دلسوزی زیاد کاردستم داد

چه مدتی است در زندان هستی؟

حدود 4 سال. بعد از این‌که توسط پلیس شناسایی و بازداشت شدم زندانی‌ام کردند و در این مدت هم منتظر محاکمه بودم.

راستش مقتول را به درستی نمی‌شناختم اما کاری که کرده ‌بود، قابل پذیرش نبود و ستاره را آنقدر ناراحت کرده ‌بود که تصمیم گرفت از او انتقام بگیرد. البته من هم دلم برای ستاره سوخت و کمکش کردم. همین هم کار دستم داد.

ستاره از من خواست که مرد جوان را بکشم و من هم قبول کردم. البته می‌دانستم تنهایی نمی‌توانم این​کاررا بکنم و نیاز داشتم کسی کمکم کند. به همین خاطر هم با دوستم این‌کار را کردیم.

او زن تنهایی بود و به سروش (مقتول) اعتماد کرده ‌بود. اما سروش از تنهایی و سادگی زن جوان استفاده کرده و او را گول زده‌ بود. من دلم خیلی برای ستاره سوخت.

چون کسی را نداشت و سروش هم از بی‌کسی او سوءاستفاده کرده‌بود.وقتی ستاره ماجرای زندگی​اش را برایم تعریف کرد، دلم برایش سوخت و تصمیم گرفتم کمکش کنم.

نه پولی نگرفتم و فقط سعی کردم کمکش کنم.

دوست من بود. من او را وارد پرونده کردم. از او کمک خواستم چون می‌دانستم به تنهایی نمی‌توانم این‌کار را بکنم مقتول مرد درشت هیکلی بود و برای این‌که او را مغلوب کنم، باید کسی کمک می‌کرد.

قرار بود یک چیزی بدهیم اما بازداشت شدیم و نشد.

وقتی ستاره در مورد سروش صحبت کرد و گفت چه اتفاقی برایش افتاده، من تصمیم گرفتم به ستاره کمک کنم. از دوستم کمک خواستم. او هم قبول کرد. ما باید طبق نقشه جلو می‌رفتیم تا کار خراب نشود. قرار بود ستاره به بهانه‌ای سروش را به محلی خلوت بکشد تا ما  وارد عمل شویم.

ستاره و سروش در خانه‌ای قرار گذاشتند. من و دوستم از قبل کمین کرده‌ بودیم. بعد وارد عمل شدیم و دست‌وپای سروش را بستیم و به محل دیگری کشاندیم. بعد با دوستم سروش را باچاقو زدیم. چند ضربه زدیم.

نمی‌دانم.درست به یاد ندارم اما می‌دانم هر دو ضربه‌های شدیدی به مقتول زدیم.

آن‌طور که پزشکی قانونی نظر داده ضربات همگی کشنده بوده ‌است به همین خاطر هم من و هم دوستم متهم به مشارکت در قتل شدیم.

در حالی که دست و پای مقتول بسته بود، او را پشت صندوق عقب ماشین گذاشتیم و به بیابانی بردیم و همان​جا رها کردیم.

اصلا فکر بازداشت و عاقبت کار را نمی‌کردم. چون ستاره به من گفته‌ بود مقتول کسی را ندارد. بنابراین فکر نمی‌کردم به این زودی بازداشت شویم.

او ستاره را اغفال و با او رابطه برقرار کرده ‌بود. بعد هم ستاره را رها کرد و دیگر سراغی از او نگرفت. او در تمام مدتی که با ستاره رابطه داشت، فقط قصد سوءاستفاده از او را داشت.

من و ستاره و همدستمان بعد از قتل و جابه‌جایی جسد، در خانه‌ای مخفی شده‌ بودیم و فکر نمی‌کردیم پلیس بتواند رد ما را بزند. البته حدس می‌زدیم که سراغ ستاره بروند، به همین خاطر هم خودمان را مخفی کردیم. با این حال شناسایی و بازداشت شدیم.

او فقط یک خواهر داشت و خواهرش هم درخواست قصاص کرده‌ است.

وقت محاکمه یک سال بعد از تشکیل پرونده بود اما خواهر مقتول درخواست کرد دادگاه تجدید شود و به همین خاطر هم دادگاه طولانی شد.

درست نمی‌دانم اما فکر می‌کنم به‌خاطر این‌که بتواند تصمیم بگیرد و نظر قطعی‌اش را در دادگاه بگوید. او نمی‌دانست دقیقا چه می‌خواهد آیا درخواست قصاص دارد یا می‌خواهد ما را ببخشد.

البته هنوز رای به ما ابلاغ نشده ‌است. اما من فکر می‌کنم با توجه به درخواست خواهر مقتول، حکم برقصاص ما صادر شود. البته در پایان جلسه دادگاه وقتی دفاعیات ما تمام شد، خواهر مقتول گفت که شکایتش را از ستاره پس می‌گیرد و برای من و دیگر همدستم که متهم به مشارکت در قتل بودیم همچنان برخواسته‌اش که قصاص بود، پافشاری دارد.

نمی‌دانم شاید به این دلیل که برادرش را مقصر می‌دانست و قبول داشت که برادرش به ستاره بد کرده‌ است.

نمی‌دانم اما تلاشم را می‌کنم. البته تاجایی که من می‌دانم، او زن مهربانی است. او قبول دارد که برادرش هم مقصر است و به همین خاطر هم نسبت به ستاره اعلام رضایت کرد. امیدوارم در مورد من و همدستم هم اعلام رضایت بکند.

مادرم چندبار برای این‌که با او صحبت کند، به خانه‌اش رفته اما نتوانسته او را راضی کند و هنوز می‌گوید قصد قصاص دارد. البته قول داده در مورد رضایت هم فکر کند. امیدوارم رضایت بدهد.

من در زندان خیلی چیزها یاد گرفتم. فهمیدم هرکس در زندگی کاری بکند، تاوان آن را پس می‌دهد و به‌خاطر همین هم از کارم پشیمان هستم. با این‌که با مجرمان حرفه‌ای در یک بند هستم اما سعی کردم خودم را اصلاح کنم. س

عی کردم با نماز و دعا خواندن، خودم را به خدا نزدیک کنم و از او طلب بخشش کنم. من نباید در مشکل ستاره دخالت می‌کردم و باید به او می‌گفتم شکایت کند و از پلیس کمک بخواهد. این زن احساساتم را تحریک کرد و عقلم را گرفت. خطایی غیرقابل بخشش کردم و گناهم کبیره بود. از خداوند متعال می‌خواهم مرا بخشد و فرصتی بدهد تا بتوانم زندگی‌ام را دوباره بسازم و بنده خوبی برایش باشم.

البته همچنان دعا و نماز می‌خواهم و حرف زدن با خدا و عبادت او، مرا خیلی آرام می‌کند. بعضی وقت‌ها که احساس می‌کنم به آخر خط رسیده‌ام. نماز و قرآن می‌خوانم. با روحانی زندان صحبت می‌کنم و از مددکارم کمک می‌گیرم و حالم بهتر می‌شود. توصیه آنها این است که به خدا توکل کنم. آرامشم را حفظ کنم و فقط با خدا صحبت کنم. این​کار واقعا به من آرامش می‌دهد و می‌دانم راه نجات در نزدیک شدن به خداست.

مرجان لقایی