جشن رسانه و ملت

در همان سال‌ها، رسانه‌هایی بودند که بیگانگان دست و پا کرده و موج‌های رادیویی که در سال‌های انقلاب و دوران جنگ، در اندیشه القای شکست و ناامیدی برمی‌آمدند، اما آن رسانه‌ها، تاریخ مصرف کوتاهی داشتند، زیرا دست گردانندگانشان زود رو می‌شد. در همه آن سال‌ها و سال‌های اخیر، بودند رسانه‌های مکتوبی که سعی داشتند تفکر جامعه را از سمت انقلاب به سمت ضد آن ببرند اما باز، مچ آنها هم باز می‌شد و نیرنگ‌شان به جایی نمی‌رسید. بتازگی‌ هم که ماهواره و فضای مجازی به این جنگ آمده‌اند، باز نمی‌توانند نظر توده مردم را به خود جلب کنند. علت همه این شکست‌ها و ناتوانی‌ها در یک چیز نهفته است و آن صلابت یک رسانه به عظمت ملت است. رسانه ملی در همه این دوران سخت و پرفراز و نشیب آن‌قدر مردمی بودن خود را ثابت کرده که حتی آنها را که گاه رو برمی‌گردانند، نمی‌تواند از خود جدا کند. رادیو و تلویزیون ما شاید خصوصی نباشد، اما از ده‌ها شبکه خصوصی دنیا مردمی‌تر است. رسانه‌ای که هیچ چیز را فدای باور، عرف و اعتقادات جامعه نکرده است. رسانه‌ای که برای جذابیت اصول شرعی و دینی را زیرپا نگذاشته و بالطبع، مخاطبانش را به زیرپاگذاشتن اصول دعوت نمی‌کند. رسانه‌ای که مروج ابتذال نبوده که آن را همیشه زیرسوال برده است.

فراموش نکنیم بقا، صلابت و اوجگیری رادیو و تلویزیون در سال‌هایی اتفاق افتاد که شاید خوشبینانه‌ترین افراد هم امیدی به بقای رسانه نداشتند و خیلی‌ها تصور می‌کردند عمر رسانه ملی نمی‌تواند بیش از چند سال باشد، اما از آنجا که گاهی عدو سبب خیر می‌شود، وقوع اتفاقات و نقطه‌های ‌عطف‌ دوران انقلاب و جنگ تحمیلی سبب شد پیوند مردم با رادیو و تلویزیون، مستحکم‌تر باشد. شنیدن خبرهای خوش دوران دفاع مقدس از رادیو و تلویزیون، پیروزی را در اجزای پیکر ملت تقسیم می‌کرد. اشک‌‌هایی که مردم همراه با رسانه‌ملی برای اتفاقات تلخ می‌ریختند، نشانه همدلی و غمخواری ملت و رسانه بود. دیگر کار از کار گذشته بود، زیرا اعتماد و صداقت رسانه ملی توانسته بود دل مردم را به دست آورد و این همان چیزی بود که دشمن از آن بیم داشت و هنوز هم این هراس وجود دارد.

رسانه‌ ملی، توسعه را کلید بازشدن قفل‌های پیش‌رو قرار داده است. توسعه کمی شبکه‌های مختلف سیما که در سال‌های اخیر شاهد وقوع آن بوده‌ایم، اگر بتواند با توسعه کیفی و جذب نیروی انسانی خلاق و جوان و پویا همراه شود، قطعا می‌تواند در دنیایی که رسانه‌های مهاجم، قلاب‌های خود را برای صید مخاطبان کشورهای در حال توسعه و اسلامی (مشخصا ایران) روانه این آب و خاک می‌کنند، حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد.

احمدرضا علیزاده