یک نکته عبرت‌بین

موزه عبرت ایران نیز ساختمانی است در باغ ملی تهران که در زمان رژیم طاغوت به عنوان زندان کمیته مشترک ضدخرابکاری مورد استفاده قرار می‌گرفت و بعد از انقلاب در سال 1381 تبدیل به موزه عبرت شد.

زندان کمیته مشترک جایی بود که زندانیان سیاسی در زمان رژیم سابق به بدترین و غیرانسانی‌ترین شکل ممکن شکنجه می‌شدند و بازدیدکنندگان در موزه عبرت با تصویرسازی‌های بسیار طبیعی با جنایات رژیم طاغوت از نزدیک آشنا می‌شوند و اوج بیداد ستمشاهی را لمس می‌کنند و بدون تردید برای همه انسان‌های آزاده‌ای که دوست دارند بدانند بر سر این مردم در طول تاریخ 50 ساله حکومت پهلوی چه آمده است، دیدن بخش‌های مختلف موزه مفید خواهد بود.

اما نکته‌ای که می‌خواهم بگویم این است که به گفته روان‌شناسان دیدن صحنه‌های خشونت‌آمیز و منزجرکننده تاثیر مخربی بر روح و روان کودکان و حتی نوجوانان دارد و بی‌تردید دیدن این گونه صحنه‌ها به جای درس‌آموزی و عبرت‌گیری، پیامدهایی جبران‌ناپذیر خواهد داشت و جای‌تعجب است که چرا ورود کودکان به این موزه ممنوع‌نشده است.

دوستی می‌گفت: تعطیلات نوروز فرصتی شد تا سری به این موزه تاریخی بزنیم، اما دیدن کودکان خردسالی که با دیدن صحنه‌های شکنجه انقلابیون، رو در هم می‌کشیدند و گاه با هراس و ترس زیاد فرار‌می‌کردند، این سوال را در ذهنم پدید آورد که اولا چرا ورود خردسالان به موزه از سوی مسوولان آن منع نشده و دوم این که والدین با چه انگیزه‌ای آنها را به دیدن این صحنه‌های خشن می‌برند؟! کاش در سال جدید برای هر رفتار خودمان استدلال بیاوریم و کمی درباره آن فکر کنیم.

پریشاد احمدی - جام‌جم