سولماز عباسی: 1000 دلار دادند و گفتند خداحافظ!

این قهرمان که همراه آرزو حکیمی، نمایندگان زن قایقرانی ایران در المپیک لندن بودند نتایج قابل‌توجهی به دست نیاورند که البته این اتفاق کاملا قابل پیش‌بینی بود. عباسی این روزها هیچ برنامه خاصی ندارد و به حال خودش رها شده است. وی نسبت به آینده حرفه‌ایش بشدت نگران است و در این رابطه می‌گوید: یک قایقران همیشه باید با برنامه حرکت کند تا حداقل از حریفان داخلی‌اش عقب نیفتد، اما در حال حاضر فدراسیون هیچ برنامه جدیدی به من اعلام نکرده است.

مسلم است فدراسیون بالاخره برنامه‌هایی را به قایقرانان ارائه می‌دهد، اما به اعتقاد من تا همین امروز هم بسیار دیر شده است و ما خیلی عقب افتاده‌ایم. پس از این که کار ما در المپیک تمام شد به ما 1000 دلار دادند و گفتند خداحافظ در صورتی که قرار بود به ما ده میلیون تومان پرداخت کنند که هنوز این وعده عملی نشده است.

وی که هنوز برنامه‌های زیادی برای آینده ورزشی‌اش دارد، می‌افزاید: حضور در المپیک به معنای اشباع شدن من نیست. من در هر مرتبه‌ای دلم می‌خواهد به مدارج بالاتری برسم. البته پیشرفت بیشتر همه قایقرانان در گروی تغییر شرایط تمرینی است. متاسفانه شرایط تمرینی مناسبی برای هیچ‌کدام از قایقرانان ایران وجود ندارد و همه ما از حداقل امکانات لازم برای یک قایقران که همان پیست است، محروم هستیم. بدون فراهم شدن امکانات لازم تلاش برای پیشرفت بی‌فایده است.

عباسی می‌گوید: اگر مشکل پیست در ایران حل شود پیشرفتی جهش‌وار خواهیم داشت. همین الان هم قایقرانان ایران بدون کمترین امکانات در مسابقات مختلف برون‌مرزی موفق به کسب مدال می‌شوند و اگر یک پیست استاندارد هم برای آنها فراهم شود باید منتظر کسب عنوان‌های جهانی از سوی قایقرانان کشورمان باشیم. با بهره‌مندی از یک پیست استاندارد موفقیت‌های کسب شده قایقرانان دو برابر می‌شود.

عباسی خاطرنشان می‌کند: من برنامه‌های زیادی برای آینده‌ام دارم، اما نمی‌دانم بدون حمایت و امکانات چگونه این برنامه‌ها را اجرا کنم. فقدان امکانات باعث شده است ورزشکاران زیادی از دنیای قهرمانی خداحافظی کنند، اما من سرسخت‌تر از آن هستم که بخواهم به این زودی‌ها میدان را خالی کنم.