روزگار شهیدی‌ها

نکته مهم درباره دکتر شهیدی، تسلط کامل ایشان به دو زبان فارسی و عربی بود که در حوزه زبان عربی، پیشینه، دستور و جزئیات آن می‌توانم بگویم تسلط ایشان بی‌نظیر بود و دانش گسترده‌اش در حوزه زبان فارسی باعث شد تا آثار او در مقایسه با برخی آثار مشابه، تمایز و برتری جدی داشته باشد.

امروز اگر می‌بینیم که ترجمه نهج‌البلاغه مرحوم شهیدی، اینچنین مورد توجه نخبگان ادبی و پژوهشگران دینی قرار می‌گیرد، ریشه‌اش را باید در همین تسلط بی‌نظیر و دانش گسترده او جستجو کرد.

نکته دیگر در مورد توانمندی‌های شهیدی به حوزه لغتنامه برمی‌گردد تا آنجا که ایشان مسئولیت موسسه دهخدا را در دوره‌ای برعهده گرفتند، همین مساله باعث می‌شود تا من نکته‌ای در مورد مدیریت فرهنگی این روزها مورد اشاره قرار دهم.

امروز آنچه که در کشور مورد غفلت قرار گرفته، این است که مدیران ما نمی‌توانند ریشه و پیشینه فرهنگی نداشته باشند و در حوزه فرهنگ به طور مستقیم ورود کنند؛ در گذشته می‌بینیم کسانی مانند دکتر شهیدی‌ها مسئولیت یک کار مهم فرهنگی را برعهده گرفتند که خودشان هم از جامعه دانشگاهی و علمی کشور بودند.

روزگار ما، روزگار مدیریت دهخداها، دکتر شهیدی‌ها، دکتر معین‌ها و دکتر محقق‌ها بود، نباید بگذاریم سایه سیاست بر سر فرهنگ سنگینی کند.

گفتن و نوشتن از شهیدی را در حالی به پایان می‌برم که نمی‌توانم نگرانی‌ام را از پُر نشدن جای خالی آنها مطرح نکنم؛ باید راهکاری اندیشیده شود تا با جایگزینانی صالح، توانا و عالم، فقدان این بزرگان کمتر احساس شود و راه آنها ادامه یابد.