منتقدانی که از سینماگران مشهورترند

راجر ابرت: راجر ابرت را می‌توان معروف‌ترین منتقد سینمایی در بین عامه مردم و عموم تماشاگران معرفی کرد. او برخلاف برخی منتقدان سرشناس (که البته تعدادشان هم اندک بود) هم برای فیلم‌های غیرمتعارف و روشنفکرانه نقد می‌نوشت و هم برای فیلم‌های مردم‌پسند و گیشه‌ای. این روزنامه‌نگار آمریکایی سال 1942 به دنیا آمد و در کنار نقد فیلم، چند فیلمنامه هم نوشته است. نشریه فوربس به شوخی او را به عنوان «پرقدرت‌ترین راهزن تاریخ آمریکا» معرفی کرده است. ابرت، اولین منتقد فیلمی است که توانسته جایزه ادبی پولیتزر را دریافت کند. در عین حال، وی اولین نویسنده‌ای است که اثر انگشت دست و پای خود را در پیاده‌روی معروف هالیوود (پیاده‌روی مشاهیر) به جای گذاشت و یکی از ستاره‌های طلایی آن را به خود اختصاص داد. ابرت به خاطر مقالات نقد فیلم خود در «شیکاگو سان‌تایمز» شهرت دارد. او از سال 1976 به طور مستمر برای این نشریه نقد فیلم نوشت (البته حالا او هم مثل خیلی‌های دیگر برای سایت اینترنتی این نشریه به صورت آنلاین می‌نویسد) موفقیت او در روزنامه‌ها باعث شد تا برای همکاری به شبکه‌های تلویزیونی هم دعوت شود و در حداقل دو برنامه تلویزیونی نقد به عنوان مجری و منتقد ظاهر شد. او همراه جین سیسکل به مدت 23 سال مجری این برنامه‌ها بوده است.

پس از مرگ سیسکل در سال 1999، او با ریچارد روپر همراه شد و از سال 2000 ، برنامه تازه‌ای را شروع کرد. با آن که نام ابرت روی این برنامه بود، اما وی از نیمه دوم سال 2006 دیگر در آن ظاهر نشد. علت غیبت او سرطان سختی بود که گرفته بود؛ اما سرطان قدرت صحبت کردن را از وی گرفت. ابرت سال 2008 همکاری خود را به صورت کامل با این برنامه قطع کرد. فوریه سال 2009 وی اعلام کرد او و روپر می‌توانند همکاری خود را در یک برنامه تازه ادامه دهند. برنامه جدید ابرت اواخر ژانویه 2011 روی آنتن رفت و مدتی بعد قطع شد. ابرت تاکنون بیش از 15 کتاب سینمایی نوشته که در بین آنها می‌توان کتاب مجموعه نقدهای وی را دید. وی سال 1975 جایزه ادبی پولیتزر در زمینه نقد فیلم را گرفت. برنامه تلویزیونی او هم نامزد دریافت جایزه‌ای (اسکار تلویزیونی) شد. ابرت در گفت‌وگویی شیوه نقد سینمایی خود را بینابینی ارزیابی کرد و گفت هیچ‌وقت آدمی مطلق‌گرا نبوده است و نگاهش به فیلم‌ها و فیلمسازی مهربان بوده است. او می‌گوید به فیلم‌های سینمایی همواره از زاویه دید تماشاگران معمولی سینما نگاه کرده است. وی به فیلم‌هایی که کیفیت هنری والایی داشته باشند، چهار ستاره می‌دهد. به گفته او وقتی از دوستی درباره این که «هل‌بوی» فیلم خوبی هست یا نه می‌پرسی، مسلما تو قصد مقایسه آن را با «رود مرموز» نداری، خوب بودن این فیلم را با «پانیشر» مقایسه می‌کنی. اگر به «سوپر من» در ژانر خودش چهار ستاره می‌دهی، «هل بوی» سه یا دو ستاره می‌گیرد. ارزش 4 ستاره «سوپر من» هم اصلا قابل مقایسه با چهار ستاره «پل‌های مدیسن کانتی» نیست. بعد از بیماری ابرت، برخی رسانه‌ها به شوخی نوشتند آه تهیه‌کنندگان و فیلمسازان دامن او را گرفت و وی را به این حال و روز انداخت!