تاسیس پیمان ناتو

بر اساس ماده پنج پیمان هر یک از کشورهای امضاء کننده تعهد می کند در صورت حمله به یکی دیگر از اعضای پیمان به کمک آن کشور بشتابد.

کودتای پراگ در روز 25 فوریه سال 1948 میلادی هشداری بود تا ایالات متحده ، کانادا و 10 کشور اروپای غربی تصمیم بگیرند در رویارویی با یک تهاجم احتمالی بلوک کمونیست که تحت فرمان استالین بودند مقابله نمایند.

برای این کار آنها سازمان پیمان آتلانتیک شمالی «ناتو»را تشکیل دادند.

اعضای اولیه این پیمان کشورهای ایالات متحده ، کانادا ، بلژیک ، دانمارک ، فرانسه ، ایتالیا ، ایسلند ، لوگزامبورگ ، نروژ ، هلند ، پرتغال و انگلستان بودند.

اندکی پس از تاسیس پیمان ترکیه و یونان و سپس جمهوری فدرال آلمان به آن پیوستند.

در روز 14 مه سال 1955 میلادی ، اتحاد شوروی در واکنشی نسبت به تاسیس ناتو پیمان ورشو را با هفت کشور اقماری اروپای مرکزی ، آلبانی ، بلغارستان ، مجارستان ، لهستان ، رومانی ، چکسلواکی و جمهوری دموکراتیک آلمان امضاء کردند.

نیروهای نظامی این کشورها تحت فرماندهی متحد اتحاد شوروی بودند ، در حالیکه نیروهای نظامی ناتو تحت فرماندهی شورای آتلانتیک قرار داشتند.

این دو پیمان نظامی همواره در جریان جنگ سرد به عنوان دو کفه یک ترازو عمل می کردند.

تا اینکه با فروپاشی بلوک کمونیست و اتحاد شوروی پیمان ورشو نیز از هم پاشید اما سازمان ناتو که هدف از ایجاد آن مقابله با تهاجم بلوک کمونیست بود ، نه تنها باقی ماند بلکه با پذیرش اعضای جدید گسترش یافت.

به این ترتیب ، در روز چهارم آوریل سال 1949 میلادی پیمان اتلانتیک شمالی «ناتو» برای مقابله با تهاجم بلوک کمونیست به کشورهای اروپای غربی در واشنگتن امضاء شد.

علی رغم فروپاشی بلوک کمونیست و اتحاد شوروی سازمان ناتو موجودیت خود را حفظ کرد . حتی با پیوستن لهستان ، مجارستان و جمهوری چک در سال 1999 میلادی و استونی ، لتونی ، لیتوانی ، اسلواکی ، رومانی ، اسلوونی ، بلغارستان ، کرواسی و آلبانی تعداد کشورهای عضو این پیمان به 28 کشور افزایش یافته و کماکان سیاست گسترش به سوی شرق دنبال می کند.

بهرام افتخاری