2 بار کتک خوردم!

پست و پستچی شاید این روزها نقش کمرنگی در زندگی ما داشته باشد، اما روزگاری بود که پستچی‌ها نقش بزرگی در زندگی‌مان بازی می‌کردند، آن زمان که صندوق‌های پست زرد رنگ در گوشه خیابان، تمبر و پاکت و نوشتن، ارج و قرب زیادی داشت، مثل این روزها نبود بنشینی پشت کامپیوتر و پشت هم مدام دکمه‌های کیبورد را فشار دهی تا کلمات روی مانیتور نقش بندد، آن زمان وقتی می‌خواستی نامه بنویسی یک بار می‌نوشتی، می‌خواندی، خط می‌زدی و آخر سر که به نتیجه می‌رسیدی تازه موقع پاکنویس کردن نامه بود.

ابراهیم بیدی، متولد سال 1332 یکی از پستچی‌هایی است که پیشکسوتی‌اش به تن صدا و لحن حرف زدن و عنوان کردن خاطرات دوران کاری‌اش می‌آید. به همین خاطر با خیال راحت او را یکی از پستچی‌های پیشکسوت تهران می‌دانیم که از حدود هفده، هجده سالگی پستچی بوده است. البته در زمان کار خود در پست یک دوره کوتاه به نیروی انتظامی می‌رود و دوباره جاذبه‌های این کار رهایش نمی‌کند و دوباره پستچی می‌شود که خبرهای خوب و بد را به دست صاحبانش برساند. خودش می‌گوید: «این‌قدر این کار برایم جاذبه داشته است که حال هم که بازنشسته شده‌ام یک دفتر پیشخوان خدمات الکترونیک راه‌اندازی کرده‌ام و کار مشابه پست آن قدیم‌ها را انجام می‌دهم.»

بیدی چهار فرزند دارد که سه تای آنها همراهش در دفتر پیشخوان خدمات الکترونیک کار می‌کنند و یکی از دخترهایش در دفتر پست کیش مشغول است. به گفته او، پست و پستچی با او و خانواده‌اش گره خورده است و جذابیت‌های کار هنوز برایش آن‌قدر زیاد است که گاهی دلش هوای آن زمان‌ها که پستچی بود را می‌کند.

به گفته ابراهیم بیدی، حتی این روزها که بیشتر کارها با اینترنت و الکترونیک انجام می‌شود، پست هنوز جایگاه خود را حفظ کرده است. یکی از خاطرات او مربوط به زمان انقلاب است. او می‌گوید: «در آن زمان تنها اداره‌ای که به گفته امام راحل نباید اعتصاب می‌کرد، پست بود. امام معتقد بود پست شرکت خدماتی است که با زندگی روزمره مردم سر‌و‌کار دارد و حتی در زمان اعتراض و راهپیمایی نباید فعالیت خود را تعطیل کند.»

یکی از نکاتی که بیش از هر چیز برای این پستچی پیشکسوت جذاب است، نوع برخورد مردم با نامه‌هایی است که به دستشان می‌رسید. در این خصوص ادامه می‌دهد: «خیلی وقت‌ها نامه را که به دست مردم می‌دادم برق خوشحالی را در چشم‌شان می‌دیدم، یکی دوبار هم کتک خوردم. البته ناراحت نشدم، بالاخره حتما موضوع ناراحت‌کننده‌ای بود که طرف مقابلم تا این حد کنترلش را از دست بدهد.»

ابراهیم بیدی شصت ساله که در تمام سال‌های خدمتش در شرکت پست به عنوان پستچی و معاون منطقه تلاش کرده تا وظیفه‌اش را به بهترین نحو ممکن ارائه دهد، یکی از نگرانی‌هایش این است که مردم نامه‌های کاغذی را فراموش کنند و همه چیز خلاصه شود در تلفن و نامه‌های الکترونیکی که بین‌شان رد و بدل می‌شود.

او می‌گوید: «درست است که پست، آن طور که از گذشته معمول بود کار سختی است، اما شیرینی‌هایی دارد که به ایمیل‌هایی که امروز بین آدم‌ها رد و بدل می‌شود، می‌ارزد.»

آزاده بهشتی ‌/‌ جام‌جم