انتخابات پارلمانی عراق و اقلیت های دینی

با توجه به نزدیک شدن موعد برگزاری انتخابات پارلمانی در عراق ، بحث شرکت اهل سنت در این کشور در انتخابات مزبور بتدریج بالا گرفته است.

کد خبر: ۵۶۷۰۵

قبلا نهاد نماینده اهل سنت یعنی «هیات علمای مسلمین عراق» اخطار داده بود چنانچه نیروهای امریکایی به فلوجه حمله کنند ، انتخابات را تحریم خواهد کرد.
اکنون گفته می شود که این هیات شرط خود را تغییر داده و شرکت اهل سنت را در انتخابات مشروط به تعیین جدول زمانی برای خروج نیروهای امریکایی از عراق کرده و در عین حال این نظر را ابراز کرده چنانچه دولت شیعی آینده عراق ، جدولی برای خروج نیروهای امریکایی تعیین کند، از روی کارآمدن چنین دولتی استقبال خواهد کرد!.
در واقع ، دامن زدن به بحث شیعه و سنی در عراق ، جزو راهکارهای فریبنده و قابل تاملی است که در حال حاضر از سوی محافل مشکوک در این کشور دنبال می شود.
شاید شاه عبدالله ، نخستین مقام رسمی است که با اظهارات یک ماه پیش خود در زمینه تشکیل دولت شیعی در عراق ، این مبحث را مطرح کرده است.
طبعا ، ارزیابی های معطوف به پیروزی احتمالی فهرست انتخاباتی مورد حمایت مرجعیت شیعه در عراق ، به دلیل در اکثریت بودن جمعیت شیعه و همچنین ویژگی ائتلافی بودن فهرست انتخاباتی مزبور ، سرمنشاء این قضاوت های وارونه و غیرموجه است.
در واقع ، فرض غیرواقعی شاه عبدالله و سایرین بر احتمال روی کارآمدن یک دولت شیعه در عراق استوار است.
این در حالی است که تعیین یک شخصیت برجسته شیعه مانند «عبدالعزیز حکیم» یا «شهرستانی» به عنوان رئیس جمهور یا نخست وزیر ، نمی تواند تعبیری درست از ایجاد یک دولت شیعه تلقی می شود بلکه چنین انتخابی را بایستی متکی بر احیای حقوق تاریخی شیعیان عراق به عنوان بزرگ ترین گروه تشکیل دهنده جمعیت عراق دانست.
باید در نظر گرفت که دامن زدن به این مبحث ، ممکن است اهداف خاصی را دنبال کند از جمله آن ، احتمال قائل شدن یک سهمیه مشخص و تغییرناپذیر برای اهل سنت عراق در ساختار دولتی است.
مثلا ممکن است پست نخست وزیری یا معاون اول رئیس جمهوری برای آنان در نظر گرفته شود و ترتیباتی که در حال حاضر در برخی از کشورهای سابقا مستعمره رواج دارد ، در مورد ساختار آینده نظام سیاسی عراق ، اعمال شود.
طبعا چنین امری برخلاف آموزه های دمکراسی است و هیچیک از طبقات مردم عراق نباید راضی به اعمال چنین ترتیباتی که نشاندهنده وجود امتیاز خاصی برای یک طبقه مشخص دینی ، اجتماعی و... است ، رضایت دهند.
جالب تر این که کسانی که امروزه مدعی حمایت از اهل سنت در عراق هستند ، هیچگاه تلاش نکردند حقوق آنان در نظام سیاسی ضد دینی و ضد مردمی حزب بعث و صدام ، حفظ شود ، بویژه این که هیچکس نمی تواند در مورد ماهیت سکولار و غیر دینی آن رژیم و دشمنی و عداوت آن با علما و روحانیون مسلمان ، بویژه مرجعیت شیعه ، تردید به خود راه دهد.
ازاین رو پادشاه اردن که امروزه در صف مقدم حامیان اهل سنت عراق قرار گرفته است ، چرا در آن سالها از سرکوب اسلام گرایی در عراق ، انتقاد نکرده است؛ و آیا می توان شکی در مورد هم پیمانی و همدستی رژیم های اردن و عراق در سرکوب مسلمانان و بویژه شیعیان ، داشت؛ در واقع یکی از مشکلات کنونی عراق ، دخالت های بیجا و بی ربط برخی از کشورهای عربی در امور داخلی این کشور است.
به طوری که برخی از همین کشورها، از موضع قیمومت و سرپرستی برخی از اقلیت های دینی و اجتماعی عراق ، رفتار کرده و گویی ، درصدد تحمیل نظرات خویش بر آن اقلیت هستند تا بتوانند، بموقع ، از ترتیبات سیاسی در داخل نظام سیاسی عراق ، به نفع خود استفاده کنند.
شکی نیست شیعیان و اهل سنت ، سالیان دراز در کنار یکدیگر در سرزمین پهناور بین النهرین زندگی کرده اند و شواهد تاریخی نشان می دهد که کمترین اختلاف میان آنان وجود داشته است.
اکنون شخصیت های اهل سنت عراق در پی بازسازی درونی خود ، بر اساس همین تجربه زیست مشترک با شیعیان است که می تواند سرنوشت روشنی برای آینده عراق رقم بزند.