ایران در بیروت ، کاظم اخوان ، خبرنگار ایرنا و احمد متوسلیان و تقی رستگار مقدم ، 2 دیپلمات دیگر 24 سال پیش به دست عوامل رژیم صهیونیستی ربوده شدند. فرزند کاردار ربوده شده ایرانی دیروز در نامه ای خطاب به رسانه ها نوشت : در این 24 سال شاید کل کاری که مطبوعات و رسانه های ما در خصوص این موضوع انجام داده اند ، به اندازه فعالیت یک روز رسانه های غربی در موارد مشابه نباشد. ما خانواده ها نیز آماده هر گونه همکاری و در اختیار قراردادن اطلاعات در این زمینه هستیم . سیدرائد موسوی افزود: این که 4 دیپلمات این کشور ظالمانه ربوده شوند و 24 سال در اسارت و سرنوشتی نامعلوم به سر برند و کار جدی از سوی مسوولان و اعتراضی رسا از سوی مردم صورت نگیرد ، نکته ای است که باعث جریحه دار شدن غرور ملی و پرستیژ بین المللی ایران شده و موجب تکرار موارد مشابه در مورد ایرانیان است ، همان طور که در افغانستان ، عراق ، انگلیس (پرونده آرژانتین) و موارد دیگر شاهد این نوع بی حرمتی ها بوده ایم . این حق خانواده هاست که از وضعیت فرزندان ، همسر و پدرشان به طور اطمینان بخش مطلع شوند ، اکنون کارهای زیادی برای پیگیری وضعیت این عزیزان می توان انجام داد ولی اقدام جدی و دلسوزانه ای در این زمینه صورت نمی گیرد. سیدرائد در آخر نامه اش آورد: این نوشته به عنوان گلایه ای است از طرف فرزندی که 24 سال شاهد کوتاهی ها ، از دست رفتن فرصتها و باقی ماندن پدرش در اسارت و شکنجه بوده ، همچنین خواهشی است دوستانه شاید این سکوت 24 ساله که بعضا سالی یک بار با کلی احتیاط و محافظه کاری بی مورد شکسته می شود ، به پایان برسد. دکتر حمیدرضا آصفی دیروز در نشست هفتگی خود با خبرنگاران در این زمینه مورد سوال قرار گرفت . سخنگوی وزارت امور خارجه گفت : این سوال بجایی است و اگر هر روز هم درباره آن پرسیده شود ، باز هم جا دارد؛ چرا که ما از رنج و محنت خانواده های این عزیزان مطلع هستیم و درد آنها را می دانیم ؛ ما بکرات گفته ایم مسوولیت این قضیه را متوجه رژیم صهیونیستی می دانیم . وی ادامه داد: وزارت خارجه در این زمینه از طریق کشور لبنان اقدامات و تلاشهای بسیاری انجام داده که جا دارد از دولت لبنان نیز تشکر کنیم ولی متاسفانه به خاطر ماهیت رژیم صهیونیستی این قضیه هنوز به نتیجه نرسیده است ، ولی این مساله در دستور کار ما قرار دارد. وی تاکید کرد: اطلاعات ما حاکی است که این 4 نفر زنده اند و مسوول سلامت آنها ، رژیم صهیونیستی است . اینک این پرسش مطرح است که مقامات کاخ سفید که هر کشوری را که مخالف منافع آنها سخن بگوید و تصمیم بگیرد ، به اتهام تروریسم مورد حمله قرار می دهند ، درباره 2 حادثه تروریستی آشکار یعنی حمله به هواپیمای مسافربری ایران و ربودن دیپلمات های ایران که با حمایت آشکار آنها از رژیم صهیونیستی صورت گرفت ، چه پاسخی دارند؛ یقینا تاریخ ، امریکا را مجبور به پاسخگویی خواهد کرد.