خزان یووه در لیگ قهرمانان

حتی در لیگ فوتبال ایتالیا هم، آنجا که رم نمایشی قهرمانانه داشته و ناپولی آهنگ قوی سه چهار سال اخیرش را استمرار بخشیده و اینتر هم کمی شبیه به گذشته درخشانش شده، یووه حاکمیت دو سال سپری شده را زمانی که با اقتدار به اسکودتو رسید، نداشت و اوج نمایش‌های بدش در دیدار اخیر با فیورنتینا بود که ابتدا دو گل زد و سپس چهار گل خورد و از زمین جارو شد! آنتونیو کونته که با نمایش‌های آهنین‌‌اش، گورخرهای تورین را از ایام رکود بعد از رسوایی موسوم به کالچوپولی و تبعید این تیم به سری B‌ رهایی بخشید و به همان یووه قدرتمند گذشته تبدیل کرد، اصرار بر این دارد نتایج اخیر لزوما دال بر وقوع بحران در تیم موسوم به «بانوی پیر فوتبال ایتالیا» نبوده و همه چیز تحت کنترل است، اما واقعیت امر این است که بازی‌های اخیر یوونتوس بدترین نمایش‌های این تیم در چهار ساله اخیر بوده و این تیم کم‌انگیزه نشان داده است.

تبدیل محسنات به نقصان‌ها

از طرف دیگر، تعدد مهره‌های همسطح در جمع سفید و سیاه‌های شهر تورین که پیشتر سبب می‌شد دست‌های کونته برای تغییر و تبدیل دائمی در ترکیب‌های انتخابی‌اش و انجام سیستم چرخشی در تعیین نفرات و آرایش‌ها باز باشد، اینک به عامل نوسان و نبود ثبات در تیم تبدیل شده است و برای اولین‌بار در سال‌های اخیر افراد زیادی در تورین می‌پرسند سیاست جذب این همه مهاجم ـ ولو خوب ـ به تورین در سال‌های اخیر و سپس کمتر بازی رسیدن به همه آنها چه بوده است. این که آنلکا چرا آمد و چرا رفت و آیا سرنوشت ته‌وز بهتر از او خواهد بود، اگر جووینکو خوب بود، چرا به باشگاهی دیگر ارجاع و آن‌گاه پس گرفته شد و اگر کوالیارلا در پیشانی خط حمله خوب است، چرا در بسیاری از روزها ووچینچ به جای وی بازی می‌کند و اگر ووچینچ جواب داده و تامین‌کننده نیازها بوده است،‌ چرا کونته هر روز در بازار به دنبال مهاجمانی جدید می‌گردد؟!

اعتلای پوگبا، نزول پیرلو

ارتقای تدریجی پل پوگبا، هافبک قدرتی و تبعه فرانسه یووه در دو فصل اخیر یک دلگرمی بزرگ برای تمام طرفداران این تیم و البته کادر فنی یوونتوس بوده، اما امسال این نزول اندریا پیرلو بوده که بیشتر نظرها را جلب کرده و انگار وی در سی و پنج سالگی سرانجام کم‌آورده و دیگر همان مدیریت و ذهن شفاف در او مشاهده نمی‌شود. با این که پیرلو هنوز گل‌هایی زیبا از روی ضربات آزاد می‌زند، اما همان پیرلوی سرنوشت‌ساز دو فصل گذشته نیست و در دیدار اخیر با رئال‌مادرید در برنابئو هم تعویض شد.

به اعتقاد اکثر کارشناسان، یووه هم به یک بازبینی تاکتیکی و هم به استراحت و طراوت مجدد برخی مهره‌هایش نیاز دارد. در سال‌های اخیر آنقدر از امثال کیه لینی و ویدال بازی گرفته شده که فاقد عطش بازی هستند و عصبی شده و دائما خطا می‌کنند و همین امر از دلایل اخراج کیه‌لین در مسابقه اخیر با رئال مادرید بود.

