شروع ناآرامی ها در ازبکستان

در پی ناآرامی های گسترده در ازبکستان که به دنبال اعتراض به محاکمه چند تن از بازرگانان محلی به اتهام وابستگی به سازمان های غیرقانونی حزب التحریر آغاز شد ، مردم این کشور خواستار استعفای اسلام کریم اف ، رئیس جمهور کشور شدند.

کد خبر: ۶۵۱۷۸

منابع خبری ، ناآرامی در شهر اندیجان این کشور را متشنج تر از دیگر مناطق ازبکستان می دانند و گفته شده است در درگیری های این شهر 9 نفر کشته و 34 نفر زخمی شدند. در همین حال افراد مسلح با استفاده از 15 خودرو به زندان اندیجان حمله کردند و پس از کشتن چند پلیس ، حدود 2 هزار زندانی را آزاد کردند. مخالفان دولت همچنین حدود 10 پلیس را در اندیجان به گروگان گرفتند. گزارش می رسد افراد مسلح مردمی در اطراف ساختمان های دولتی بر اوضاع نظارت دارند و در خیابان های اندیجان ماشین های سوخته ای که اجساد در آنهاست دیده می شود. در پی گسترش آشوب ، کریم اف خود به شهر اندیجان رفته است . در این میان سفارت رژیم صهیونیستی در تاشکند نیز هدف حمله ای انتحاری قرار گرفت ؛ اما فرد حمله کننده قبل از اجرای عملیات کشته شد. گرچه قبلا نیز تظاهرات محدودی در اعتراض به دولت ازبکستان در این کشور برگزار شده بود ، اما دامنه و نحوه سازماندهی و فعالیت تظاهرکنندگان شهر اندیجان ظاهرا مقامات را غافلگیر کرده است . به خصوص به نظر می رسد که تهاجم مسلحانه به زندان شهر و ناتوانی ماموران در مقابله با مهاجمان ، مقامات دولتی را بشدت نگران کرده است . شهر اندیجان در دره فرغانه واقع است و اوضاع این منطقه را می توان شاخصی برای سنجش میزان مخالفت با دولت دانست . دولت مرکزی ازبکستان تاکنون هزاران تن از جوانان فرغانه را به اتهام گرایش به اسلام بازداشت و زندانی کرده است . ازبکستان از جمهوری های تشکیل دهنده اتحاد شوروی سابق بود که با فروپاشی شوروی در سال 1991 استقلال خود را به دست آورد. اسلام کریم اف در راس یک حکومت اقتدارگرا زمام امور ازبکستان را در دست دارد و روش حکومتی وی ازجمله نادیده گرفتن حقوق بشر، سرکوب آزادیها و جلوگیری از فعالیت مخالفان انتقاد مدافعان حقوق بشر را به همراه داشته است . همچنین نهادهای مالی بین المللی از فقدان اصلاحات اقتصادی در این کشور ابراز نگرانی کرده و گفته اند ساختار اقتصادی ازبکستان از زمان خاتمه نظام کمونیستی تغییر بارزی نکرده و بخش اعظم فعالیت های اقتصادی همچنان در اختیار یا تحت نظر دولت است اما این که چرا کشورهای آسیای میانه به یکباره دچار تغییر و تحول شده اند را باید در رقابت قدرتهای بزرگ در این منطقه استراتژی و ژئوپولتیک جستجو کرد. امریکا ، چین ، روسیه ، اتحادیه اروپایی و حتی قدرتهای دیگر آسیایی برای منافع خود در این منطقه بشدت با یکدیگر رقابت می کنند ولی روشن نیست این رقابتها چه حاصلی برای کشورهای آسیای میانه در پی خواهد داشت . در این میان ایالات متحده امریکا برای دستیابی به منابع غنی معدن ، آب و انرژی در آسیای میانه حضور خود را پررنگ کرده است و برای بیرون راندن روسیه از این منطقه بشدت سعی دارد حکومتهای دست نشانده خود را در این منطقه مستقر کند.