باید پذیرفت رقم خوردن این اتفاق، خواه ناخواه تابع شرایط جامعه است و کیفیت این نوع مجموعهها به عوامل مختلف بستگی دارد. در کشور ما چندی پیش یک مجموعه اینترنتی تولید و پخش شد که ظاهرا اولین و تاکنون تنهاترین مجموعه اینترنتی کشور به حساب میآید. سریالی که هدف آن قابل اعتناست، اما شاید به دلیل نبود پشتوانه مالی مناسب و برخوردار نبودن از برنامهای برای بازگشت سرمایه، از کیفیت مناسبی برخوردار نیست، ضمن آن که به دلیل همین فقر بودجه، اطلاعرسانی و جذب مخاطب آن نیز بشدت ضعیف بوده است.
تولید چنین مجموعههایی در کشورهای صاحب صنعت، از سوی کمپانیهای بزرگ فیلمسازی صورت میگیرد و به همین دلیل از پشتوانه مالی قوی برخوردار است. از سوی دیگر، آزمون و خطای لازم برای تولید چنین مجموعههایی در فضای مجازی صورت گرفته و برای جذب مخاطب، بستر لازم فراهم شده است. این نکته را هم نباید فراموش کرد که حق فروش این دست سریالها و خرید لحظهای هر قسمت از آنها ـ که اتفاقا بشدت سهلالوصول هستند ـ درآمدزا و سودآور است و به همین دلیل بسیاری از بازیگران مطرح دنیا در مجموعههای اینترنتی به ایفای نقش میپردازند و به عبارت دیگر، آنها برای مشارکت در تولید این شاخه از سریالسازی، حسابی جداگانه باز کردهاند.
به نظر میرسد، این پدیده در کشور ما از نقطه شروع محکوم به شکست است و باید بپذیریم برای ایجاد چنین شاخهای در فضای تولید سریالهای نمایشی، پیش از هرچیز باید به فکر ایجاد بستر جذب مخاطب بود که این مهم، نیازمند سرمایهگذاری قوی است، ضمن آن که سایتی که این مجموعه را قرار است پخش کند، باید بسیار پربیننده باشد و در نهایت توجیه مالی کار نیز مشخص و معین باشد.
واقعیت این است که هنوز مردم جامعه ما عادت ندارند برای تماشای یک قسمت از مجموعه در فضای مجازی اینترنت پولی پرداخت کنند و این آمادگی ذهنی نیازمند زیرساختهایی است. از سوی دیگر، وقتی توجیه مالی قضیه روشن نیست، کمتر شرکتی حاضر به سرمایهگذاری روی آن میشود و در نتیجه، این ایده در گام نخست، شکست را تجربه خواهد کرد.
ورود سازمان صداو سیما به این حیطه، ضمن ساماندهی به این بخش مدرن از تولید، میتواند چند حسن برای خود و مخاطب به همراه داشته باشد. به عنوان مثال، وقتی تهیهکننده چنین کاری، تهیهکننده تلویزیونی باشد، درست مانند ساخت یک مجموعه تلویزیونی با آن برخورد میکند و همین برخورد در تولید، پشتوانه مالی کار را تامین میکند بدون آن که دغدغه فروش یا بازگشت سرمایه در میان باشد، مضاف براینکه بازوهای حاشیهای این سازمان اعم از رسانههای مکتوب و حتی شبکههای تلویزیونی و رادیویی، این قدرت را دارند که با تبلیغات وسیع، مردم را با این نوع سریالسازی آشنا کنند. وقتی چنین مجموعههایی با تبلیغات و بودجه مناسب روی سایتهای متعلق به سازمان قرار بگیرد، ناخودآگاه آمار بازدید از این لینکها به طرز چشمگیری بالا میرود و این یک بازی برد برای هر دو طرف است.
محمدرضا لطفی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم