با بحران می خوابیم و با آن بیدار می شویم

این تحرکات قلوب خیلی ها را به درد آورد البته نه به خاطر اینکه اختلافاتی هست و یا دیدگاه های متفاوتی درباره مسایل کشور ابراز می شود که این امر مثبت بوده و قابل گفت وگو است حتی بحث بر سر این نیست که عده ای به یکی رای می دهند و عده ای دیگر به دیگری یا حتی اینکه گروهی می گویند در انتخابات شرکت می کنند و گروه دیگری می گویند هرگز شرکت نخواهیم کرد.

به نظر من بحران کویت عمیق تر از این هاست و این نظر اکثریت خاموشی است که هنوز هیچ یک از دو گروه درصحنه نتوانسته اند آنها را قانع سازند.

خطرناک تر زمانی خواهد بود که نزاع کنونی رنگ خشونت بخود بگیرد . امری که در کویت کاملا بی سابقه بوده است. چنین اتفاقی عواقب تاریکی خواهد داشت که هیچ کس نمی تواند آن را پیش بینی کند.

وقتی اختلافات مورد ارزیابی درست قرار نگیرد و همینطور توسعه پیدا کند به تدریج از یک اختلاف سیاسی به حمله به اشخاص و اصول و معیارها می رسد و هر روز مشاجرات داغ ترشده و درنهایت ممکن است از زبان کسی حرفی بیان شود که مساله ساز خواهد بود و بحران را چند برابر می کند.

آن چیزی را که امروزه کویت بدان احتیاج دارد یک حرکت کیفی و تغییراتی اساسی است که کاملا با همه راه حل هایی که در گذشته ارایه می شد متفاوت خواهد بود.

مشکلات کوچک در کویت مثل یک گلوله برفی به مرور زمان برروی هم متراکم شده و بنابراین نیازمند مجموعه ای از اصلاحات سریع و به هم پیوسته است.

برای مثال به گروههای سیاسی اجازه داده شود تا برمبنای اصول قانونی موجود حرکت خودشان را داشته باشند و جامعه را از این حالت بن بستی که یا پشت سنت گرایی یا قوم گرایی یا طایفه گرایی درجا می زند نجات داده و به یک روند سیاسی منظم و مسئولانه هدایت کنند. این جامعه  نسبت گذشته تغییر کرده است و این امری طبیعی است.

هرکس از ما جوانان نسل جدید یا به اصطلاح نسل «‌توییتر و فیسبوک »‌را دیده باشد می داند که من چه می گویم.

نسلی به دنیا آمده است که دیدگاه ها و آرزوها و انتظاراتش با نسل های گذشته به کلی متفاوت است. تنها راه حل ایجاد نهادهای مدرن و دادن فرصت به آنهاست تا عمل کنند.

به همین دلیل باید به کاهش سن رای دهندگان کویتی اندیشید و به جای 21 سال کنونی آن را به 18 سال تقلیل داد.

باید به اصلاح حقوق شهروندی توجه جدی داشت و جامعه باید به نحوی باشد که در آن همه بدون توجه به ظاهر و باطن شان از حقوق و وظایفی مساوی برخوردار باشند. با شیوه های جدید و سریع باید این نظام دیوان سالاری کهنه که تا حد زیادی جامعه را فلج کرده است خلوت کرد.

این کار ها شاید نیازمند تشکیل یک کنگره ملی سراسری باشد که با حضور کارشناسان و صاحب نظران برگزار شود و از طریق آن یک نقشه راه برای آینده کویت تدوین گردد. دراین تشکیلات باید حتما بخش هایی از جوانان و نسل های جدید حضور داشته باشند تا بتوان به دستاوردهای تازه ای رسید.  

نیاز به این تحول کیفی مساله جدیدی نیست و بارها تاکنون درباره آن تذکر داده شده است. ایجاد چنین تحولی فقط هم مربوط به کویت نمی شود. در تمام کشورهای خاورمیانه و حوزه خلیج فارس هرجا که سر بچرخانی شکلی از این نزاع رامی بینی که هنوز هم به نتیجه نرسیده است.

بعضی کشورها قانون اساسی خودشان را عوض کردند یا درحال عوض کردن آن هستند. برخی دیگر وارد جنگی تمام عیار داخلی شده اند و بعضی دیگر طی چند ماه چند بار دولت هایشان را تغییر دادند.

در واقع همه در یک مرحله هرج و مرج و آشفتگی بسر می برند . تنها جامعه ای قادر به خروج از این وضعیت با کمترین خسارت خواهد شد که رهبران قوی و ملت های فهمیده ای داشته باشد. 

مردم کویت به نظر من خواستار تغییر رژیم نیستند بلکه خواستار تغییر راهکارها ی موجود هستند. آنهم نه در سطح نظری بلکه درسطح عملی. دراین باره نیز مطالعات بسیاری شده  و نتایج همه این مطالعات موجود است اما چیزی که موجود نیست و به شدت جای خالی اش احساس می شود تصمیم گیری برای اجرای این راهکارهاست.

باید دانست که احساسات کورکورانه موجب کج روی و تبعیت ناآگاهانه می شود و این تبعیت با منافع ملی کشور در تعارض خواهد بود و آنچه را هست فدای آن چیزی می کند که تنها در خیال و ذهن وجود دارد. تجربه ملت ها نشان داده است که خیال اندیشان جز به دنبال سراب نبوده و هرگز به حقیقت نرسیده اند.

توصیف آنچه درکویت می گذرد آسان نیست و انتظار هم نمی رود که این حرف ها نزد همگان گوش شنوایی داشته باشد.

در فرهنگ عامه ما پیشداوری نسبت به امور و مواضع افراد امری عادی است اما باید دانست وقتی کسی سخنی از روی دلسوزی می گوید دروغ نمی گوید.

منبع :‌ الشرق الاوسط
نوشته : محمد الرمیحی*

الرمیحی یکی از نویسندگان و روشنفکران کویتی است که درعین نزدیکی به خاندان حاکم می کوشد دیدگاه های مستقلی داشته باشد . دراین جا او سعی می کند علاج واقعه را قبل از وقوع کرده و برای تحولات کشورش که در آستانه یک انفجار اجتماعی و سیاسی قرار گرفته است راه حل هایی مشفقانه ارایه دهد.