نقش احزاب در انتخابات ریاست جمهوری

انتخاب رئیس جمهور به معنای سپردن مدیریت اجرایی کشور به یکی از نامزدهای این سمت از سوی مردم است.از این رو اهمیت این انتخاب با توجه به نقش محوری و کارکردی رئیس جمهور در ساماندهی امور اجرایی کشور چندان نیازمند بیان و توضیح نیست.

کد خبر: ۶۴۷۸۴

اما نکته مهم که بویژه با توجه به مراحل و روند برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در کشورمان قابل توجه و تامل است ، چگونگی حضور احزاب و نامزدها در عرصه ، زمان نهایی شدن حضور نامزدها و ضرورت بازنگری در این فرایند است . در این میان در اغلب کشورهای دمکراتیک جهان شفافیت و ابهام زدایی در عرصه انتخابات ریاست جمهوری است و احزاب و نامزدها با توجه به نگاه کاملا تعریف شده در همه عرصه های سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و اقتصادی در 2 بعد داخلی که برای همگان شناخته شده و شفاف است و بر اساس ایده و برنامه ای تدوین شده وارد صحنه انتخابات می شوند. در واقع احزاب با انتخاب پیش از موعد و درون حزبی و نامزدهای مستقل با جمع بندی قطعی و نهایی وارد عرصه می شوند و در چارچوب مرام ، اصول و اولویت های خود به توجیه برنامه های خود برای جلب آرائ عمومی می پردازند. بر این اساس مردم از فرصت مناسب و شفافی برای مقایسه ، ارزیابی و تحلیل نامزدها ، برنامه ها و وعده های آنها و سرانجام انتخاب نهایی می پردازند. اما این روند با نگاهی به مشی احزاب و نامزدها در انتخابات گذشته گویای حکایتی دیگر است . نخست این که احزاب و جریاناتی سیاسی چندان ثبات نظر ، دیدگاه جامع و مرام نامه مدون و فراگیری ندارند و در عرصه انتخابات نیز تنها در پی ائتلاف های مقطعی ، کلی گویی ، فرافکنی و نوسازی در عرصه شعارند که هدف نهایی آن نیز کسب قدرت به هر قیمت ممکن است . از این روست که نامزدها و احزاب حامی آنها در صحنه انتخابات چندان در پی برنامه محوری ، ارائه دیدگاه های خود و نقد دیدگاه های رقیب نیستند و بالطبع از همین جهت است که احزاب می کوشند فضای انتخابات ریاست جمهوری را در هوای تردید ، ابهام و دودلی نگه دارند تا مبادا نامزد نهایی آنها در رقابت غیراصولی و در عرصه فرافکنی به چهره ای سوخته و از دست رفته تبدیل شود. این معضل در عمل فرصت مانور نامزدهای نهایی و توان شناخت از زوایای سیاست و برنامه های اجرایی وی را کاهش می دهد و امکان انتخابات برتر را کاهش می دهد. نکته دوم این که مرام نامه سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی احزاب و نامزدها در حوزه های داخلی و خارجی چندان شفاف نیست و به همین دلیل است که صاحبان نگاه اقتصاد دولتی و فضای بسته سیاسی و فرهنگی در شرایطی دیگر میدان دار سیاست خصوصی و آزادسازی فضای عمومی در کشور می شوند و مصلحت اندیشان دوره های پیش ، کسوت قانون گرایی را در دوره ای دیگر می پوشند و تغییر و تبدیلاتی از این دست که در بین احزاب کشور رایج و متعارف است . بر این اساس در فضای انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری تاکنون روالی غیر از این مشاهده نشده است و ابهام موجود در فضای انتخاباتی ، ضمن کلی گویی های نامزدهای احتمالی و بی توجهی آنها بر ارائه برنامه ها ، معرفی کابینه احتمالی و راهکار اجرایی در بخشهای مختلف کشور ، گویای تداوم سنت ها و اهداف پیشین احزاب و نامزدها در عرصه انتخابات است ؛ امری که رهایی از آن در گرو صداقت بیشتر احزاب ، پیگیری مرامنامه ها و نظامنامه های رسمی فعالیت آنها از سوی نهادهای ذی ربط و تلاش رسانه ها برای پاسخگو کردن آنها به مرامنامه ها و ادعاهای کلی خویش در عرصه انتخابات است و انتظار می رود در فرصت باقیمانده تا انتخابات تغییری رو به اصلاح در آن ایجاد شود و بر شفافیت ، صراحت و صداقت فضای انتخاباتی و رقابت تبلیغاتی احزاب و نامزدها تا حدودی بیفزاید.