حواسم به حواسم نیست

گاهی خیلی خوب است که یادمان باشد گرچه حرف زدن و بویژه درباره و برای دیگران حرف زدن خوب و خوشایند و دلنشین است، اما همیشه نمی‌توانیم با حرف زدن، دلنشین دیگران باقی بمانیم.

اعمال ما خیلی وقت‌ها ـ دیر یا زود ـ سخنان ما را رد یا تایید می‌کنند. دیر یا زود اگر حرفمان با عملمان یکی نباشد دستمان برای مخاطبانمان ـ دوستمان، همسرمان، کارمندمان، مدیرمان، رئیسمان ـ رو می‌شود.

خوب است گاهی یادمان بیاید و یادمان بماند که حرف زدن گاهی آسان‌ترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای ابراز وجود است. اما حرف زدن بخصوص اگر از نوع نسخه پیچیدن برای دیگران و بدی‌های دیگران را دیدن و خصلت‌های منفی دیگران را در بوق و کرنا کردن باشد، راحت‌ترین راه در گذراندن وقت و البته شاید راحت‌ترین راه هم برای خود را ندیدن باشد. وقتی مدام حرف بزنیم و مدام از ایراد های دیگران و شکل و شمایل و قد و قواره و خوبی و البته بدی دیگران بگوییم، وقتی مدام خودمان را به رخ بکشیم و حرف بزنیم و از خوبی خود بگوییم چه بسا کم‌کم کارمان بیخ پیدا کند.

چه بسا حواسمان نباشد که فقط خود را می‌بینیم و آنچه در خود می‌بینیم جز خوبی نیست و هر چه از دیگران می‌بینیم جز بدی و ناخوشایندی نیست. حرف زدن مدام، فقط حرف زدن عارضه‌ای است که بعضی از ما شاید هم خیلی از ما این روزها و این سال‌ها گرفتارش شده‌ایم. حواسمان نیست که به عمل کار برآید، به سخندانی نیست.

خوب است که در مقام یک انسان حواسمان به خودمان باشد و به جایی نرسیم که فقط برای دیگران نسخه بپیچیم و وقتی پای خودمان در میان است انگار نه انگار که فلان حرف و فلان کار و فلان عمل و عکس‌العمل چندان عقلانی و انسانی نیست و اگر جز خودمان کسی دیگر عامل آن کار و عمل و عکس‌العمل بود حتما نسخه بارانش می‌کردیم که: این چه کاریست؟ این چه حرفی است؟ حواسمان باشد که مراقب تطابق حرف و عملمان در مقابل فرزندانمان، در مقابل مردم و در مقابل هر آن‌که در مقابل ماست، باشیم. به جایی نرسیم که برای حرف بی‌عمل ما تره هم خرد نکنند.

صولت فروتن /جام‌جم