ساده‌انگاری‌های مدافعان

از نظر کونته که خود هافبک وسط و کاپیتان یووه در اواسط دهه 90 بود، بزرگ‌ترین ایراد یووه و مهم‌تر از مسائلی که برشمردیم، ساده‌انگاری‌های خط دفاعی تیمش بوده است. وی می‌گوید: «چه در بازی با رئال و چه در برخی مسابقات دیگرمان در این فصل، در 10 دقیقه اول بازی و در همان نخستین حمله حریفان از پای درآمده و گل خورده‌ایم و همین مساله کل تمرکز و اعتماد به نفس را از تیم ما گرفته است. شاید گفته شود این روی بدشانسی ماست، اما مطالعه روی چگونگی به ثمر رسیدن گل‌ها نشان می‌دهد اشتباهات خودمان سهم مهم‌تری در این قضیه داشته است. مدتی است روی این قضیه کار می‌کنم و سعی در اصلاح آن دارم، اما موضوع درست نمی‌شود، چون حواس بازیکنان متمرکز نیست و هر ناکامی تازه‌ای، این تمرکز را کمتر کرده است.»

بدون دلیل برای جانفشانی

خیلی‌ها معتقدند دو فصل قهرمانی تقریبا مطلق در سری‌A که اولین آن بدون تحمل حتی یک شکست در فصل 12 ـ 2011 تحقق یافت، اشتهای مردان یووه را کاهش داده و آنها دلیلی برای جانفشانی مجدد در این مسابقات نمی‌یابند و هواداران با یک تیم اشباع شده طرفند که هرچند می‌دود و تلاش می‌کند، اما به اندازه کافی گرسنه نیست و تشنه مقام‌های تازه نشان نمی‌دهد. با این حال، دست‌کم سرمربی یووه هیچ‌گاه مردی نبوده به آنچه دارد قانع باشد و دستاوردهای گذشته را کافی بینگارد. آنتونیو کونته چهل‌و‌پنج ساله می‌گوید: «کمبود انگیزه را در تیم خودم انکار نمی‌کنم، اما فکر می‌کنم برخی اشتباهات فردی و قصورهای تاکتیکی در ناکامی‌های ما سهم بیشتری داشته است. گاهی گل‌های ساده و مفتی خورده‌ایم که طی سال‌های اخیر نزد ما بی‌سابقه بوده است. به نظر من اگر این‌گونه ایرادها رفع شود، یووه بسیار سریع به مسیر سابق خود باز خواهد گشت.

من معترفم خودم نیز برخی اشتباهات را در کارم داشته‌ و گاهی در تعیین ترکیب تیم به راه خطا رفته‌ام، اما در فوتبال مدرن که تیم‌های بزرگ به اجبار هفته‌ای دوبار بازی می‌کنند، نبود تمرکز خطایی غیرقابل بخشش، ویران‌کننده و کشنده است و نمی‌توان آن را جبران کرد، اما خستگی فیزیکی و برخی اشتباهات نادر را می‌توان تحمل کرد. بدبختی‌ ما در این است که مشکل اصلی‌مان فاکتور اول بوده است و نه دومی.»

بوفون هم بوفون سابق نیست

جان لوئیجی بوفون، دروازه‌بان نامدار یووه هم که بر اثر این روند گل‌های بدی خورده است، همین اعتقاد را دارد و می‌گوید لغزش‌های خط دفاعی تیمش از حد گذشته است، ولی به اعتقاد کارشناسان خود بوفون نیز در سی و پنج سالگی و 19 سال بعد از شروع فوتبال حرفه‌ای خود همان پرنده چالاکی نیست که اشتباهاتی مشابه را در سال‌های گذشته با مهارت‌های فردی خیره‌کننده‌اش پوشش می‌داد و حالا گل‌های ساده‌ای می‌خورد.

کوالیارلا که گل‌های نجاتبخش تیم تورینی را برابر هردوتیم کپنهاگن و گالاتاسرای در جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا به ثمر رساند، می‌گوید: «بدتر از همه فشار روحی‌ است که بعد از خوردن گل اول به ما وارد می‌شود و چون این قضیه در طول فصل بارها تکرار شده، نسبت به آن حساسیت پیدا کرده و دائم بابت آن ترس داریم. اگر قرار باشد هر مسابقه‌ای را با یک چشم به هم زدن در حالت عقب‌افتادگی صفر ـ یک شروع و پیگیری کنید، کمرتان خرد می‌شود. این اتفاقی است که این فصل برای ما روی داده است.»

Football Italia / مترجم: وصال روحانی