«رادیو» رسانه‌ای همواره ماندگار

هنگامی که مارکنی در تحقیقات خود به این اختراع رسید که می‌توان بدون سیم امواجی را به فواصل دور مخابره کرد، هیچ وقت گمان نمی‌کرد که قریب به 90‌و اندی سال بعد رادیو به وسیله‌ای تبدیل شود که حتی بتوان از طریق دستگاهی به نام تلفن همراه نیز امواج آن را شنید. این دستگاه اختراع شده در سال 1920 بیش از آنکه انتظارش می‌رفت توانست در سپهر رسانه‌ای نقش‌ایفا‌کند.

اگر از نقش پراهمیت آن در مهم‌ترین جنگ‌های جهانی و پیچیده ترین تصمیمات سیاسی و کودتاها در کشورهای گوناگون بگذریم، باید اقرار کرد که رادیو در ایران نقش همان یار مهربانی را داشت که در اوایل دهه 20 مهمان خانه‌های کوچک اما باصفای ایرانی شد و اکنون در آستانه 72 سالگی است.

آن زمان همین که در ساعاتی محدود پیچ دستگاه بزرگی که رادیو خوانده می‌شد، می‌چرخید به صورت معجزه‌آسایی از آن صدایی پخش می‌شد، و همه را غافلگیر می‌کرد، حالا اما این دستگاه کوچک شده و برخلاف جثه کوچکش برنامه‌های زیادی دارد و دائما در حال حرف زدن است. برنامه‌هایش متنوع و سرگرم‌کننده و شنیدنی شده است.

پیشرفت تکنولوژی و به وجود آمدن رسانه‌های جدید بسیاری را به این فکر واداشت که دوران طلایی رادیو تمام شده و این رسانه به حاشیه رانده شده است و دیگر کارکردهای قدیم را ندارد.

این پیش‌بینی شاید درست باشد، اما ویژگی‌های منحصر به فرد رادیو مانع از بین رفتن آن می‌شود، اما با توجه به الزامات وسایل ارتباط جمعی نوع جدیدی از فعالیت‌های رسانه‌ای پیش روی این رسانه قرار‌می‌گیرد که به طور کامل متمایز از گذشته و حال است و حرکت رو به جلو و ناگزیر را می‌طلبد تا رادیو به‌عنوان در دسترس‌ترین رسانه باقی بماند و با پیش رو قرار دادن راهکارهای مثبت و ارزنده به مثابه رسانه‌ای سهل‌الوصول، انعطاف‌پذیر و موثر همچنان مقبولیت خود را حفظ کند.

مهراوه فردوسی / گروه رادیو و تلویزیون