بگذار کمی بهار بیاید

زن مهربان! انار میوه‌ای بهشتی است با دلی که هزار پرده دارد و در هر پرده، هزاران موسیقی بومی به سکوت رسیده است.

انار بهانه است تا تو تمام مهربانی خودت را به رهگذرانی که با دلشان راه می‌روند، هدیه کنی.

می‌دانم تو زلالی را از اقیانوس‌های آرام، مهربانی را از خورشید و لبخند را از انارهای ساوه آموخته‌ای.

می‌دانم دلت سر‌خ‌تر از صورت انارهایی است که تا دست‌هایت قد کشیده و به سکوت رسیده‌اند و می‌روند تا دانه دانه بریزند در سینی گل درشت مادربزرگ. می‌دانم چشم‌های تو مامن پرندگان راه گم کرده‌ای است که بال‌هایشان را به اجاره نداده‌اند و مسیر پروازشان از تاریکی چاه تا روشنایی ماه است.

به دست‌های تو که نگاه می‌کنم چشم‌هایم پرپر می‌شود. دلم دانه‌دانه. آن گاه می‌خواهم از دانه‌های دلم تسبیحی درست کنی و دور دستت بپیچی تا در قنوتت بوزم.

زن زلال! من به لبخندت که خلاصه‌ای از بهشت است، به میوه‌‌هایی که تعارف می‌کنی و خانه‌زاد بهشت است و خدایی که در دلت جریان دارد ایمان دارم. فقط بگذار اندکی بهار بیاید. آن گاه تمام دل‌ها قد می‌‌کشند تا سرخی انارهایی که دست‌ها به جلوه درآمده‌اند.

فقط صبر کن کمی بهار بیاید./ ضمیمه چاردیواری

علی بارانی