رسول مهربانی‌ها

خیل جمعیت به سوی مکه روانه می‌شود، دیگر کسی جامه احرام به تن ندارد، همه حاجی شده‌اند، معلوم نیست مهمانی این سرزمین دوباره نصیب چه کسی از این جمعیت شود. فرصت ماندن در این سرزمین زیاد نبود، بلکه کمتر از آنچه که اهل این قافله تصور داشتند، بود.

خیل عظیم این جماعت، هنوز هم غریب‌اند و مسافر، به سوی سرزمین قبله حرکت می‌کنند، شاید پناهی داشته باشند! اینان بارها به رمی جمرات رفته‌اند، حلق و تقصیر کرده‌اند، شب‌ها را به شب‌زنده‌داری و راز و نیاز با خدای خود روی آورده‌اند، خدای متعال وعده عاری شدن از لغزش‌ها و خطاها را به آنان داده است و چه توفیقی بهتر از این که دوباره به سوی خانه او روی آورند، عرفات ، مشعر و منا و زمزمه‌های عارفانه‌اش، بهانه‌ای بیش برای بازشناسی خویش و آشنایی با خالق متعال نبود، اوج بندگی و دلدادگی و سرآمدی در عبودیت، توشه راه رسیدن به خانه دل‌هاست.

امروز خیل جمعیت که به سوی مکه بازمی‌گردد، حاجی شده و سختی‌های زیادی را به جان خریده است و می‌رود تا آغاز زندگی دوباره خود را کنار خانه خالق جشن بگیرد.

اهل دل در بازگشت به سوی مکه، چشمانی اشکبار دارند، یاد حجة‌الوداع پیامبر مهربانی‌ها را در خاطر زنده دارند آن‌گاه که حضرتش در میانه راه ایستاد و نظاره‌گر خیل جمعیت شد، سینه‌ای پرسوز داشت، سخن از محنت و فراغ کرد، تمسک به ریسمان الهی، وحدت و همدلی خواسته پیامبر بود، خواسته‌ای که رضایت خدا در آن است، دعوت رسول خاتم، تمسک به ریسمان الهی بود و دوست داشتن خاندان رسالت و هیچ مزد و پاداشی را برای زحمات خود طلب نکرد.

محمد خامه‌یار - جام‌جم