دردسرها با پایان محرومیت تمام نمی‌شود

درباره تاثیرات محرومیت‌های طولانی‌مدت یک ورزشکار بسیار می‌توان گفت، اما تعریف جامع این است که در بیشتر موارد ورزشکار پس از پایان دوران محرومیتش و بازگشت به میادین تا حدودی کارایی و تاثیرگذاری گذشته را ندارد و بتدریج دوباره مجبور به کناره‌گیری از ورزش می‌شود.

ورزشکار محروم مدت‌ها از میادین رقابت‌های مختلف دور بوده و اولین ضرری که متوجه او می‌شود این است که آمادگی جسمانی خود و آمادگی ذهنی برای شرکت در رقابت‌ها را از دست می‌دهد. در این مدت ممکن است موفقیت‌ها و موقعیت‌هایی از یک ورزشکار سلب شود که در آینده قطعا دیگر به دست نمی‌آید. از سویی خود این محرومیت می‌تواند در ذهن ورزشکار محروم تاثیر بگذارد، به این ترتیب که او به لحاظ این اتفاق دچار آشفتگی‌های ذهنی شده و شرایط روحی و روانی‌اش به‌هم بریزد. این ورزشکار پس از این که در مدت محرومیتش می‌بیند که چطور از حضور در میادین مختلف دور شده، دچار یک سایش ذهنی می‌شود، در واقع ذهن او بسیار مایل به حضور در رقابت‌های مختلف است، اما قانونی که از حضور ورزشکار در رقابت‌ها جلوگیری کرده، باعث به‌هم ریختگی و تمرکز ذهن می‌شود. این سایش ذهن حتی از خارج شدن فرد از شرایط آمادگی جسمانی بدتر است. یک ورزشکار ناآماده می‌تواند با تمریناتی منظم و مستمر دوباره به روزهای اوج خود برگردد، اما ترمیم ذهن به‌هم ریخته او که حالا بی‌انگیزه و ناامید است زمان بیشتری می‌برد. نکته دیگری که باید آن را بررسی کرد، این است که برخی از ورزشکاران روحیات حساس‌تری دارند.

به عنوان مثال اگر بنا بر تخلفاتی همانند دوپینگ یا موضوعات دیگری همانند مشکلات اخلاقی از حضور در رقابت‌ها و تیم‌های خود محروم شده باشند به دلیل این که آبرو و ارزش اجتماعی خود را هدررفته می‌بینند شرم‌زده می‌شوند تا به گونه‌ای دیگر برای آنها آشفتگی ذهنی به وجود بیاید.

موارد دیگری از آسیب‌شناسی ورزشکاران محروم را می‌توان برشمرد، اما نکته مهم این است که به این اتفاق نباید ساده نگریست. نباید ماجرا را به این شکل دید که یک ورزشکار محروم می‌شود و بعد از مدتی دوباره برمی‌گردد؛ خیر، به این سادگی نیست. این محرومیت تبعاتی منفی به دنبال دارد که اگر در دوره محرومیت شناسایی و کنترل نشوند، نمی‌توان امید داشت که ورزشکار در آینده به موفقیت‌های بیشتری برسد و شرایط خوب گذشته خود را بازیابد.

کاظم آدینه محمدی / روان‌شناس ورزشی