بهروز رضوی از سقایی تا مقتل‌خوانی

به گزارش مهر، بهروز رضوی گوینده و مجری متولد 1324 تهران، سال‌هاست که مقتل می‌خواند.

رضوی در کودکی به بیماری سختی دچار شد و طبق نذر مادر بعد از بهبود در دستجات عزاداری به عنوان سقا حضور داشت. وی درباره آن روزها گفت: از پنج، شش سالگی لباس سقایی می‌پوشیدم و با یک پارچ و تعدادی لیوان دستم، به سینه‌زن‌ها آب می‌دادم. آن روزها من غرق کار خودم بودم و در خیالاتم سقای کربلا به حساب می‌آمدم و لذت می‌بردم. یک بار در حال حرکت میان دسته بودم که ناگهان روی هوا بلند شدم! فهمیدم کسی دو بازوی مرا گرفت، بلندم کرد و مرا روی اسب نشاند. در حالی که هیجان‌زده و ترسیده بودم، روی یال اسب نشستم؛ گویا نقش‌خوان ابوالفضل در تعزیه دیده بود که چیزی نمانده من زیر پای یک اسب بروم، خم شده و مرا روی اسب گذاشته بود. پس از این ماجرا آن تعزیه‌خوان با خانواده من آشنا و زمینه حضور من در تعزیه فراهم شد.

او برادر کوچک‌تری به نام بهزاد دارد که چند بار با هم در مجلس طفلان مسلم نقش فرزندان مسلم را بازی کرده‌اند. بهروز رضوی سال‌ها بعد از انقلاب مقتل‌خوانی را در رادیو و از برنامه «کتاب شب» آغاز کرد.

وی در این باره گفت: مقاتل مختلفی می‌خواندیم. نخستین آنها «لُهوف» اثر سیدبن طاووس بود و دیگر «نفس‌المهموم» شیخ عباس قمی و... هر کدام از این آثار را دو سه بار خوانده‌ام و امسال هم مقتلی را که تاریخ نگارش جدیدتری دارد، اجرا می‌کنم؛ مقتل الحسین (ع) از مدینه تا مدینه نوشته مرحوم آیت‌الله محمدجواد ذهنی تهرانی(ره).

رضوی درباره بازخوانی مقتل‌ها گفت: برنامه ما گروهی تهیه می‌شود و همکاران برای نگارش متن رادیویی از این مقاتل برای مثلا ده برنامه، آنها را با تمهیداتی که به اصل مطلب لطمه نخورد، کوتاه و خلاصه می‌کنند. هر بار بسته به سلیقه تنظیم‌کننده برخی صحنه‌ها پررنگ یا کمرنگ می‌شود وگرنه اصل ماجرا که یکی است؛‌ از روز حرکت امام حسین (ع) از مکه تا فرستادن مسلم بن عقیل به نمایندگی و ورود کاروان به کربلا و... باقی اتفاقات...

این گوینده رادیو درباره وفاداری به مقتل‌های مستند گفت: به نظر می‌رسد امروزه سلیقه‌ها عوض شده و من نوع برخورد با این موضوعات در این روزگار را نمی‌پسندم. در واقع شکلی که ما به آن عادت کرده‌ایم، از بین رفته است و اشعار و دم‌هایی که در این مجالس می‌زنند زیادی محاوره‌ای و خودمانی شده، فرد طوری با امام حسین (ع) حرف می‌زند که شایسته نیست.