تقابل خیر و شر در بستر زمان

قرار بود سری اول را من کار کنم، اما به دلیل همزمان شدن با ساخت سریال گمشده نتوانستم این سریال را کارگردانی کنم. وقتی قرار شد سری دوم ساخته شود خیلی خوشحال شدم و این کار را با کمال میل پذیرفتم.

هنگامی که می‌خواستم کار را شروع کنم، سه چهار تا از فیلمنامه‌ها آماده بود. فیلمنامه‌های خوبی هم بود و برای اجرا به فرآیند پیچیده‌ای نیاز نداشت. بقیه متن‌ها در طول مراحل تولید نوشته شد. طبیعتا چیزهایی را که به ذهنمان می‌رسید، به صورت گروهی روی کاغذ آوردیم.

از اول به این فکر بودیم که باید مفهوم یا روح واحدی وجود داشته باشد و یک پیوستگی مفهومی، معنایی و حتی ظاهری این قسمت‌ها را به هم وصل کند. اپیزودهای یک لحظه دیرتر را نه می‌توان کاملا به هم پیوسته دانست و نه کاملا مستقل. در این سریال در عین حال که اپیزودها از هم مستقل هستند، ولی با یکدیگر ارتباط پیدا می‌کنند. مثلا در انتهای هر اپیزود آدم‌های اپیزود بعدی به داستان وارد می‌شوند یا با یک جمله یا حتی تصویر از قصه به داستان بعدی وارد می‌شویم. یعنی به نوعی قصه جدید ما در همان اپیزود قبلی شروع می‌شود.

هدف غایی یک لحظه دیرتر این است که بگوید افعال ما در زمان معنا و مفهوم پیدا می‌کند. بر اساس زمان معانی افعال ما ممکن است تفاوت پیدا کند. یک کاری که در زمانی خوب محسوب می‌شود، در زمان دیگری ممکن است همان معنا را نداشته باشد. یکی از رویکردها در این سریال پرداختن به این موضوع بوده است. البته این به این معنا نیست که ما لزوما در تمام قسمت‌ها به این موضوع پرداخته‌ایم.

الزاما نه. منظورم این است که درام در تقابل خیر و شر به وجود می‌آید. در بعضی قسمت‌ها به طور صریح این موضوع را داشته‌ایم. در برخی قسمت‌ها مثل اپیزود 4 با خیر و شری مواجه می‌شویم و پس از گره‌گشایی می‌فهمیم هر دو عین خیر بوده‌اند. تصور اشتباه ما این بوده که در داستان شری وجود داشته است.

بله،طبیعتا. اگر این‌جور کارها را زیر مجموعه یک ژانر در نظر بگیریم، یکی از مولفه‌هایش این است که ما با شخصیت مثبت جلو برویم و تقابلش را با شر ببینیم و بعد در گره‌گشایی، نتیجه را ببینیم. البته ما در چند قسمت هم با شخصیت منفی جلو رفته‌ایم. اسم این روش را شاید بتوان برهان خلف گذاشت. یعنی ماجرا را از آن سوی شر می‌بینیم و بررسی می‌کنیم. اگر فعل و انفعالات آن‌گونه که شایسته است اتفاق نیفتد، چه ثمره ناپسندی خواهد داشت.

بله. به این خاطر که قصه باید در چارچوب ملاحظات روایت شود.

قصه‌ای که روایت می‌شود باید از بطن جامعه درآمده باشد و برای مردم ملموس باشد. اگر بتوانیم با قصه‌های ساده حرفمان را بزنیم، اتفاق خوبی افتاده است. مفاهیم پیچیده را هر قدر ساده‌تر بیان کنیم، نتیجه بهتری می‌دهد.

یکی از اهرم‌هایمان این بوده است. باید سریال تمام شود تا بتوان درباره کلیتش حرف زد.

عصر حاضر عصر تردید و عدم قطعیت است. هر کاری که در این دوره و زمانه تولید بشود، از مولفه‌های زمان خودش تاثیر می‌پذیرد. این نکته طبیعتا در سریال جاری می‌شود.

لزوما نمی‌توان گفت این سریال دینی است. کار دینی تعریف جداگانه‌ای دارد. این سریال یک کار اجتماعی، اخلاقی با بستر دینی است. اخلاق از دین نشأت گرفته است، اما وقتی بگوییم کار دینی است با معنای دیگری مواجه خواهیم بود. از طرفی ما سعی کرده‌ایم پیام‌ها و اندرزها در لایه‌های زیرین قصه باشد.

مراعات‌هایی که ملزم به اجرایش هستیم، مانع تولید کار خوب نمی‌شود. بعضی‌ها از این غرولند‌ها به عنوان سرپوش استفاده می‌کنند. مثلا می‌گویند اگر کارمان خوب نشد، به این خاطر بود که دست و بالمان بسته بود یا این که زمان و سرمایه نداشتیم. به نظر من اینها غرولند و بهانه است. در هر شرایطی می‌شود کار خوب تولید کرد. البته معنایش این نیست که من توانسته‌ام و کار خوب تولید کرده‌ام. من برای خودم این الگو را تعریف می‌کنم که تحت هر شرایطی باید بهترین چیزی که در توانم است، انجام دهم. درست است که هر ژانری مولفه‌های خودش را دارد، اما اینها مولفه‌ها محتوم نیستند. به قول بتهوون هیچ قاعده‌ای وجود ندارد که برای بهتر شدن، نشود آن را شکست. در نهایت ارتباط برقرار‌کردن با مخاطب است که بیش از همه چیز اهمیت دارد.