بازگشت بهنگام هندبال ایران به جاده موفقیت

این نخستین مقامی بود که تیم ایران در جام ملت‌ها کسب کرد و بموقع هم به دست آمد. آن هم در فاصله چند ماه تا بازی‌های آسیایی 2014 اینچوئن کره جنوبی. این می‌تواند آغازی دوباره برای حرکت در مسیر درست باشد، همان راهی که تیم ملی قبل از بازی‌های آسیایی گوانگجو طی کرد و مدال تاریخی نقره آن بازی‌ها را کسب کرد. پیشتر ایران در دوحه قطر برای نخستین بار عنوان سومی بازی‌های آسیایی و مدال برنز را کسب کرده بود و شاید اینچوئن تکمیل‌کننده سه‌گانه تیم کشورمان باشد. این البته مستلزم برنامه ریزی درست و اصولی است تا بار دیگر هندبال ایران از ریل خارج نشود. نه‌تنها فدراسیون هندبال که وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک نیز در این بین سهم دارند و با حمایت‌های خود باید این تیم را برای حضوری آبرومندانه در مسابقات جهانی و نیز فتح بازی‌های آسیایی اینچوئن آماده کنند. بی‌تفاوتی نسبت به برنامه‌های این رشته و نبود نظارت کافی بر آن بی‌تردید تیم ملی را به همان مکانی می‌فرستد که در سه سال اخیر به سر برده است.

بدترین نتیجه ممکن

باور این‌که تیم ملی هندبال ایران بتواند خود را در مسابقات جام ملت‌های آسیا تا این حد دگرگون سازد، شاید برای خوشبین‌ترین هوادار این رشته هم ممکن نبود. بخصوص این‌که تیم ثامن مشهد نماینده ایران در جام باشگاه‌های آسیا بدترین نتیجه ممکن را کسب کرد. این تیم در حالی که از هدایت سرمربی اسپانیایی تیم ملی برخوردار بود و اکثر ملی‌پوشان کشورمان را هم در اختیار داشت، نتوانست مقام در خور شأنی برای خود دست و پا کند و با قرار گرفتن در مکان دهم جدول رده‌بندی به نوعی ضعیف‌ترین نتیجه تاریخ این رشته در عرصه باشگاهی را برای ایران کسب کرد. این نتیجه زمانی به دست آمد که خیلی هم شوک‌آور نبود، چراکه ویترینی از ناکامی‌های متوالی پس از بازی‌های آسیایی گوانگجو مقابل این رشته قرار گرفته بودند، با این حال کسب عنوان دهم در باشگاه‌های آسیا شاید شاهکاری تازه برای ثبت ناکامی دیگر به شمار می‌رفت که البته در زمان مقرر انتقادهای فراوانی را به دنبال داشت. این اتفاق در زمانی رخ داد که تیم ملی تنها دو ماه بعد باید خود را برای مسابقات جام ملت‌های آسیا آماده می‌کرد و به همین دلیل خوشبین‌ترین هوادار هندبال هم نه‌تنها به عملکرد تیم ملی امیدوار نبود که از قبل خود را برای یک ناکامی دیگر آماده کرده بودند. با تمام این اوصاف تیم ملی در بحرین با همان استخوان‌بندی باشگاهی که در جام باشگاه‌های آسیا دهم شده بود توانست برای نخستین بار در جام ملت‌ها روی سکو برود و مدال برنز این مسابقات را از آن خود کند.

3 سال ناکامی مطلق

اگر مروری به آنچه پس از بازی‌های آسیایی گوانگجو بر هندبال ایران گذشت داشته باشیم، به ناکامی‌های مداوم می‌رسیم. بعد از مدال تاریخی نقره بازی‌های آسیایی 2010 به جرأت می‌توان گفت که هندبال ایران برنامه‌ریزی خوبی برای آینده نداشت و عجیب‌تر این‌که سازمان تربیت بدنی وقت و پس از آن وزارت ورزش هم در این‌باره سهل‌انگاری زیادی نسبت به این رشته به خرج دادند.

