هنوز شاگرد هستم

همیشه از شما به عنوان بازیگری یاد می‌شود که نقش‌هایش را با سختگیری انتخاب می‌کند. چه شد بازی در فیلم سینمایی چک را پذیرفتید؟

من سال 90 همان طور که شما هم اشاره کردید در 7 فیلم بازی کردم که 6 فیلم آن در جشنواره حاضر بود اما دلیل این پرکاری را باید از کارگردان‌هایی که از من برای بازی در فیلمشان دعوت کردند، سوال کرد. یعنی به طور کلی دلیل اصلی شاید همین خوب بودن نقش‌ها و سناریو‌های پیشنهادی باشد وگرنه برای من واقعا طول نقش مهم نیست، بلکه عمق نقش مهم‌تر است. به عنوان مثال من فقط در 2 فیلم چک و یک عاشقانه ساده نقش‌های بلندی دارم وگرنه مثلا در فیلم «ملکه» تنها در یک سکانس حضور پیدا کردم. در واقع برای من بحث کیفیت مطرح است. می‌خواستم به خودم ثابت کنم که می‌توانم نقش‌های متفاوتی بازی کنم و از نقش‌های کلیشه‌ای دور شوم.

مثلا در فیلمی از آقای مهرجویی، 2 نقش متفاوت به من پیشنهاد شد. آقای مهرجویی نقش دکتر را برای من در نظر گرفته بودند، در حالی که خودم دوست داشتم آدم روستایی را بازی کنم. آقای مهرجویی می‌گفت قیافه تو اصلا شبیه آدم‌های روستایی نیست. به همین خاطر خواستم فضاهای متفاوتی را در بازیگری تجربه کنم. در نتیجه وقتی در فیلم یک عاشقانه ساده، نقش یک روستایی نانوا به من پیشنهاد شد واقعا با کمال میل قبول کردم تا به خودم ثابت کنم می‌توانم نقش‌های متفاوتی را بازی کنم.

من حاضرم تنها در یک سکانس بازی کنم اما آن نقش دیده شود، تا این‌که در فیلمی نقش اول باشم ولی فیلم خوبی نباشد. از طرفی، به مقوله دوستی و رفاقت اعتقاد دارم و خیلی از کارها را فقط به دلیل دوستی و علاقه‌ای که به کارگردان داشته‌ام، انجام داده‌ام. ولی نمی‌توانم بگویم همه این آثار، فیلم‌های تاثیرگذاری بوده‌اند.

من تحصیلات بازیگری بالایی نداشته‌ام و بعدها فهمیدم مثلا بازی زیر پوستی یعنی چه. من همیشه خودم بوده‌ام و نمی‌توانسته‌ام نقش بازی کنم و نقش‌هایی را باید می‌گرفتم که شبیه خودم باشد. اما به مرور زمان به این نتیجه رسیدم که می‌توانم نقش‌های متفاوت‌تری را هم بازی کنم و تکنیک بازیگری را در آنها داشته باشم. چرا که راه رفتن، حرف زدن و حتی نگاه‌کردن سینمایی با زندگی عادی فرق می‌کند و با این‌که هنوز فکر می‌کنم شاگرد هستم و همچنان مشغول یادگیری، اما توانسته‌ام در این سال‌ها کمی هم تکنیک بازیگری را یاد بگیرم.

به قول آقای راست‌گفتار کارگردان چک، یک نما از سی‌نمای سینما آن چیزی است که مخاطب روی پرده می‌بیند و 29 نمای دیگر پشت دوربین اتفاق می‌افتد و واقعا آقای راست‌گفتار غیر از این‌که کارگردان و جامعه‌شناس خوبی هستند، یک انسان کامل هستند و ثابت کرد کارگردان در عین این‌که باید تکنیک کارگردانی را بلد باشد باید خیلی از مسائل دیگر را رعایت کند و واقعا در این پروژه هیچ مساله بزرگ خاصی پیش نیامد و همه تا روز آخر یک تیم بودیم که این مساله بیشتر به دلیل وجود یک فرمانده خوب بود.

متاسفانه فیلم یکسری اصلاحیه‌هایی خورده است که به واسطه آنها ارتباط برخی صحنه‌ها با یکدیگر مفهوم نیست، اما در کل فکر می‌کنم چک فیلم خوبی است ولی این‌که چرا مردم به سینما نمی‌روند نکته عجیبی است که شاید یکی از دلایلش برگزاری امتحانات مدارس و دانشگاه‌ها باشد. به هرصورت امیدوارم فضای کلی سینمای ایران بهتر شود و همه با هم آشتی کنند، چراکه سینمای ما واقعا در وضعیت بحرانی به سر می‌برد.