داستان یک تابلو

یکی از مهم‌ترین نکات و سرفصل‌هایی که صلاحی در این نشست خبری که صاحب این قلم هم در آن حضور داشت؛ بارها مورد تاکید قرار داد؛ این بود که کتابخانه ملی، حافظ «هویت ملی» ایران است؛ تعریفی که با وجود کوتاه بودن، بیانگر جایگاه مهم و اهمیت فعالیت‌های این سازمان است.

حالا باید پرسید که وقتی می‌گوییم «هویت ملی» ارتباطش با «زبان فارسی» تا چه اندازه است؟ برای پاسخ به این پرسش یک پرسش دیگر مطرح می‌کنم؛‌ به نظر شما چرا مردم کشور مصر، عرب زبان و مسلمان هستند و مردم ایران، فارسی زبان و مسلمان ؟!

این در حالی است که مصری‌ها حتی از نظر داشتن تمدن و تاریخ شاید از ما ریشه‌ای کهن‌تر دارند و از نظر جمعیت و جغرافیا هم چیزی اگر از ما بیشتر نداشته‌اند، قطعا کمتر هم نبوده‌اند !

باید توجه داشته باشیم نگهبانی و حفاظت از هویت ملی بدون توجه به نقش بی‌بدیل زبان فارسی تقریبا امکان‌پذیر نیست و به تعبیر رهبر انقلاب، زبان فارسی «رمز هویت ملی» ماست. (از بیانات حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در جمع اعضای مجمع بین‌المللی استادان زبان فارسی).

ای کاش مدیران و مسئولان سازمان اسناد و کتابخانه ملی همان‌طور که در خرید و نگهداری نسخ خطی و دیگر آثار زبان فارسی، حساسیت تحسین برانگیزی دارند، در ترویج و به کار‌بردن واژه‌های فارسی هم در مجموعه‌ای که قرار است حافظ هویت ملی ما باشد، کمی جدی‌تر عمل کنند.

آیا تابلوی «آرشیو ملی ایران» زیباتر و برازنده‌تر است یا به‌عنوان مثال «گنجینه ملی ایران»؟! شاید این تابلو (حتی با وجود ابعاد بسیار بزرگ و ارتفاع بلندش) اگر متعلق به یک وزارتخانه‌ای مانند صنعت، نفت یا راه و شهرسازی بود، چندان حساسیت آفرین نمی‌شد؛ اما وقتی سازمانی مسئولیت حفظ هویت ملی ما را دارد، باید در تمام فعالیت‌هایش این رویکرد را شاهد باشیم.

سینا علی‌محمدی - گروه فرهنگ و هنر