تیم ملی نخستین آوردگاه بزرگی را که بعد از بازی‌های آسیایی پشت سر گذاشت به رقابت‌های انتخابی المپیک 2012 لندن در خاک کره جنوبی بازمی‌گردد. از آسیا سه تیم جواز حضور در المپیک را کسب می‌کردند و در حالت عادی تیم کشورمان می‌توانست یکی از این سه تیم باشد، اما مشکلات ناخواسته‌ای که در تیم ملی به وجود آمد همه زحمات را بر باد داد. فدراسیون هندبال برای تمدید قرارداد ماتج، مربی موفق تیم کشورمان نتوانست وی را متقاعد به ادامه همکاری با تیم ملی کند و او راهی تیم ملی قطر شد. پس از آن ریمانیچ نروژی هدایت تیم کشورمان را به عهده گرفت. یک مربی با خصوصیات اخلاقی عجیب و البته بنا بر گفته بازیکنان وقت تیم ملی در سطح فنی بسیار نازل‌تر در قیاس با ماتج. این مربی قبل از سفر به کره جنوبی با بازیکنان تیم ملی به مشکل برخورد و تیم کشورمان پس از باخت غیرمنتظره به عربستان در دور مقدماتی در مرحله بعد به کره جنوبی هم باخت و در نهایت نتوانست در جمع سه تیم برتر این مسابقات قرار گیرد.

تیم ملی پس از آن در رقابت‌های قهرمانی آسیا در خاک عربستان به میدان رفت و این بار بخش اعظم بازیکنانی که در بازی‌های آسیایی مدال نقره را برای کشورمان به ارمغان آورده بودند، به دلیل مشکلاتی که با مربی تیم ملی داشتند از این تیم کنار گذاشته شدند، نتیجه این بار بدتر بود. تیم ملی در آسیا پنجم شد و سهمیه مسابقات جهانی را از دست داد. پس از این بازی‌ها با فشارهایی که از سوی منتقدان وارد شد ریمانیچ از تیم ملی رفت و البته اوضاع تغییری نکرد. در رده جوانان تیم ملی حتی از کسب سهمیه جام جهانی ناکام ماند و در عرصه باشگاهی نیز خبرهای خوشایندی در میادین آسیایی به گوش نمی‌رسید. هندبال با مسیری که طی کرد ویترینی از ناکامی را پشت سر هم چیده بود تا این‌که به مسابقات جام ملت‌های آسیا در بحرین رسید.

نیاز به حمایت

تیم ملی دو آزمون بزرگ را پیش روی خود می‌بیند؛ یکی بازی‌های آسیایی 2014 اینچوئن و دیگری جام جهانی 2015 قطر. پرسش روز این است که آیا بعد از یک موفقیت، بار دیگر هندبال ایران به سرازیری سقوط می‌افتد یا این‌بار سنت‌شکنی کرده و برای ادامه موفقیت‌ها تلاش می‌کند. جلال کوزه‌گری، رئیس فدراسیون در پاسخ به این پرسش که آیا تیم ملی می‌تواند مدعی قهرمانی در بازی‌های آسیایی 2014 اینچوئن باشد، عنوان می‌کند: تیم ملی نشان داد پتانسیل بالایی دارد. کره جنوبی قدرتمندترین تیم آسیاست، ولی ما تا آستانه برد برابر این تیم پیش رفتیم و با این تیم مساوی شدیم. برابر عربستان نیز همین اتفاق رخ داد و در بازی با تیم قطر و بازیکنان چند ملیتی این تیم فقط با یک امتیاز اختلاف ایران را بردند. بنابراین هیچ تیمی از شانس بیشتری نسبت به ایران برخوردار نیست. تنها تفاوت ما به هزینه‌ها باز‌می‌گردد.

علی رضایی ‌/‌ جام‌جم