احترام به شعور مخاطب در سریالهای ایرانی
فرض کنید سریالی شبیه به یکی از سریالهای ترکیهای و کلمبیایی که از شبکههای مختلف ماهوارهای پخش شده و میشود، از یکی از شبکههای تلویزیون پخش میشد، حتما بسیاری از ما نقد میکردیم که ساختار داستانی سریال از منطق لازم و کافی برخوردار نیست، ضعف تکنیکی دارد، مخاطب را نادان فرض کرده و خیلی چیزهای دیگر، اما همین سریالها صرفا به دلیل نشان دادن برخی موارد که در عرف ما مذموم است و قابلیت پخش از تلویزیون را ندارد، مورد توجه عدهای قرار میگیرد.
بپذیریم تقریبا تمامی سریالهای ماهوارهای به لحاظ فنی و تکنیکی و حتی از نظر داستانی اصلا قابل رقابت با آثار خوب داخلی نیست.
شخصیتپردازی در سریالهای ماهوارههای فارسیزبان تا آنجا معنا دارد که هر شخصیت یک یا دو ویژگی مهم داشته باشد و در دسته آدمهای مثبت، منفی یا خنثی قرار بگیرد و کمتر پیش میآید عمق کافی داشته و چندبعدی باشد.
در این سریالها داستانپردازی نیز اوج و فرودهای غیرمنطقی و بسیار زیادی دارد که سبب میشود کشمکشهای بیمورد جای گرهافکنی و نقطه عطف را در آنها بگیرد.
اگر از سریالهای خوبی مانند سلطان و شبان، سربداران، دلیران تنگستان، روزی روزگاری، شب دهم و کلی سریال خوب که در گذشته ساخته شده است، بگذریم؛ همین یکی دو سال گذشته سریالهایی مثل پایتخت1و2، مختارنامه، نابرده رنج، وضعیت سفید، ساختمان پزشکان و پروانه در شبکههای مختلف تلویزیون ساخته و پخش شده است.
انصافا کدام یکی از این مجموعهها مخاطب را آنقدر دستکم گرفته که روند داستان را بدون پشتوانه منطقی پیش ببرد یا صرفا با استفاده از زیبایی چهره بازیگران، نمایش مسائل نامتعارف یا هیجانات کاذب برای جذب مخاطب بهره بگیرد؟
تمامی این سریالهایی که نام برده شد، بسیار دقیقتر از آثار ترکیهای و کلمبیایی شبکههای ماهوارهای طراحی شده است؛ فیلمنامهای متناسب با اصول و قواعد درام دارد و با همه ضعفهای احتمالی، کارگردانها و نویسندگان هنرمند کشورمان تلاش کردهاند ضمن رعایت همه خط قرمزها چنان به واقعیت نزدیک شوند که مبادا لحظهای مخاطب احساس کند شعورش نادیده گرفته شده است.
آذر مهاجر - گروه رادیو و تلویزیون
