زندگی با طعم هسته‌‌ای

مثل اظهارات خانم کلینتون مبنی بر «فشار حداکثری به ایران» یا نظر خانم اشتون که «ایران باید برنامه تسلیحات هسته‌‌ای‌‌اش را کنار بگذارد» یا ادعاهای جدید منافقین.

تحلیل‌‌های گوناگونی درباره این اظهارات وجود دارد. تأثیر دوباره لابی صهیونیست‌‌ها، رقابت‌‌های اروپا و آمریکا و پیام اروپا به آمریکا مبنی بر این که آمریکا نمی‌‌تواند تنها برنده 1+5 باشد!، تشدید فضای روانی برای متهم نشدن غرب به عقب‌‌نشینی در برابر ایران و فضاسازی برای ندادن یا دادن امتیاز کمتر به ایران از جمله این تحلیل‌‌هاست.

هر کدام از تحلیل‌‌های فوق که منطبق با واقع باشد، 1+5 و خصوصاً اعضای غربی آن یعنی آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان باید بدانند که:

1ـ‌ دور جدید مذاکرات، با وقفه 15 ماهه بعد از استانبول ـ 1 و به درخواست کتبی اکتبر 2011 خانم اشتون آغاز شد و بعید است 1+5 برای تکرار حرف‌‌های بی‌‌حاصل گذشته وارد مذاکرات شده باشد؛ مگر آنکه دچار آلزایمر شده و مواضع قانونی و پایداری ایران بر سر آن مواضع را فراموش کرده باشند.

2ـ‌ به غربی‌‌ها یادآوری می‌‌کنیم، جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات ژنو ـ 3 در سال 89 که سایه ماجرای شوم فتنه 88 هنوز بر فضای ایران سنگینی می‌کرد و آنها گمان می‌‌کردند پایه‌‌های مردمی نظام متزلزل شده است و در شرایطی که ملت ایران تنها یک شهید در این راه تقدیم کرده بود، ذره‌‌ای از مواضع خود عقب‌‌نشینی نکرد، پس به طریق اولی امروز که انتخابات مجلس نهم برگزار شده و پایه‌‌های مردمی نظام، یک بار دیگر استحکام خود را نشان داده و سه شهید دیگر هسته‌ای تقدیم این راه شده است، پا پس نخواهد کشید و ذره‌‌ای از آنچه حق ملت بزرگ ایران است عدول نخواهد کرد.

3ـ‌ غرب تاکنون همه گزینه‌‌های خود را که احتمال می‌‌داده می‌‌تواند ایران را از اجرای برنامه صلح‌‌آمیز هسته‌‌ای‌‌اش بازدارد به اجرا گذاشته است و آنچه انجام نشده از سر ناتوانی بوده است. این تلاش‌‌ها گرچه مزاحمت‌‌هایی برای ما ایجاد کرد، ولی اتکای ما را به داشته‌‌های خود نیز افزایش داد و نتوانسته و نخواهد توانست به هدف بازدارندگی دست یابد. ضمن این‌که آنان نیز خود خسارت‌‌هایی دیده‌‌اند و به فرمایش قرآن کریم «اِن یمسَسکم قَرحٌ فقد مَسَّ القَومَ قَرحٌ مِثلُه» (اگر بر شما زخمی رسیده به آن قوم نیز همچنان زخمی رسیده است.)

4ـ‌ غرب مسیر طی شده در 10 سال گذشته را مرور و آنچه انجام داده‌‌اند و آنچه ایران انجام داده است را ببینند و مشاهده کنند امروز آنها کجا هستند و جمهوری اسلامی ایران کجا. اگر نتیجه این بررسی این بود که آنها به نتایج مورد نظر خود دست یافته‌‌اند که ادامه دهند، وگرنه باید به دنبال تجدیدنظر باشند و مذاکرات بغداد فرصت مناسبی برای آغاز این بازنگری است. اما آنها بدانند جمهوری اسلامی ایران از آنچه گذشته است رضایت دارد و موقعیت امروز خود را با 10 سال پیش قابل مقایسه نمی‌‌داند و کماکان آمادگی دارد این مسیر را ادامه دهد اگرچه ترجیح می‌‌دهد غرب از موضع قلدرمآبی دست بردارد و تعامل سازنده‌‌ای را آغاز کند.

5ـ‌ جمهوری اسلامی ایران می‌‌داند پرونده‌‌ای به نام هسته‌‌ای برایش گشوده شد تا مستمسکی برای اعمال فشار باشد و این مستمسک مادامی که جایگزینی نیابد ادامه خواهد یافت لذا ذائقه جمهوری اسلامی ایران به زندگی با طعم هسته‌‌ای عادت کرده است، گرچه گاهی این طعم تند و گاهی کند می‌‌شود.

مهدی فضائلی