انتظار برای افتتاح موزه رادیو

موزه رادیو می‌تواند محل تلاقی همه کسانی باشد که به تاریخ ایران عشق می‌ورزند. این موزه برای محققان، مورخان، هنرمندان و‌ اندیشمندان حرف‌های زیادی برای گفتن خواهد داشت. به همه این گروه‌ها طیف وسیع شنوندگان رادیو را اضافه کنید که دوست دارند با گردش در یک مکان جمع و جور تاریخچه هفتاد و اندی ساله رادیو را در ذهنشان مرور کنند.

یادمان باشد که بسیاری از فرهیختگان این سرزمین همچون استاد مطهری، مرحوم مهدی اخوان‌ثالث و هوشنگ مرادی‌کرمانی در رادیو قلم زده‌اند و با این رسانه همکاری داشته‌اند. امروز دیدن دستخط قدیمی این بزرگان می‌تواند جذاب و دیدنی باشد.

در حافظه ساختمان قدیمی رادیو چهره و نوای هنرمندان زیادی همچون جلیل شهناز، فرهاد فخرالدینی و غلامحسین بنان ثبت شده است. موزه رادیو می‌تواند این حافظه تصویری و شنیداری را در معرض دید عموم قرار دهد؛ موزه‌ای که به نوعی تاریخ شفاهی ایران معاصر محسوب می‌شود و گنجینه‌ای از صداهای ماندگار و خاطره‌انگیز را در خود جای داده است.

بخش دیگری از عناصر این موزه شامل تجهیزات سخت‌افزاری است که دست‌اندرکاران رادیو با آن صدایشان را روانه دستگاه‌های فرستنده امواج می‌کرده‌اند. تماشای دستگاه‌های ریل‌خوان (امپکس)، صفحه‌های صوتی، میکروفن‌ها و تغییراتشان در بستر زمان می‌تواند برای بازدیدکنندگان از موزه قابل توجه باشد. یقینا مردم از دیدن گیرنده‌های رادیو که روزبه‌روز کوچک‌تر و ظریف‌تر شده‌اند نیز لذت خواهند برد.

رادیو در همه اتفاقات سرنوشت‌ساز سرزمین ایران صدای عدالتخواهی مردم را فریاد زده است و حالا می‌خواهد همه این خاطرات تلخ و شیرین را در مکانی به نام «موزه رادیو» یکجا به مخاطبانش تقدیم کند. هم‌اکنون وقت آن رسیده که دست‌اندرکاران رادیو، طرح این موزه را از قفسه‌های آرشیو بیرون بکشند و آن را اجرایی کنند. امیدواریم ماجرای افتتاح موزه رادیو خودش به تاریخ نپیوندد و بزودی شاهد رونمایی از همه این اشیا در مکانی به نام «موزه رادیو»‌ باشیم.

احسان رحیم‌زاده / گروه رادیو و تلویزیون