مرز بین صداپیشگی و بازیگری

اما مرز بین صداپیشگی و بازیگری کجاست؟ چه چیزی این رابطه را تعریف می‌کند؟ اصلا چه تعریف درستی می‌شود از این تعامل ارائه کرد که هم گویای ماهیت آن باشید و هم شرح محتوای این؟!

حتما در تیتراژ پایانی خیلی از کارتون‌های خارجی دیده‌اید که تصویر دوبلورها را پشت میکروفن نشان می‌دهند تا به این ترتیب حتی تیتراژ فیلمشان هم تا آخرین لحظه دیدنی شود. نمونه‌اش کارتون «عصر یخبندان 4» که می‌گویند آخرین نسخه عصر یخبندان است.

اغلب در این تصاویر، چهره‌های آشنایی دیده می‌شوند. مثلا در همین انیمیشن عصر یخبندان شان ویلیام اسکات، اوبری گراهام، جنیفر لوپز و نیکی میناژ در جمع صداپیشگان حضور دارند، در حالی که در خیلی کارتون‌های دیگر هم دیده شده هنرپیشه‌های درجه یک هالیوودی مثل جانی دپ و تام کروز، براد پیت و... به عنوان دوبلور همکاری داشته‌اند و این اهمیت دوبله را نشان می‌دهد. در واقع گویای این واقعیت انکارناپذیر است که دوبله هیچ مرزی با بازیگری ندارد بجز دوربین.

دوبلور باید به همان اندازه که بازیگر حرص می‌خورد، حرص بخورد، به همان اندازه احساساتی شود، به همان اندازه تکان بخورد و تقریبا همان انرژی‌ای را مصرف کند که بازیگر آن نقش جلوی دوربین خرج کرده است. در ایران استفاده از بازیگران بزرگ برای دوبله سریال‌ها یا فیلم‌ها روال مرسومی نیست. گرچه نمونه‌های متعددی می‌شود مثال زد که مثلا فلان بازیگر مطرح به جای فلان هنرپیشه‌ درجه چندم لب زده یا در بیشتر مواقع بازیگران بزرگ به جای خودشان حرف زده‌اند. گواین‌که عده‌ای از آن بازیگران درجه یک، خودشان دوبلور هستند و اصلا گرایش اصلی‌شان به سمت صداپیشگی است، مثل فخری خوروش.

اما وجود دوبلورهایی که حتی برای یک بار هم تصویری از آنها در رسانه ملی پخش نشده، ولی مردم با صدایشان ارتباط تنگاتنگی برقرار کرده‌اند ثابت می‌کند دوبله در ایران با این‌که از چهره‌های مشهور بهره‌ چندانی نمی‌برد تا این حد حرفه‌ای و موفق است.

صداها به کاراکترهایی تبدیل شده‌اند که زندگی حرفه‌ای مستقلی برای خودشان ترتیب داده‌اند؛ زندگی‌ پویا، موثر و پرطرفدار. اما نکته مهم این است که دوبله خودش چنین شرایطی را برای خودش فراهم کرده. با اتکا به هنر آدم‌هایی که معتقدند: «دوبله همه زندگی و عشق ماست.»

یاسر یسنا