نگاهی ویژه به معلمان

معلم نه حتما اویی است که 20 سال پیش از فرط عصبانیت سر همکلاسی‌ها فریاد می‌زد و بدون آن‌که بچه‌ها را نگاه کند تکه گچ گردشده‌اش را از پشت سر به سمتشان پرتاب می‌کرد و نه حتما اویی است که شیلنگ سفید و تابدارش را که اسمش را افعی گذاشته بود، مرتب به نشانه تهدید به کف دستش می‌کوبید.

کد خبر: ۴۷۰۰۰۱

آن فرشته مهربان که دو گوش شنوا و یک دل لرزان داشت و پا به پای بچه‌های کلاس با غمشان غصه می‌خورد و با شادی‌شان می‌خندید هم حتما معلم نبود؛ که البته گاهی بود.

آن زن و مرد خشمگین وآن زن و مرد مهربان گاهی معلم ما بودند و گاهی نبودند، در نگاه بچه‌ها، آنها هم در دسته آدم‌های خوب می‌گنجیدند و هم در دسته آدم‌های بد، ولی دراین میان یک واقعیت بیشتر وجود نداشت.

معلم‌های ما همه آدم‌های معمولی بودند و بعد از تمام شدن کلاس و مدرسه پی گرفتاری‌های روزمره‌ای می‌رفتند که حتی روح بچه‌ها هم از آنها خبر نداشت.

حالا اما جو کلاس و مدرسه خیلی نرم‌تر و دوست‌داشتنی شده، ولی گذشت زمان فرق چندانی در اوضاع معلم‌ها به وجود نیاورده است.

جدا از آنهایی که استخدام رسمی‌اند و متعلق به خانواده‌ای بدون مشکلات اقتصادی، بیشتر معلم‌ها هنوز دغدغه آسایش و رفاه دارند، آنها هنوز هم گوش به زنگ اخبار وزارتخانه می‌نشینند تا وزیر وعده‌ای بدهد و قولی را عملی کند.

معلمان حق‌التدریس هنوزهم بین ماندن و تحمل کردن و رفتن و خلاص شدن مرددند. معلمان پرورشی که گزینش شده‌اند و راهی برای بازگشت ندارند همچنان معترضند و معلمان شرکتی نمی‌دانند که بالاخره وضعیت استخدامی‌شان چطور می‌شود.

سال‌هاست که تمام این گروه‌ها در اعتراض به وضعیت شغلی و حقوقی‌شان اعتراض کرده‌اند و اگر فرصتی پیدا کنند، باز هم اعتراض می‌کنند.

محوطه روبه‌روی مجلس شورای اسلامی پاتوق معلمان معترض است، شمارش دیگر از دست خارج شده تا بگوییم تا به حال چه تعداد معترض در اینجا جمع شده و اعتراض‌های ترتیب اثر داده نشده تاکنون چند تا بوده است.

معلمان برای بهبود اوضاعشان یک چیز کم دارند تا هم دیگرمجبور نشوند به این و آن متوسل شوند و بی‌نتیجه، راه آمده را برگردند و هم به جایی برسند که نقطه پایانی بر تجمعاتشان بگذارد.

اینها هیچ گاه یک تشکل صنفی قدرتمند نداشته‌اند و اگر این تشکل روزی بوده یا هنوزهم هست آنقدر ضعیف است که راه به جایی نمی‌برد.

مشکل معلمان دقیقا این است اما باید دید که آیا در این تعلل، تقصیر از خود معلم‌هاست و چون آنها خودشان برای راه‌اندازی این تشکل پا پیش نمی‌گذارند از این اهرم محروم مانده‌اند یا این‌که آموزش و پرورش، وزارتخانه‌ای است که از راه افتادن تشکلی که تریبون و بلندگوی معلمان باشد، حمایت نمی‌کند.

معلم در سیستم آموزشی نقش وزیر در صفحه شطرنج را بازی می‌کند و همان‌طور که اگر شطرنج بازی وزیرش را از دست بدهد، بزودی مهار بازی را می‌بازد، آموزش و پرورش بدون معلمان بی‌مشکل و بی‌دغدغه هم کار چندانی از دستش برنمی‌آید حتی اگر سندی جامع که مدعی تحول است داشته باشد.