روهینگا، ملتی مظلوم

به طور کلی بیشترین ساکنان منطقه شمالی میانمار (راخین یا ارکان سابق) را مسلمانان تشکیل می‌دهند، اما بریتانیای استعمارگر در دوران سلطه خود بر میانمار، بودایی‌های این کشور را مسلح ساخت و آنها را علیه مسلمانان تحریک کرد تا این‌که در سال 1942 کشتار مسلمانان بی‌دفاع آغاز شد. گفتنی است، براساس گزارش‌های مختلف، صدهزار مسلمان طی این حملات کشته شدند. سپس در سال 1948 میانمار استقلال خود را به دست آورد و به شکنجه و کشتار فجیعانه آنها ادامه داد تا این‌که با تصویب قانون تابعیت درسال 1982 آتش خشم علیه مسلمانان شعله‌ورتر شد.

براساس قانون تابعیت، ساده‌ترین حقوق شهروندی مسلمانان زیر پا گذاشته شد، از این‌رو آنها جزو شهروندان میانمار شناخته نمی‌شوند. آنها در کشور خود حتی نمی‌توانند صاحب زمین باشند یا تجارت راه بیندازند یا در ارتش و هیات‌های بین‌المللی مسئولیتی بپذیرند. همچنین نمی‌توانند در انتخابات مجلس شرکت یا نهادی تاسیس کنند یا به فعالیت‌های سیاسی بپردازند. این درحالی است که مالیات‌های سنگینی بر آنها تحمیل می‌شود، ولی اجازه تحصیل ندارند و با محدودیت در حمل ونقل، سفر و حتی ازدواج مواجه هستند.

همچنین تحقیقات نشان می‌دهد، رهبران در سال 1988 در شمال راخین یعنی محل سکونت مسلمانان «نمونه شهرهایی» ساختند تا بودایی‌ها تشویق به شهرک‌سازی در این محل شوند و جای مسلمانان را بگیرند. از سوی دیگر آنها در کنار این اقدامات وحشیانه به دین و اعتقاد مسلمانان هم توهین کردند. براساس گزارش‌های مختلف رهبران میانمار اقدام به تخریب مدارس دینی و مساجد در روهینگا کردند. هر چند میانمار در سال‌های اخیر از فضای باز سیاسی برخوردار شده، اما شرایط مسلمانان روهینگا نه‌تنها بهبود نیافته بلکه بدتر هم شده است، به طوری که خبر‌های مربوط به آنها به دلیل شکنجه و کوچ‌های دسته‌جمعی در صدر عناوین اخبار جهان قرار گرفت.

اردیبهشت سال گذشته سه مسلمان به دلیل اتهام در قتل و تجاوز به زنی بودایی دستگیر شدند، اما مسأله به همین جا ختم نشد و پلیس آنقدر به تعقیب و حملات خود ادامه داد تا این که طی‌این موج خشونت ده‌ها نفر از مسلمانان کشته شدند.

بر اساس تصریحات چندی قبل سازمان عفو بین‌الملل و دیده‌‌بان حقوق بشر، نیروهای امنیتی میانمار، مسلمانان را به طور دسته‌جمعی بازداشت و خانه‌های آنان را ویران کردند. بنابراین مسلمانان از رودخانه ناف به بنگلادش گریختند و چند نفر از آنها نیز در این مهاجرت اجباری کشته شدند. جالب توجه است که بعد از کشته شدن این مسلمانان، آماری از تعداد آنها اعلام نشد و رهبران میانمار به جای ارائه آمار در رسانه‌های گروهی خود، آنها را آغازگر شورش تروریستی و خیانتکار خواندند.

روزنامه نیویورک تایمز در گزارش این ماه خود درباره وضع مسلمانان روهینگا نوشت: قتل و آوارگی آنها ادامه دارد و ممکن است موجب از بین رفتن نژاد آنها شود. واقعیت این است که با وجود اصلاحات دموکراتیک در میانمار، شرایط آنها روز به‌روز بدتر می‌شود. همچنین بر اساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان، آنها در معرض انواع شکنجه‌ها قرار دار ند که از آن جمله کار اجباری، غارت، محدود کردن آزادی آنها، بی‌عدالتی، وضع قوانین ظالمانه در ازدواج و تملک زمین است. این شرایط موجب می‌شود تا بسیاری از مسلمانان از میانمار فرار کنند؛ در این میان برخی از کشور‌ها بخوبی از آنها استقبال نکرده و حتی مانع پناهندگی آنان شدند. سازمان ملل متحد گرچه مسلمانان روهینگا را به عنوان یکی از اقلیت‌های مظلوم جهان معرفی کرد، ولی با وجود این اعتراف، رئیس‌جمهور میانمار هیچ اقدامی انجام نداد و فقط از سازمان ملل متحد خواست تا آنها را در چادر‌های پناهندگان مستقر کند. وی در ملاقات با آنتونیو گوتریس، نماینده امور‌پناهندگان سازمان ملل متحد گفت: تنها راه حل برای مسلمانان روهینگا زندگی در چادر پناهندگان یا اخراج از میانمار است. پایگاه الکترونیکی رئیس‌جمهور میانمار به نقل از وی در گفت‌وگو با نماینده گوتریس نوشت: میانمار نمی‌تواند مسلمانان روهینگا را که به صورت غیرقانونی وارد این کشور می‌شوند، بپذیرد زیرا آنها از ما نیستند.