وزنه‌برداری از این راه بر نمی‌گردد

هر چند با گذشت چند سال، وزنه‌برداری ایران با مدیران جوانش صاحب همه موفقیت‌های ممکن و غیرممکن شده و در المپیک لندن نیز پرچم افتخار را برافراشته، اما باز هم عده‌ای که دیگر دستشان برای خانواده ورزش و وزنه‌برداری ایران رو شده، خود را به ندیدن و خواب زده‌اند تا هر بار نیز با حاشیه‌سازی و بیان مسائلی که هر آدم عاقلی را به خنده می‌اندازد، بکوشند سنگی از دید خود جلوی موفقیت‌های وزنه‌برداری ایران بیندازند. این عده که ابتدا تلاش می‌کردند حسین رضازاده را فاقد مولفه‌های مدیریتی فدراسیون جلوه دهند، وقتی دیدند تیغ‌شان در این زمینه نمی‌برد، حالا سناریویی تازه را برای ضربه زدن به رئیس فدراسیون مورد توجه قرار داده‌اند تا به زعم خویش، در مسیر این پیروزی‌ها گسست ایجاد کنند.

در حقیقت دشمنان وزنه‌برداری، امروز در قامت مخالف کورش باقری و به زیر سوال بردن عملکرد موفق این مربی جوان و تلاشگر بر آمده‌اند تا به این وسیله با دامن زدن به یک جنگ روانی و فرسایشی، باقری را دلسرد و بی‌انگیزه کنند. آنان که به نیکی دریافته‌اند نمی‌توانند رابطه خوب و عمیق رضازاده و کورش باقری را خدشه‌دار کنند، پس از آن‌که با انداختن جلوی پنج وزنه‌بردار المپیکی در جهت برداشتن علم مخالفت با باقری، به نتیجه‌ای نرسیدند، حالا به مسائلی دامن می‌زنند که جز رسوایی بیشتر، نتیجه دیگری برایشان در بر ندارد. این‌که گفته شود وزنه‌برداری ایران به تک ستاره‌ها وابسته شده، آنقدر خنده دار و مضحک است که مانور روی آن بیش از آن‌که بتواند هجمه‌ای را علیه فدراسیون و کورش باقری در مقام سرمربی تیم ملی برانگیزد، بر پوشالی بودن استدلال‌های این جماعت تاکید دارد.

واقعا هر انسان منصفی دردش می‌گیرد از این‌که عده‌ای هنوز هم چشم خود را بر موفقیت‌های وزنه‌برداری بسته اند و کاری کرده‌اند تا پنج وزنه‌بردار خوب این مرز و بوم با خارج شدن از مسیر موفقیت‌های تازه، رو در روی فدراسیون و مربی‌ای قرار گیرند که اگر برنامه‌ریزی و تلاش‌های آنان وجود نداشت، معلوم نبود این موفقیت‌ها برای آنان در عرصه رقابت‌های جهانی و المپیک رقم بخورد. عزیزان ملی‌پوش مدعی‌اند کورش باقری با آنان بد رفتاری کرده است. اگر فرض را نیز بر صحت این مساله بگذاریم، دلیل نمی‌شود آنان زیاده‌خواه باشند و با تعیین تکلیف برای مدیریت فدراسیون، بخواهند نظر خویش را بر حسین رضازاده تحمیل کنند. براستی باید پرسید آیا می‌توان اینقدر به خود غره شد که به درخواست وزیر ورزش و جوانان نیز برای بازگشت به تمرینات تیم ملی پاسخ منفی گفت و همچنان برخواسته غیرمنطقی خویش اصرار ورزید؟! بدیهی است اگر امروز این حرف را می‌زنیم، در درجه اول به خاطر خود این افتخارآفرینان است که با افتادن در مسیر حاشیه، به نوعی علیه استعدادهای خویش شمشیر کشیده‌اند تا با دور شدن از مسیر اعتلای قهرمانی، از تیم ملی و مسابقات مهم جهانی و آسیایی‌اش دور شوند.

بدیهی است کورش باقری اگر اخلاق تندی داشته باشد، ناکارآمد نبوده است که با حضورش به وزنه‌برداران ضربه زده باشد. او چون خود قهرمان ملی بوده و در عرصه مسابقه‌های مختلف به میدان رفته، نیک می‌داند باید قهرمانان را از حواشی دور کرده و نظم و مقررات اردویی را در جهت سربلندی اعضای تیم ملی بدقت مورد توجه قرار دهد.

این تجارب ذی‌قیمت طبیعی است که یک جا نیز با تندی‌هایی همراه شود، چون وقتی استادی اشتباه شاگردانش را می‌بیند، نمی‌تواند بخندد و بسادگی از کنار هر حرکتی که به ارکان تیم ملی ضربه بزند عبور کند.

تاکید می‌کنیم هر انسانی بری از اشتباه نیست، اما مهم این است که انسان از اشتباهاتش بر گردد و بر مسیری اصرار نورزد که هیچ روشنی​ای در آن نیست. بهداد سلیمی، سجاد انوشیروانی، کیانوش رستمی، سعید محمدپور و نواب نصیر شلال پنج افتخارآفرین وزنه‌برداری هستند که ارزش و جایگاهشان محفوظ است، اما آنان نباید با پشت کردن به تیم ملی، موقعیت و جایگاهشان را به خطر بیندازند.

آنان باید به این نکته توجه کنند که با ایستادن مقابل سیاست‌های فدراسیون در درجه اول به خود ضربه می‌زنند، چون اصولا وزنه‌برداری ایران از حرکت باز نخواهد ایستاد.

این رسم روزگار است از گذشته تا امروز و به‌طور مسلم جوانان جای بزرگ‌ترها را می‌گیرند. همان‌طور که در حال حاضر وزنه‌برداری ایران با جوانان و قهرمانان دیگری می‌خواهد در رقابت‌های جهانی شرکت کند و بدون شک با انگیزه‌ای که جوانانی چون جابر بهروزی، رسول تقیان، سهراب مرادی و بهادر مولایی خواهند داشت، وزنه‌برداری ایران باز هم می‌تواند فتوحات خود را در عرصه رقابت‌های جهانی و آسیایی استمرار بخشد.

حجت‌اله اکبرآبادی / گروه ورزش