تصویر مادر در فیلم‌های ایرانی مثل قهوه‌چی‌های نگران است

واقعیت این است که پسربزرگم ـ سیاوش ـ که 9 ساله بود برای سریال «گروه نجات» به کارگردانی علی عبدالعلی‌زاده قرارداد بسته بود. پیش از آن پسرم در سریال آقای محرم زینال‌زاده بازی کرد و در نقش پسر خانم فریبا کوثری حدود سه ماه در آن کار حضور داشت. به هرجهت برای سریال گروه نجات هم دعوت شد. تهیه‌کننده کار آقای رامین عباسی بودند. آن‌موقع من با پسرم سر صحنه رفته بودم و آنها دنبال بازیگری برای مادر هم بودند. خلاصه همان جا به من پیشنهاد دادند که نقش مادر را بازی کنم.

چطور؟

لطف دارید. ولی باید بگویم من همیشه دوست داشتم موسیقی و خوانندگی را به طور حرفه‌ای ادامه دهم. اتفاقا مادرم هم صدای قشنگی دارند و به آواز هم علاقه‌مند بودند. من هم به موسیقی علاقه داشته‌ام. به هر حال از موسیقی بگذریم، من پیشنهاد بازی در سریال را قبول کردم و وارد دنیای بازیگری شدم.

خیر، نقش مادر را یک نفر دیگر بازی کرد. جالب بود که همان روز آقای عبدالعلی‌زاده از این علاقه‌ام باخبر شد و همان شب به آقای جلال مقامی ‌زنگ زد . در صحنه هم آقای هوشنگ قنواتی از من تست صدا گرفتند و خلاصه این که تلاش کردم که در رادیو کار کنم. حالا در رادیو گویندگی می‌کنم و در شبکه فرهنگ رادیو چند سالی است که در زمینه موسیقی نویسندگی هم می‌کنم.

خیر.

همین نظر را هم آقای جابر قاسمعلی داشتند. برایم جای خوشحالی است که در نقش مادر بارها بازی کرده‌ام. چون مادرها دیده می‌شوند.

بله، همین‌طور است. چون مادرها در زندگی واقعی خیلی نقش مهمی ‌دارند و اتفاقا دارای نقش‌های پرچالش هستند. صبح که از خواب بلند می‌شوند باید درمقابل مادر شوهر، فرزندان، جامعه و خانواده کنش و واکنش‌های متفاوتی داشته باشند.

شاید اگر از اغلب بازیگران بپرسند که چه نقش‌هایی دوست دارند بازی کنند، پاسخ دهند نقش‌های معتاد، عصبی و... ولی من همیشه نقش‌های رئالیستی را دوست دارم و مادر هم به نظر من رئالیستی‌ترین نقش‌هاست. چون مادر، همیشه مادر است.

من همیشه گفته‌ام بیشتر مادرهای فیلم‌هایمان قهوه‌چی‌های نگران هستند! برای مادرشدن، هم فیلمنامه خیلی مهم است و هم این که جایگاه نقش چگونه تعریف شده است. در مورد فیلم راه بهشت باید بگویم مهم‌ترین دلیلم برای همکاری در این فیلم، کارگردانش آقای مهدی صباغ‌زاده بودند.

من پیش از این فیلم، در چند فیلم دیگر با آقای صباغ‌زاده همکاری داشتم مثل «پیشنهاد پنجاه میلیونی»، «خاک و آتش» و... ایشان از جمله آدم‌های بداخلاق دوست‌داشتنی هستند. من به کارشان اعتقاد داشتم و به همین دلیل در فیلم حضور یافتم.

من خیلی فیلم‌ها و نقش‌ها بازی کرده‌ام که دوست نداشته‌ام. الان مدتی است که اسم کارم را گذاشتم «اداره بازیگری». متاسفانه تبدیل به کارمند شده‌ایم. حالا با این شرایط بهتر است کارمند متعهدی باشیم.

خیلی وقت‌ها بازیگر حرفه‌ای می‌تواند انتخابگر باشد، ولی عملا چنین اتفاقی برای ما نمی‌افتد. مثلا نقش من در فیلم خیلی کوتاه شده بود و مهم نبود. حتی در تیتراژ به گونه‌ای اسمم آمده بود که باعث اعتراضم به تهیه‌کننده شد. من نمی‌خواهم غر بزنم، ولی فقط دارم شرایط را توضیح می‌دهم و به مخاطب هم حق می‌دهم که نقد کند.

این که نقش اول باشد، در روند داستان تاثیرگذار و تصمیم‌گیرنده باشد، ماجراها را رقم بزند و جذابیت ایجاد کند.

چه بخواهیم، چه نخواهیم نقش‌های اول مهم‌ترند. حالا چقدر تاثیرگذارند یا نیستند یک بحث دیگر است.

خب، ایشان کاربلد هستند. مثلا در طراحی لباس و گریم بسیار دقیق و درست عمل می‌کنند.

در این مورد بخصوص دیگر برایم فرقی نمی‌کرد. یکسری لباس‌های کلیشه‌ای وجود داشت، با گریم‌های آشنا.

نمی‌توانم پاسخ دقیقی به شما بدهم. من اصولا بازیگری را دوست ندارم. فقط موقع تحلیل شخصیت، چالش موجود در آن را دوست دارم.

فرانک آرتا / جام‌جم