مسابقه قرآنی 1447

پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: قلم آیات مبارکه: 9 ـ1

نقش قلم از نقش زبان، شمشیر، درهم و دینار، شهرت و فرزند بیشتر است. زیرا قلم تجربه قرن‌ها را به هم منتقل می‏کند و فرهنگ را رشد می‏دهد. افراد را با قلم می‏توان خواب یا بیدار کرد. ملتی را می‏توان با قلم، عزیز یا ذلیل کرد. قلم یک فریاد ساکت است. قلم سند رسمی است. قلم گزارشگر تاریخ است. سوگند به قلم، نشانه فرهنگ و تمدن است. تکیه بر قلم، تکیه بر سند و استدلال است. در آغاز سوره کسی به قلم و نوشته سوگند یاد می‏کند که در تمام عمرش یک سطر ننوشت: «لا تَخُطُّهُ بِیَمِینِکَ» (عنکبوت، 48) سوگند به قلم به جای سوگند به بیان، تشویق سوادآموزی و مقام دانش‌پژوهی است. مبارزه با بی‌سوادی و ترغیب به نوشتن و خواندن از برنامه‏های اولویت‌دار اسلام است. باید توجه داشت عصمت و مصونیت پیامبر در سایه لطف الهی است.

در نسبت جنون به افراد برجسته تعجب نکنید، قرآن می‏فرماید: «کَذلِکَ ما أَتَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلا قالُوا ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ» (ذاریات،52) هیچ پیامبری به سراغ مردم نیامده، مگر آن‌که به او گفتند: ساحر یا دیوانه است. آنچه در برابر فشار تهمت، انسان را پایدار می‏کند توجه به لطف و پاداش الهی است.

اگر از پاداش مردم چشم‌پوشی کنیم، به پاداش‌های پایدار الهی می‏رسیم. پاداش ابدی برای کسی است که خلُق او عظیم باشد. تسلط بر اخلاق عظیم، مقارن تسلط بر راه مستقیم است. در میان صفات و ویژگی‏های پیامبر، قرآن بر اخلاق آن حضرت تکیه کرده و آن را «خلق عظیم» خوانده است. کمالات پیامبر با او عجین است، و او بر آنها تسلط دارد. حضرت علی علیه‌السلام فرمود: «رب عزیز اذله خلقه و ذلیل اعزه خلقه» چه بسیارند عزیزانی که به دلیل بداخلاقی ذلیل می‏شوند و ذلیلانی که به خاطر حُسن خلق عزیز می‏شوند. امام حسن علیه‌السلام فرمود: «حسن الخلق رأس کل بر» خوش اخلاقی سرآمد هر کار نیک است. کلمه «خُلق» به صفاتی گفته می‏شود که با سرشت و خوی انسان عجین شده باشد و به رفتارهای موسمی و موقت گفته نمی‏شود.

در آیات 5 به بعد خداوند پیامبرش را در برابر دشمنان دلداری می‏دهد. آینده حقایق را روشن می‏کند. باید دانست کفاری که با علم و عمد، دلایل روشن انبیا را نپذیرند، سزاوار لقب مجنون هستند. همان گونه که ایمان آگاهانه نشانه خردورزی است. نسبت گمراهی به دیگران یا ادعای هدایت برای خود کارساز نیست. خداوند است که گمراه واقعی و هدایت یافته واقعی را می‏شناسد.