زندگی به سبک برادران زندگانی

امید معتقد است بازیگر اگر هنرپیشه خوبی باشد، می‌تواند در حوزه اجرا هم فعالیت کند. او در طول این سال‌ها خودش را به بازیگری و اجرا محدود نکرد و سعی کرد از احساس خلاقانه، استعداد و ذوق هنری‌اش بیشتر استفاده کند، به همین دلیل وارد حیطه خوانندگی، کارگردانی، گویندگی رادیو و... هم شد.

او اجرا را به نوعی زیرمجموعه‌ای از هنرپیشگی و بازیگری می‌داند با این تفاوت که یک بازیگر در محدوده شخصیتی که به جای او ایفای نقش می‌کند، قرار دارد، ولی یک مجری عواطف و احساسات خودش را نسبت به موضوعی که بیان می‌کند، با توجه به اصول نمایشی نشان می‌دهد و سعی می‌کند با مخاطب همدلی و همذات‌پنداری کند. همین ویژگی باعث شده تا اجراهای تلویزیونی‌اش با استقبال مخاطبان رو‌به‌رو شود.

اما امین به دلیل مشغله‌های کار و تحصیل کمتر به حوزه موسیقی علاقه نشان داد. او سال ۷۰ با ورود به دانشگاه هنر و تحصیل در رشته تئاتر وارد عرصه هنر شد. او رشته تحصیلی‌اش را برخلاف نظر خانواده‌اش انتخاب و تلاش کرد خودش را در رشته تحصیلی‌اش به اثبات برساند. تا این که تلاش‌های او به نقطه عطف رسید و در نمایش‌هایی همچون همسرایی مختار، خروسک پریشان، بازی تابلوی آخر، به من دروغ بگو، دو مرد بر یک نیمکت و مرغ دریایی بازی کرد. او در تئاتر با کارگردانانی ازجمله اکبر زنجانپور، داوود کیانیان، محمود عزیزی و چیستا یثربی همکاری کرد.

امین از سال ۷۴ با بازی در سریال وکلای جوان به کارگردانی بهرام کاظمی کار مقابل دوربین را آغاز کرد و بعد از آن در سریال‌هایی چون به سوی افتخار، راه سوم، روزگار جوانی، همسفر، چند دقیقه زندگی، معصومیت از دست رفته، نوعروس، طلسم‌شده، خاطرات مرد ناتمام، پایان نمایش و مختارنامه به ایفای نقش‌های متفاوت پرداخت. گرچه در طول این سال‌ها تجربه نقش‌های مختلف در مشاغل گوناگون را تجربه کرد، اما بیشتر ایفاگر نقش‌های مثبت بوده و مخاطب او را در نقش‌های منفی ندیده است. از کارهای درخشان او می‌توان به سریال مختارنامه اشاره کرد که نقش مسلم بن عقیل را به بهترین شکل اجرا کرد. این دو برادر تاکنون در هیچ اثری با یکدیگر همبازی نبوده‌اند.

فاطمه عودباشی / گروه رادیو و تلویزیون