اشتباه آمریکا درباره مصر و سوریه

ما هرگز درباره مجهز بودن سرویس‌های امنیتی غرب به تکنولوژی‌های مدرن و پیشرفته بحثی نمی‌کنیم و منکر مراکز پژوهشی گسترده غرب با امکانات فراوان و درجه‌های علمی بالا نیستیم که بسیاری از وزرا و حکام نیز جزو اعضای آن موسسه‌ها و مراکز پژوهشی به شمار می‌روند، بلکه آنچه می‌گوییم این است که با تمامی این امکانات آمریکا در فهم آنچه در منطقه خاورمیانه رخ می‌دهد، ناکام بوده و با تمامی آن میلیاردها دلاری که هزینه دستگاه‌های امنیتی کشورهای غربی شده است، یک چیز مورد غفلت قرار گرفته و آن نکته این است که طبیعت درونی و گرایش‌های ملی و مذهبی اعراب و مسلمانان پیچیده‌تر از آن است که مورد فهم یا تحلیل آزمایشگاه‌های غربی قرار گیرد.

دانستن یک چیز است و تحلیل و دریافت صحیح و نتیجه‌گیری درست یک مساله چیزی دیگر. بهترین مثالی که می‌توان در این‌باره زد، اوضاع شگفت‌آور مصر است که یکی پس از دیگری در حال رخ دادن است.

دولت آمریکا طی 30 سال گذشته حدود 36 میلیارد دلار برای مسلح ساختن ارتش مصر هزینه کرده است و همواره با ارتش مصر در ارتباط نزدیکی بوده، اما به یک باره مردی به نام محمد مرسی از راه می‌رسد و ورق را برمی‌گرداند و تمامی فرماندهان عالی‌رتبه ارتش مصر را ظرف چند دقیقه کنار می‌زند که در میان آنان، ژنرال حسین طنطاوی و دوست نزدیک ایالات متحده سامی عنان، رییس ستاد مشترک ارتش مصر مشاهده می‌شود.

آنچه در ایالات متحده رایج بود این که ژنرال طنطاوی، رهبر حقیقی مصر است و محمد مرسی تنها یک خدمتگزار کوچک بوده که نمی‌تواند و جرأت ندارد از دستورات شورای نظامی مصر سرپیچی کند، اما عکس این اعتقاد ثابت شد. هیچ قدرتی بالاتر از قدرت ملت نیست و هیچ قدرتی به پای صندوق‌های رای نمی‌رسد.

توافقنامه کمپ دیوید از نگاه آمریکا یک امر مقدسی محسوب می‌شد که هیچ‌کس جرأت نزدیک شدن به‌آن یا سخن گفتن درباره تعدیل آن را نداشت، اما اکنون با بازگشت تانک‌ها و جنگنده‌های مصر به سینا بدون مشورت با اسرائیل صورت می‌گیرد.

آری، اراده ملی قدرتمند‌تر از تمامی توافقنامه‌هاست، خصوصا آن معاهده‌هایی که بر رهبران ضعیف تحمیل شده و در نهایت اراده مردمی می‌تواند بندهای ظلم و ستم را بگسلد. دلیل بر این ادعا، استدعای رهبران اسرائیل از مصر برای عقب‌نشینی تانک‌ها و ادوات نظامی از منطقه سیناست.

دستگاه‌های اطلاعاتی و جاسوسی غرب پیش‌بینی می‌کردند نظام سوریه ظرف چند روز سقوط کند، اما بیش از 18 ماه از ناآرامی‌های سوریه می‌گذرد و با وجود درگیری نظامی میان ارتش و نیروهای مسلح که به کشته شدن صدها نفر انجامیده و هزاران نفر مجبور به فرار از صحنه نبرد شده‌اند، همچنان دولت سوریه پابرجاست.

مدتی پیش دولت آمریکا هشدار شدیداللحنی به شهروندان خود مبنی بر سفر نکردن به لیبی را داد تا مبادا کشته یا ربوده شوند؛ چراکه تسلط شبه‌نظامیان مسلح بر این کشور قابل ملاحظه است. آیا مراکز پژوهشی فکر می‌کردند با دخالت نظامی نیروهای ناتو در لیبی، ناامنی در این کشور تا این اندازه گسترش یابد که تمامی منطقه را تحت‌الشعاع قرار دهد؟

دولت آمریکا و تمامی همپیمانان غربی‌اش، محاصره اقتصادی و سیاسی گسترده‌ای را بر ایران تحمیل کرده‌اند و توقع این است که این کشور در انزوای بین‌المللی فرو رود و مجبور به پذیرش سیاست‌های دیکته شده آمریکا و غرب باشد، اما دیدیم که اجلاس عدم تعهد در تهران برگزار شد و نمایندگان بیش از صد کشور در آن حضور پیدا کرده و حدود 30 رئیس‌جمهور در آن شرکت کردند.

کشورهای غربی یکی پس از دیگری خود را از هیمنه و سروری آمریکا می‌رهانند و ادعای دفاع از حقوق بشر و دموکراسی را دیگر کسی باور نمی‌کند.

آمریکا خواهان دموکراسی حقیقی برای ملت‌های منطقه نیست، بلکه می‌خواهد ثروت‌های مردمی را به صورت ارزان در اختیار گیرد و تبعیت از اسرائیل را رواج دهد که این مساله دیگر غیرقابل پذیرش است.

کشورهای عربی تغییر کرده‌اند، اما آمریکا و غرب هیچ تغییری نکرده‌اند و به همین علت کشورهای غربی ـ آمریکایی در پایان این کارزار شکست خواهند خورد.

منبع: القدس العربی - مترجم: محمدجواد گودینی