زندگی روی موج رادیو پیام

 داریوش بیست‌وپنج ساله که از یک سفر تفریحی از بابلسر به سمت تهران برمی‌گشت، به دلیل سرعت زیاد در جاده تصادف کرد و جان خود را از دست داد. این حادثه باعث شد آقای نظامی بیش از پیش به انزوا روی بیاورد. البته چاره‌ای هم جز این برایش نمانده بود؛ چراکه دخترش ثمین ده سالی است برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی برق به کشور سوئد مهاجرت کرده و دارا پسرش با همسر و  فرزند نوزده ساله‌اش مهدیه در شیراز زندگی می‌کند.

زندگی آقای نظامی ریتم مشخصی دارد و دچار روزمرگی است. او همانند نام خانوادگی خودش، فردی قانونمند و بازنشسته وزارت دارایی است. ساعت ذهنی آقای نظامی به وقت اذان کوک شده است. او صبح‌ها به رسم عادت هنگام اذان ناخودآگاه از خواب بر‌می خیزد و پس از خواندن نماز صبح، چرتی کوتاه می‌زند. بعد از بیدار‌شدن صبحانه می‌خورد و طبق معمول ورزش صبحگاهی و پیاده‌روی تا سه‌راه طالقانی و از آن به بعد، ایستادن کنار دکه روزنامه‌فروشی و نگاه انداختن به تیتر اول روزنامه‌ها و در نهایت، انتخاب بهترین آنها و خریدن روزنامه‌اش. او دیدگاه سیاسی خاصی هم ندارد و تمایل دارد برای آگاهی از آنچه در جامعه‌اش می‌گذرد، به منابع مختلف مراجعه کند، اما این منابع برای او صرفا رسانه‌های مکتوب و شنیداری تعریف می‌شود.

آقای نظامی به وسایل ارتباط جمعی نوین و فضای دوم این روزها یعنی اینترنت کاری ندارد و آن را یک رسانه نمی‌شمرد. او بشدت طرفدار برخورد چهره به چهره و دیدار دسته‌جمعی است. بنابراین عصرها به پارکی نزدیک منزلش می‌رود و با دوستان هم‌سن و سال خود دیداری تازه می‌کند و با آنها به گپ و گفت می‌نشیند.

رادیو هم یکی از دوستان صمیمی آقای نظامی است که موج آن، تنها بر یک شبکه تنظیم شده است. آن هم رادیو پیام است. آقای نظامی حتی در انتخاب شبکه‌های رسانه دلخواهش محتاطانه و بر اساس قواعد تعریف شده ذهنی‌اش عمل می‌کند. او صرفا رادیو پیام گوش می‌دهد و با صدای گویندگان و لحن آنها کاملا آشناست.

این قرار گرفتن گزینش‌کارانه در برابر رسانه‌ها سبب شده تا آقای نظامی زندگی منظمی داشته باشد و رادیو مثل ساعتی شود برای روند یک زندگی بدون افت و خیز و یکنواخت. هرچند آقای نظامی این یکنواختی را امتیاز می‌داند و معتقد است او در دنیایی که عده‌ای به خاطر گرفتار شدن در زرق و برق و تجملات فرصت خودسازی و اندیشه را از خود گرفته‌اند، می‌تواند با سکوتی بی نظیر روح و تفکرش را در آرامش صیقل دهد. 

روجا ساسان