پینوکیو رکورد فروش تئاتر ایران را شکست

نه. هیچ کس قصد ندارد نمایشی را به صحنه ببرد که کسی از آن سر درنیاورد. اما اگر در ایران تماشاگر نتوانسته به درک درستی از تئاترهای تجربی برسد، باید یک تحقیق درست و موشکافانه انجام بگیرد تا دلایل آن روشن شود. البته از یاد نبریم که تئاتر تجربی ساختارشکن، نو، متفاوت و پیشرو است و شاید همین باعث می‌شود تا تماشاگر برای درک و فهم آن نیازمند معیارهای جدید باشد.

اولین نیاز، داشتن سالن خصوصی و اختصاصی است تا گروه‌های نمایشی، تماشاگران ثابت خود را پیدا کنند. بدون این شرط نمی‌توان خیلی به تئاتر خصوصی دل بست. در همین اجرای نمایش آمدیم، نبودید، رفتیم ما سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر را در واقع کرایه کرده‌ایم. اگر از خودمان سالن داشتیم، حالا حالاها اجرایمان ادامه داشت، چون هنوز تماشاگران زیادی علاقه‌مند به دیدن آن هستند.

هنوز دنبالش هستیم. براساس برآورد‌های اولیه ما، حدود 700 میلیون تومان هزینه ساختش بود که اگر این نمایش را در آن اجرا می‌کردیم، تمام خرجش از همین کار در می‌آمد.

بله. سالن مدنظر ما 600 صندلی داشت که آن وقت تعداد تماشاگران ما بیش از دو برابر می‌شد و درآمدمان در نخستین کار، هزینه‌های ساخت سالن را پوشش می‌داد.

حدود 390 میلیون تومان.

ما 95 اجرا با سالن پر می‌رویم که در پایان بیش از 400 میلیون تومان از محل فروش بلیت عاید می‌شود.

خب این نشان می‌دهد تئاتر ایران ظرفیت خوبی برای جذب مخاطب دارد. خوشحالم که کار ما حداقل این را برای هنرمندان و مدیران این عرصه روشن می‌سازد.

از زمانه‌ای که در آن رسانه‌ها چشم و گوش ما را با تصویر، صدا و متن پر می‌کنند، از جامعه‌ای که روز به روز نو می‌شود، از تکامل خیره کننده فناوری‌های ارتباطات و شاید از دنیای هنر مدرن.

نه همه‌اش. مثل هر فکر، ایده و کار دیگر ما، آنچه روی صحنه نمایش آمدیم، نبودید، رفتیم می‌بینید، از تخیلات و تجربه‌های کودکی نیز سیراب شده است.

متن نمایش هم مثل شیوه اجرایی آن از دنیای امروز برآمده است. دنیای امروز بسیار فشرده و پرسرعت است و رخدادها و اتفاق‌هایش که پشت سر هم رخ می‌دهند، مثل گیوتین آن را به بخش‌های مجزا تقسیم می‌کند.

شاید از معدود مواردی است که متن یک نمایش بر اساس شیوه اجرایش نوشته می‌شود. در واقع ما می‌خواستیم نمایشی دیجیتال با تصاویر دوبعدی و سه‌بعدی روی صحنه بیاوریم، تئاتری که پر و بال خیال ما را نبندد و در آن حتی تصویر پرواز بازیگر را ببینیم.

با هم مقدار زیادی تصویر دیدیم، فراوان صحبت کردیم، همه امکانات اجرایی صحنه را مورد بررسی قرار دادیم و بعدش چرمشیر متن را نوشت. همان طور که قبلا گفتم، اول به شکل رسیدیم و بعد به متن. در واقع شیوه اجرایی ما ظرفی شد که نمایشنامه را توی آن ریختیم.

بعد از رسیدن به شکل نهایی اجرا، ما نمایشنامه‌ای را نوشتیم که بازیگران براساس آن تمرین‌هایشان را شروع کردند. اما در حین تمرین، بداهه‌سازی‌ها نیز تغییراتی را در متن به وجود آوردند یا بهتر بگویم آن را تراش دادند.