نیازهای امروز
در هفته وقف به سر می بریم ؛ هفته ای که برای پاسداشت و تقدیر از واقفان خیر و نیکوکار و نیز ترویج این سنت حسنه که از افتخارات ما مسلمانان به حساب می آید نامگذاری شده است.
سنت حسنه ای که در آن فرد با گذشتن از تمام یا بخشی از اموال خود زمینه رشد و بالندگی جمعی و اجتماعی را فراهم می کند.
نگاهی گذرا به سرگذشت وقف و موقوفات در جای جای این مملکت به ما می گوید چه بسیار استادان و بزرگان در طول تاریخ این سرزمین ، زیر سقف همین موقوفات تربیت و رشد یافته اند، چه بسیار مردم در بیمارستان ها، درمانگاه ها و مستشفیات وقفی ، جان و حیات دوباره پیدا کرده و چه انسان ها که در موقوفات دینی ، مدارج رشد، کمال و تعالی الی الحق را طی کرده اند.
به موضوع وقف از دیدگاه های مختلف می توان نگریست و ابعاد مختلف آن را تحلیل و بررسی کرد، اما شاید بد نباشد در این مقال ، به تحلیل عناصر روحی لازم در شخص واقف بپردازیم.
واقف یعنی وقف کننده. در زمان تصمیم به وقف کردن بخشی از اموال خود که حتما با نیت خیر همراه است حداقل 3عنصر روحی را داراست: اول گذشت ، که در این خصوص چنانچه عنصر گذشت به عنوان عنصر اصلی و اولیه وجود داشته باشد، اراده و عزم برای اقدام بعدی وجود نخواهد داشت.
چه بسیار واقفان که با وجود سن نه چندان زیاد و امکان استفاده و بهره گیری از مورد وقف ، در آینده زندگی خویش یا انتقال آن به بستگان خود، آن را وقف کرده اند تا افراد بیشتری در جامعه از آن بهره برند.
دوم ، شناخت که عنصر بسیار مهمی در وقف است. در موضوع وقف برخلاف تمام موارد کرامت و بخشش ، واقف چگونگی استفاده و مورد مصرف موقوفه را نیز مشخص می کند، بنابراین عنصر شناخت از اجتماع و نیازهای آن برای واقف ، عنصری تعیین کننده می شود.
او با آگاهی و شناخت از اوضاع فعلی - و حتی آینده - اجتماع و کاستی ها و نیازهای آن ، آگاهانه اقدام به وقف می کند و باور دارد آنچه او وقف می کند، لااقل بخش کوچکی از نیازهای موجود را جوابگویی خواهد کرد.
سوم ، عنصر مسوولیت پذیری و مسوولیت شناسی اجتماعی است. واقف که عناصر گذشت و شناخت را داراست ، در قبال جامعه و محیط زندگی خود احساس مسوولیت می کند. او نسبت به آنچه اطرافش می گذرد، نه تنها بی تفاوت نیست که خود را نسبت به بهبود وضعیت موجود مسوول می بیند و همین احساس مسوولیت است که او را به اقدام وامی دارد و اقدام عملی او، سند عینی مسوولیت پذیری اجتماعی اوست.
امروزه نیز جامعه اسلامی و جوان ما با وجود بهره گیری از منابع مختلف خدادادی ، برای رسیدن به شرایط مطلوب و آرمانی ، نیازهای بسیاری دارد که صرف امکانات دولتی جوابگوی این نیازها نیست.
نیازهایی همچون تهیه مسکن و ایجاد اشتغال برای جوانان ، تامین فضای آموزشی و فرهنگی و مراکز بهداشتی - درمانی عام المنفعه و غیرانتفاعی که در حال حاضر از اهمیت و اولویت بیشتر و بالاتری برخوردار است.
همه می دانیم که در شرایط فعلی به علت کمبود فضاهای آموزشی در کشور، بخشی از مراکز آموزشی در 3نوبت فعالند و نیز بسیاری از مراکز آموزشی روستایی ، از امکانات کمک آموزشی مورد نیاز محروم هستند یا مردم ما می دانند که به علت افزایش جمعیت جوان کشور و نبود تناسب امکانات و ظرفیت های موجود با این روند افزایش جمعیت ، متاسفانه معضل بیکاری یکی از اصلی ترین مشکلات کشور است و حال این که با استفاده از فضاهای کوچک و امکانات و ابزار محدود.
می توان کارگاه های کوچک تولیدی و خدماتی ایجاد کرد و بخشی از مشکل بیکاری جوانان را که بر بسیاری از بخشهای دیگر اجتماع تاثیرگذار است رفع کرد.
توقع و انتظار امروز از وقف کنندگان خیر و نیکوکار آن است که همچون پیش از این ، با شناخت این نیازها به ایفای نقش خداپسندانه خود بپردازندو کنار اختصاص اماکن موقوفه برای احداث مسجد و مراکز دینی که آن نیز بخشی از نیاز جامعه است بخشهایی از موقوفات را نیز برای رفع این نیازها و مشکلات اختصاص دهند تا خود و اسلاف و اخلاف خود را از این باقیات صالحات و صدقه جاریه تا روز محشر و حاضر شدن در محضر حضرت حق ، متنعم سازند.
محمدکاظم یعقوبی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
