آمار دقیق ، راه رسیدن به وضعیت مطلوب

پایه و اساس ساختن ، شناختن است و شناخت میسر نمی شود مگر با اطلاعات دقیق و روزآمد.

کد خبر: ۵۵۰۰۲

امروز اطلاعات به مثابه سرمایه اصلی و اساسی هر سازمانی تلقی می شود و براساس اطلاعات روزآمد سازمان ها به 2گروه عمده هوشمند و غیرهوشمند تقسیم می شوند. سازمان های هوشمند به سازمان هایی اطلاق می شود که اطلاعات روزآمد و آمار دقیق نسبت به پدیده ها، روندها و فرآیندهای سازمانی و اجتماعی ارائه می کنند. اگر بپذیریم که برنامه ریزی عبارت است از رفع مسائل و مشکلات با امکانات محدود، ابزار این برنامه ریزی آمار و اطلاعات است و چنانچه ما آمار دقیق و روزآمدی نسبت به پدیده ها نداشته باشیم ، طبیعی است که نمی توانیم برنامه ریزی دقیق ، علمی و متناسب با مسائل را اجرایی و عملیاتی کنیم . آمار ، شریان حیاتی رفع مسائل و مشکلات و بویژه پدیده های آسیب شناختی در حوزه مسائل اجتماعی است . جامعه شناسان و آسیب شناسان نمی توانند بدون پایه های آماری به تحلیل ، تبیین ، تشریح و در عین حال ارائه راهکار و پیشنهاد برای برون رفت از یک مساله دست یابند. اساسی ترین اصل برای رسیدن از وضع موجود به وضع موعود در گام اول داشتن اطلاعات آماری دقیق است . به تعبیری اطلاعات از دیتاها (ماده اولیه اطلاعات) شروع و با فرآوری آن به مفهوم آن می رسد و آن گاه با فرآوری های بعدی و نظم و ترتیب بخشیدن های دقیق به دانش و سپس زمانی که با تجربیات درهم می آمیزد ، به خرد و یا بینش تبدیل می شود. آمار ، کمترین و دقیق ترین عامل زمینه ساز خرد سازمانی برای تصمیم یابی ، تصمیم سازی و تصمیم گیری است . بدون این شاخص ها و مولفه ها هرگز امکان دستیابی به برنامه های جامع ، فراگیر و اثربخش برای مسائل اجتماعی بویژه پدیده های آسیب شناختی میسر نمی شود. در تمام کشورها سعی بلیغ می شود که حتی آمارها و اطلاعات را برای آینده نیز پیش بینی و گاهی روند پاره ای از پدیده ها را تا یک قرن آینده به طور علمی بررسی کنند و شاخص های آن را برای برنامه ریزی های بلندمدت به دست آورند. در کشور ما متاسفانه نبود آمار دقیق و روشن بویژه در حوزه آسیبهای اجتماعی یکی از اساسی ترین عوامل موثر در دست نیافتن به برنامه های اصولی برای رفع مشکلات و مسائل موجود است زیرا بدون این که دامنه ، گستره و ژرفای مساله ای معلوم شود ، نمی توان برای آن برنامه و راهکارهای برون رفت از آن را طراحی ، تدوین و ارائه کرد و اگر کاری هم صورت گیرد ، طبیعتا همان روشهای آزمون و خطایی خواهد بود که متعلق به دست کم 4 قرن پیش است و امروزه به کاربردن آن جز افزایش هزینه ها و اثربخش نبودن برنامه ها چیزی به همراه ندارد ، پس اگر بنا داریم برای مشکلات و مسائل در حد استاندارد راه حل تعبیه کنیم و آنها را از فراروی جامعه برداریم ، طبیعی است که باید آمار و اطلاعات را به نحو دقیق و صحیح به دست آوریم و در اختیار پژوهشگران ، برنامه ریزان و دانشگاهیان قرار دهیم و مادامی که چنین نشده است ، مبارزه با آسیبهای اجتماعی ره به جایی نخواهد برد.