زیر 47 ثانیه در شنای 100 متر کرال

روند تسریع چشمگیر و فراتر از معمول رکورد این ماده از سوی مت بیوندی آمریکایی از اواخر دهه 80 شروع شد و از سوی الکساندر پوپوف روسی که او را تزار می‌نامیدند و پیتر واندن هوگن باند هلندی که بلندی قامتش دو متر بود در سال‌های 1992 تا 2004 ادامه یافت و پوپوف علاوه بر دو قهرمانی متوالی در المپیک‌های 1996 و 2000، رکورد جهانی آن را هم به زیر 49 ثانیه برد. از سال‌های 2004 و 2005 و همسو با نزول تزار (که یک روز یک هندوانه‌فروش در مسکو شکم او را با چاقو درید و وی را تا مرز مرگ پیش برد) حاکمیت الن برنار فرانسوی در این رشته به آرامی شروع شد و هر بار که وی در پایان یک مسابقه 100 متر کرال دست به لبه استخر می‌زد، این احتمال وجود داشت که حد نصاب تازه‌ای خلق شده باشد.

برنار به لحاظ کسب مدال‌ها و عناوین بزرگ هرگز با دستاوردهای پوپوف که در دو المپیک پیاپی قهرمان 50 و 100 متر کرال هم شد و در مسابقات شنای قهرمانی جهان نیز این سناریو را در سال‌های 1994 و 98 تکرار و سومین طلای جهانی 100 متر خود را هم در 2003 تصاحب کرد، برابری نیافته است، اما رفتن به زیر 47 ثانیه در 100 متر چیزی است که پوپوف بزرگ هم به آن نرسید و برنار و سپس سیه‌لو را که روی دست او بلند شد و در مسابقات جهانی 2009 رم گل کاشت، به یک جمع نادر در ورزش شنا پیوند می‌زند.

ناگفته نگذاریم که رکورد جهانی شنای 100 متر کرال زنان اینک 52.07 ثانیه و متعلق به بریتا استیفن آلمانی و یادگاری از سال 2009 است، ولی همان‌قدر محیرالعقول نیست که حدنصاب جهانی سزار سیه‌لو در جمع مردان هست، ولی اگر به یاد بیاوریم که چه شگفتی و عظمتی صرف رساندن این رکورد از 57 ثانیه به زیر 55 ثانیه در دهه 70 از سوی کوزیلیا اندر و باربارا کراسه غول‌های شنای آلمان‌شرقی سابق شد، ارزش حدنصاب فعلی استیفن نیز که تابستان 2009 در مدت پنج هفته چهار بار رکورد جهانی را شکست و مدال طلای دنیا را برد، بیشتر مشخص می‌شود.