دزدگیرها درچشم باد!

دستگاه‌های دیجیتال جدید خطوط تراک صدای بیشتری نسبت به سیستم‌های قدیمی آنولوگ دارد و صدابرداران به کمک این سیستم‌ها با سرعت و کیفیت بیشتری کار خود را انجام می‌دهند که در نهایت سبب پیشرفت کار صدابرداران می‌شود.

در استودیوهای تلویزیونی محیط ساکتی حکمفرماست و صدای تهویه استودیو به میزانی می‌رسد که مزاحمتی برای گفت‌وگوها ایجاد نکند و صدابرداران با نصب پنل‌های آکوستیک به سقف و دیوارها مانع برگشت صدا می‌شوند. در مجموع صدابرداری تلویزیونی با معضل صدای مزاحم در محیط کار مواجه نیست و صدابردار تمام توان خود را برای ضبط با کیفیت صدای خوب و استفاده از دستگاه‌ها و تجهیزات پیشرفته به کار‌می‌برد، ضمن این‌که تمام تجهیزات غیر از میکروفن‌ها در محل نصب و ثابت می‌شود. اما در کارهای داستانی سینما و تلویزیون کار صدابرداری در محیط طبیعی انجام می‌گیرد، تمام تجهیزات متحرک بوده و خود محیط ضبط صدا، بسیار متنوع است که بیشترین انرژی صدابردار برای کم کردن صداهای مزاحم سرصحنه انجام می‌گیرد. فرض کنید یک سکانس ـ که از تعدادی پلان شکل می‌گیرد ـ در چند روز طی ساعت‌های مختلف ضبط می‌شود و به طور مثال زمان پخش کار مورد نظر پنج دقیقه است. اگر این کار در استودیو ضبط شود، صدابردار برای تطبیق صداها با مشکلی مواجه نمی‌شود و براحتی می‌تواند این انطباق را به‌وجود آورد. این در حالی است که صدابردار کار داستانی تلویزیونی زمانی که می‌خواهد صدای پلان‌ها را به هم متصل کند با معضل جدی در تدوین مواجه است؛ زیرا در هر پلان صداهای مزاحمی نظیر موتور، ماشین، ابزار ساختمان‌سازی، هواپیما و... به گوش می‌رسد و او باید هر یک از این صداهای مزاحم را حذف کند تا به یک صدای یکدست برسد. در هرحال این دست مشکلات نیز تنها با احداث شهرک‌های سینمایی قابل حل است.

صدابرداری سینمایی و تلویزیونی به لحاظ فرآیند ضبط صدا بویژه بعد از ورود دستگاه‌های دیجیتال تفاوت چندانی ندارند، اما به لحاظ نحوه صداگذاری بین آنها تفاوت‌هایی وجود دارد؛ زیرا در سینما، برخی صداها نظیر بسته شدن در، قدم زدن و... را باید تقویت کرد که در سالن تاریک و ساکت سینما به گوش برسد؛ اما در سریال‌های تلویزیونی هر قدر هم که این صداها را تقویت کنید بازهم به گوش نمی‌رسند.

حسین غفاری‌ / صدابردار سریال‌