گوش اگر گوش من و...

روزنامه‌نگار که باشی بعضی وقت‌ها دلت می‌گیرد و می‌خواهد دستش را بگیری و تا یک جایی که دیگر خبری از خبر و نوشتن و روزنامه نیست ببری. می‌گیری و می‌روی و می‌بری، اما آنجا هم باز می‌بینی که همان آش و همان کاسه است. می‌بینی که هرجا می‌روی همین مردم هستند و همین مشکلات را دارند. می‌بینی که انگار اینجا و آنجا ندارد. می‌بینی که واقعا راست گفته‌اند آسمان هرجا که بروی همین رنگ است. نوشتن بعضی وقت‌ها آدم را پیر می‌کند. به خیال خودت هر روز سوژه‌ای برای نوشتن داری و می‌نویسی؛ اما باز فرداصبح که می‌شود می‌بینی در روی همان پاشنه می‌چرخد. دچار خستگی می‌شوی. باز با خودت می‌گویی نه، حتی اگر یک نفر هم با تلنگرهای من به خودش بیاید باز هم خوب است. به خودت می‌گویی نه، حتی اگر یک مقام مسوول هم با انعکاس مشکلات از طرف من خبرنگار و من روزنامه‌نگار به خودش بیاید باز می‌نویسم. اما باور کن سخت است هر روز به خودت این حرف‌ها را بزنی و خودت را مجاب کنی برای نوشتن. سخت است که هر روز از مردم بگویی و بعد میان همین مردم که می‌روی ببینی انگار گوششان بدهکار هیچ حرفی نیست.

سخت است که از بیکاری و از فقر و نداری و از فراموشی آنچه داشته‌ایم و آنچه داریم و زیبنده اخلاق و رفتارمان و جامعه و خودمان نیست بنویسی و بعد ببینی و بشنوی که می‌گویند چه فایده داره این همه نوشتن. چه فایده داره این همه تلنگر. چه فایده داره این همه خودت رو اذیت کردن، کار با این چیزا درست نمیشه. سخت است که بنویسی و بنویسی و بعد بشنوی که کار از کار گذشته است.

نوشتن سخت می‌شود وقتی برای همین مردمی می‌نویسی که از همه چیز می‌نالند، اما حاضر نیستند دست‌کم رفتارهای نادرست و ضرررسان شخصی خود را درست کنند. نوشتن سخت می‌شود وقتی احساس می‌کنی یک حرف، یک مساله، یک مشکل، یک معضل، یک فرهنگ ناروا و نادرست همچنان اسب خود را می‌تازاند و تو هزار بار هم که درباره آن بنویسی، انگار که به ریش خود خندیده‌ای. درد دارد که مدام بنویسی و بنویسیم و بنویسند و باز کسی گوشش بدهکار نباشد و تو باز هم بنویسی و امیدوار باشی. درد دارد که همه بنالیم و باز کار خودمان را بکنیم. درد دارد که هی بنویسی و بنویسی و هی ببینی هر روز کار خراب‌تر می‌شود.

صولت فروتن ‌/‌ جام‌جم