مدارسِ دوستدار معلولان در راه است

آموزش و پرورش اصرار دارد بگوید همان‌طور که افراد معلول در بزرگسالی وارد اجتماع می‌شوند و در کنار افراد عادی قرار می‌گیرند، در سنین مدرسه نیز باید در کنار دانش‌آموزان عادی درس بخوانند تا هم آنها و هم سایر دانش‌آموزان یاد بگیرند که چطور باید در کنار هم زندگی کنند.

آمدن گروهی از دانش‌آموزان معلول به مدارس عادی و درس خواندنشان در سیستمی جدا از آموزش و پرورش استثنایی در سال‌های اخیر و نیز وعده روز گذشته رییس سازمان مدارس استثنایی کشور مبنی بر مهیا شدن فضای مدارس عادی برای درس خواندن این گروه از دانش‌آموزان هم از این بابت است، اما این تفکر مدرن آنچنان با امکانات و واقعیت‌های موجود فاصله دارد که برای محقق شدن این سیاست و پیاده شدن این تفکر باید دست‌کم یک‌دهه وقت گذاشت.

از نگاه‌های ترحم‌آلود و تفسیرهای نادرست اجتماع درباره توانایی معلولان که بگذریم، این گروه با محدودیت‌های سخت‌افزاری زیادی روبه‌رو هستند که از یک کوچه و خیابان گرفته تا در ساختمان وزارتخانه‌ای عریض و طویل که وظیفه‌اش حمایت از معلولان و افراد ناتوان است، دیده می‌شود.

به علت همین محدودیت‌هاست که معلولان اغلب خانه‌نشینی را انتخاب می‌کنند و در شرایطی که در محل زندگی‌شان مدرسه ویژه معلولان یا مدرسه عادی‌ای که تا حدی به نیازهای آنها پاسخ دهد، وجود ندارد، به ترک تحصیل اجباری تن می‌دهند.

اگر پایتخت یا برخی شهرهای بزرگ کشور را استثنا کنیم با دانش‌آموزان معلولی روبه‌رو می‌شویم که از حداقل‌های تحصیل محروم‌اند؛ آنها اغلب در مدارس چندطبقه درس می‌خوانند که پله‌های بلندبالای ساختمان هر روز دست‌و‌پاگیرشان است، آنها اتاق ویژه تلویزیون که فیلم‌های آموزشی برایشان پخش کند، ندارند، سرویس‌های بهداشتی مدارس مناسب شرایط جسمی‌شان نیست، زنگ ورزش به دلیل نبود معلم ویژه ورزش برای بیشتر آنها حکم وقت‌گذراندن بی‌حاصل را دارد، میز و صندلی‌های آنها استاندارد نیست و نبود فیزیوتراپ و گفتاردرمان در کنار آنها آنقدر عادی شده که دیگر کمتر کسی به نبودنشان فکر می‌کند.