بازی در نقش‌های تاریخی روی پیشانی‌ام حک شده است

اصولا ساخت کارهای تاریخی احتیاج به تحقیقات وسیعی دارد. به این معنا که باید محققان زیادی روی این نوع کارها اعمال‌نظر کنند. حال فرق نمی‌کند که تاریخ اسلام باشد یا تاریخ معاصر. بلکه نکته‌ای که اهمیت دارد رسالت و صداقت سازندگان آنهاست که باید در روایت اثر حفظ شود و باید مطالب طوری بازگو شوند که مخاطبی که با تاریخ آشنایی چندانی ندارد بتواند اطلاعات درستی را از آن به دست آورد و اگر فیلمنامه و خود کار به گونه‌ای باشد که تنها جنبه سرگرمی داشته باشد و در انتها توشه‌ای نصیب مخاطب نشود قطعا هیچ ارزشی هم نخواهد داشت.

وقتی که مشغول بازی در فیلم روز رستاخیز به کارگردانی احمدرضا درویش بودم از طرف آقای احمدجو (کارگردان)‌ برای بازی در این سریال دعوت به همکاری شدم و از آنجا که شناخت خوبی نسبت به این نویسنده و کارگردان نام‌آشنای تلویزیون داشتم، پذیرفتم که در این کار بازی کنم. چون اعتماد کاملی نسبت به کار‌ آقای احمدجو و شخص ایشان داشتم.

درست است که من به گونه‌ای نقش راوی را در این سریال بازی می‌کنم، اما فضای کار و جذابیت قصه مرا ترغیب می‌کرد که هر روز با انرژی بیشتری سر صحنه حاضر شوم.

آقای احمدجو از کارگردانانی است که با بازیگرش درگیر نمی‌شود و فضا را برای او باز می‌گذارد. برای احمدجو نوع میزانسن و خوب بازی گرفتن مهم است و می‌خواهد که روایت کلی قصه توسط بازیگر به بهترین شکل مطلوب به مخاطب منتقل شود و چون خودش نویسنده آثارش نیز هست خیلی خوب به تمامی مسائل و حتی جزئیات اشراف دارد.

بله، همان‌طور که گفتید در این سریال از لهجه شیرازی گرفته تا لهجه اصفهانی و ترکی استفاده شده که همین مساله به شیرینی کار افزوده است.

خیر. تنها خود آقای احمدجو و دستیارشان در این مورد به من کمک می‌کردند البته جالب است که بدانید خود‌آقای احمدجو از قبل فیلمنامه را با صدای خودش با تمام تلفظ‌های درست روی یک سی‌دی ضبط کرده و به بازیگران داد و از طریق نوع بیان، لهجه‌ها را به بازیگران آموزش داد که به نظرم این حرکت در نوع خودش بسیار بدیع بود.

بله، همان‌طور که می‌بینید حسام بیک روزی روزگاری در این سریال تبدیل به پادشاهی شده است البته پادشاهی که همه چیز بلد است به غیر از مملکت‌داری!

این کار دیالوگ‌های فوق‌العاده زیبایی داشت برخی از این دیالوگ‌ها را بسیار دوست دارم و به یادم مانده است. جایی حسام بیک خطاب به فردی می‌گوید: این دروغ‌هایی که می‌گویی راستند؟! به نظرم این دیالوگ‌ بار معنایی و زیبایی خاصی دارد که آقای احمدجو با درایت آن را به نگارش در آورده است.

خیر. آن چه به من واگذار شد نوعی نثر قدیمی بود که از کتب مختلف برداشته و انتخاب شده بود و در کنار این نثر‌ها راهنمایی‌های خود کارگردان هم برایم کفایت می‌کرد.

اولا وقتی کارگردانی من را برای یک نقش تاریخی انتخاب می‌کند به بضاعت و آگاهی من نسبت به تاریخ آشنایی دارد و وقتی هم فیلمنامه به دستم می‌رسد با کارگردان صحبت و مشورت می‌کنم و سعی می‌کنم سلایق خودم را با سلایق او یکی کنم تا بتوانیم به یک هدف مشترک برسیم. ضمن این که تنها کارگردان یا فیلمنامه نمی‌تواند چگونگی اجرای نقش تاریخی را تعیین کند و باید خود بازیگر هم مطالعاتی داشته باشد. برای این که مخاطب بتواند آن نقش را راحت‌تر بپذیرد و بازیگر هم بتواند به آن نقطه باورپذیری و مقبول بودن برسد.

فکر می‌کنم یک نقش ماندگار از یک مثلث درست شده است که در ضلع‌های آن کارگردان، نویسنده و بازیگر قرار گرفته‌اند و این سه نفر با همفکری یکدیگر می‌توانند یک اثر یا آثار ماندگار را رقم بزنند.

شاید امروزه به دلیل تعدد شبکه‌ها و آثار پخش شده کارها کمتر در ذهن مردم باقی بماند. مثلا زمانی که سریال امام علی(ع)‌ پخش می‌شد، سریال‌های زیادی نداشتیم، برای همین این سریال در ذهن مردم ماندگار شد، اما حالا این‌گونه نیست، اما پشت کوه‌های بلند شاید به خاطر فضای طنز و فانتزی‌ که دارد بتواند مخاطبش را جذب و در یاد آنها باقی بماند.

حدود 12 ماه من با این سریال همکاری داشتم که واقعا برخلاف طولانی بودنش برایم بسیار خاطره‌انگیز و دوست‌داشتنی بود.

خیر. چون به هر حال نزدیک به 40 سال است که دارم در این حرفه بازی می‌کنم و همیشه هم سعی کردم باانضباط‌ترین بازیگر باشم، چراکه اگر به عنوان بازیگر بتوانم کارم را درست انجام دهم و سر هر مساله کوچکی ایراد نگیرم طبیعتا سرعت کار و کیفیت آن بالا می‌رود و اضطراب کمتری هم در حین کار به وجود می‌آید.

نه! ما هر دو کار خودمان را انجام می‌دهیم و کمتر هم در کار یکدیگر دخالت می‌کنیم. البته هر چقدر ایشان در کارشان موفق‌تر باشند، برای من باعث افتخار و سربلندی است.

بله، امکانش وجود دارد. برای مثال حسین عابدینی یک نوجوان معمولی بود، اما دیدیم که در فیلم‌های مجید مجیدی چقدر خوب درخشید و چقدر بااحساس بازی کرد. در صورتی که حتی تحصیلات آکادمیک هم نداشت، بنابراین این مساله خیلی دور از ذهن هم نیست.

بازی در فیلم سینمایی عقاب را به تازگی تمام کردم که در حال حاضر در مرحله تدوین است.

خیر. اخیرا در تئاتری بازی کردم که مدتی پیش اجرایش تمام شد با نام «زخم مدینه» که به مناسبت رحلت حضرت فاطمه(س)‌ روی صحنه رفته بود. به هر حال هیچ‌گاه دوست ندارم از خانه اولم یعنی تئاتر فاصله بگیرم.

من برای اجرای تمامی نقش‌هایم زحمت می‌کشم، برای همین تمامی آنها را دوست دارم. از کوچک‌ترین آنها گرفته تا بزرگ‌ترین‌شان و به تنها چیزی که فکر می‌کنم و برایم مهم است این است که بتوانم کار خودم را درست و به خوبی انجام دهم.