در راه مانده‌های اکران

با نگاهی به فیلم‌های اکران شده در سال 90 می‌توان دید بسیاری از فیلم‌ها رنگ پرده را ندیدند و هیچ چشم‌انداز روشنی نیز برای اکران شدنشان وجود ندارد. سال گذشته، میزان تولید فیلم‌های سینمایی ایران به زحمت به عدد 70 می‌رسید، در حالی که جواد شمقدری از تولید 300 فیلم در سال سخن می‌گوید .

حکایت فیلم‌هایی که از سال گذشته و بعضا از چند سال گذشته مشکل اکرانشان حل نشده است، جدید نیست.

شاید بتوان گزارش یک جشن، خیابان‌های آرام، خانه پدری، پاداش، آیینه‌های روبه‌رو را از مشهورترین و البته تازه‌ترین فیلم‌هایی دانست که تکلیف‌ اکران عمومی‌شان هنوز نامشخص است.

ابراهیم حاتمی‌کیا که «به رنگ ارغوان»‌اش به دلیل برخی حاشیه‌های پیش‌آمده برای اکران، چند سالی به نمایش درنیامد و سرانجام اکران شد، این‌بار با نمایش عمومی «گزارش یک جشن» به مشکل برخورده است؛ حتی اگر جواد شمقدری زمانی گفته باشد فیلم حاتمی‌کیا توقیف نیست.

«خیابان‌های آرام» کمال تبریزی یکی دیگر از فیلم‌هایی است که نتوانست مهلت نمایش بگیرد که البته وضعیتی بهتر از «گزارش یک جشن» دارد. این فیلم سینمایی پروانه نمایش گرفته است و حتی چند نوبت هم مهلت اکران آن در شورای صنفی نمایش مشخص شد، البته با شرایطی خاص. اما در فرصتی که برای اکرانش تعیین شده بود هم مجوز اکران نگرفت.

در حالی که پیش‌بینی می‌شد فیلم خیابان‌های آرام کمال تبریزی اسفند ماه اکران شود، این کارگردان در گفت‌‌وگویی کوتاه با ایسنا گفت: خیابان‌های آرام با این‌که ظاهرا پروانه نمایش دارد تا اطلاع ثانوی به نمایش عمومی در نخواهد آمد و بازهم ظاهرا جلوی نمایش آن گرفته شده است.

محمدمهدی عسکرپور که چند ماهی است با مسائل مربوط به خانه سینما روبه‌روست هم فیلمی دارد که هنوز به نمایش در نیامده است.

«هفت و پنج دقیقه» که سال 87 ساخته شده است، مضمونی اجتماعی دارد و به موضوع مهاجرت می‌پردازد. رضا کیانیان تنها بازیگر ایرانی این فیلم است که براساس فیلمنامه فرهاد توحیدی در فرانسه ساخته شده است. این فیلم داستان زندگی 3 زن را که در آستانه فروپاشی روحی و خودکشی‌اند، روایت می‌کند و در بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر نیز حضور داشت.

صد سال به این سال‌ها از سامان مقدم، آینه‌های روبه‌رو اثر نگار آذربایجانی، پوسته از مصطفی آل‌احمد، پاداش ساخته کمال تبریزی، پریناز از محمد بهرامیان و من مادر هستم اثر فریدون جیرانی از جمله فیلم‌هایی‌ هستند که نتوانسته‌اند به سینماها راه پیدا کنند و همه اینها در حالی است که شرایط اکران بیش‌از پیش مغشوش به نظر می‌رسد و چشم‌انداز روشنی برای فیلم‌های در راه مانده وجود ندارد.