کریباتی؛ کشوری که گاه زیرآب می‌رود

جمهوری کریباتی مجموعه‌ای از ۳۳ جزیره در اقیانوس آرام است که بخشی از آنها بالای خط استوا و بخشی دیگر در پایین خط استوا قرار دارند. این جزایر با نام جزایر گیلبرت هم شناخته می‌شوند. این مجموعه جزایر فضایی به طول 4000 کیلومتر و عرض 2000 کیلومتر را اشغال کرده‌اند. این کشور در سال ۱۹۷۹ استقلال خود را از انگلیس به دست آورد. بسیاری از جزایر مرجانی این کشور غیر قابل سکونت بوده و با بالا آمدن آب دریا هنگام مد زیر آب می‌روند. با توجه به این توضیح، تنها 811 کیلومتر از این جزایر قابل سکونت است.

یکی از نکات جالب در مورد این کشور کوچک این است که در دو سوی خط بین‌المللی تاریخ قرار گرفته است یعنی در یک سوی این خط، تاریخ یک روز عقب‌تر از سوی دیگر است؛ با این حال دولتمردان این کشور در سال ۱۹۹۵ خط را به سمت شرق حرکت دادند تا همه کشور در یک روز قرار بگیرد. همین اتفاق سبب شد تا روز اول ژانویه سال ۲۰۰۰ کریباتی اولین کشور بخش مسکونی زمین باشد که وارد هزاره جدید می‌شود و پس از آن نام جزیره کارولین ـ که اولین بخش جهان بود که سال جدید را تجربه کرد ـ به جزیره هزاره (میلینیوم) تغییر کرد.

رئیس‌جمهور در این کشور، هم رئیس حکومت است و هم رئیس دولت. مجلس ملی این کشور نامزدهای ریاست‌جمهوری را از میان اعضای خود انتخاب می‌کند و در یک انتخابات عمومی از میان این نمایندگان، یک نفر به عنوان رئیس‌جمهور برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهور پس از انتصاب، معاونی برای خود برمی‌گزیند. اعضای کابینه 12 نفره این کشور هم از میان نمایندگان مجلس انتخاب می‌شوند. مجلس ملی این کشور نیز ۴۶ کرسی دارد که نمایندگانش برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند. از سال ۲۰۰۳ تاکنون آنوته تونگ، ریاست‌جمهوری این کشور را در دست دارد.

کریباتی که منابع طبیعی اندکی دارد، یکی از فقیرترین کشورهای جهان به حساب می‌آید. نارگیل و ماهی صادرات اصلی این کشور را تشکیل می‌دهد. صنعت گردشگری نیز در این کشور از جمله صنایع مهم به شمار می‌رود. حدود 7670 نفر، نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. البته این آمار شامل کسانی نمی‌شود که با کشاورزی روزگار می‌گذرانند. نرخ رسمی بیکاری در این کشور 2 درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل مغز نارگیل، نارگیل، جلبک دریایی و ماهی است که به کشورهای آمریکا، بلژیک، ژاپن، سائوما، استرالیا، مالزی، تایوان و دانمارک صادر می‌شود. با این حال، کشورها و سازمان‌های بین‌المللی نیز کمک‌های فراوانی در اختیار این کشور قرار می‌دهند. به عنوان مثال، برخی از کمک‌های ارائه‌شده برای این کشور در سال 2009 عبارت است از: اختصاص 9 میلیون دلار از سوی اتحادیه اروپا و 3 میلیون دلار از طریق برنامه توسعه سازمان ملل. کشورهایی همچون استرالیا، ژاپن، تایوان و نیوزیلند نیز مبالغی به عنوان کمک در اختیار این کشور قرار می‌دهند.

جمعیت این کشور حدود ۱۱۰ هزار نفر با میانگین سنی ۲۱ سال است. بیشتر مردم این کشور در روستاهایی زندگی می‌کنند که معمولا بین 50 تا 3000 نفر جمعیت دارد. البته طی سال‌های گذشته بیشتر مردم برای کسب درآمد بیشتر عازم تاراوا پایتخت این کشور شده‌اند. امید به زندگی برای زنان 63 و برای مردان 57 سال است. ۵۲ درصد از مردم آن مسیحی کاتولیک و ۴۰ درصد پروتستان هستند. زبان‌های رسمی این کشور کریباتی و انگلیسی است.