بهره گیری از تجهیزات فناوری جدید در کشاورزی

از دوران مشروطه به بعد اقتصاد کشور ما از حالت کشاورزی - بازاری درآمد و صنعت هم در گوشه هایی از آن رخ نشان داد. صنایع و کارخانه ها چه آنها که وابسته به محصولات کشاورزی بودند
کد خبر: ۴۶۴۲۲
و چه آنها که به مواد اولیه نفتی احتیاج داشتند، هر روز بیشتر و بیشتر شدند، اما صنعت هرگز نتوانست کشور ما را از کشاورزی بی نیاز کند.
هنوز هم بسیاری از هموطنان ما در شهرها و روستاها به کشت و زرع مشغولند و آن را بر شغلهای صنعتی ترجیح می دهند.
البته با پیشرفت های صنعتی در دهه های اخیر کشاورزی هم به نحوی به صنایع وابسته شد، چه از نظر ادوات کاشت و داشت و برداشت و چه صنایع تبدیلی که در ادامه محصولات کشاورزی را قابل مصرف تر می کند.
این پیشرفت ها از سویی به کمک کشاورزان آمد و آنها را از انجام کارهای سخت و طاقت فرسا رهانید و از سویی به زعم بعضی محققان زمینه هایی را برای صرف وقت و نیروی انسانی در جهت هایی دیگر ممکن ساخت ، هرچند برخی معتقدند که با ورود ادوات و ماشین آلات کشاورزی و مکانیزه شدن آن عده زیادی از مردم که با عنوان کارگر در مزارع مشغول به کار بودند از گردونه اشتغال حذف خواهند شد.
به نظر می رسد این نوع تفکر صحیح نیست و پیشروی به سمت کشاورزی مکانیزه تعداد افراد بیکار را افزایش نمی دهد، بلکه حتی در کاهش بیکاری و افزایش رفاه روستاییان بسیار موثر است.
مکانیزاسیون کشاورزی مجموعه ای از علوم و فنون کاربردی است که مطالعه ، شناخت و به کارگیری انواع مختلف ماشین و ابزار نیروی محرک ، در مراحل مختلف تولید و فرآوری محصولات کشاورزی را شامل می شود.
این مجموعه علوم و فنون کاربردی که باتوجه به ابعاد فنی و اقتصادی و اجتماعی به کار گرفته می شود، در برگیرنده فناوری طراحی و تولید انبوه و تغییر در ساختار فنی ، بهسازی ، تعمیر، سرویس ، انتخاب ، کاربرد و تعویض انواع ماشین ها و وسایل است.
در یک عبارت مکانیزاسیون استفاده از وسایل و ادوات مکانیکی و فناوری روز در کشاورزی برای افزایش بهره وری با رعایت تمام جوانب است.
در یک کشاورزی مکانیزه تعداد و کیفیت وسایل و ابزار، چگونگی استفاده از آنها، محاسبه هزینه ها و چگونگی تامین آنها و تطابق آنها با سایر وسایل در یک مزرعه مطرح است.
توسعه پایدار که امروزه نقل محافل علمی است ، ضرورت تحقیق و مطالعه و مراقبت در این زمینه را بیش از پیش آشکار می کند.
برای این منظور لازم است حتی از کارشناسان و صاحبنظرانی خارج از سیستم های کشاورزی ازجمله زیست محیطی ، جامعه شناسی و همین طور از تجربه های سایر کشورهای پیشرو در این مورد استفاده کرد. افزایش بهره وری رشد و توسعه این بخش را نوید می دهد.
افزایش بهره وری شامل افزایش بهره وری زمین ، نیروی انسانی ، قدرت و کیفیت ماشین ، شناخت و کنترل عوامل ناشناخته و افزایش بهره وری سیستم های جانبی است که هرکدام نقش بسزایی در افزایش تولید دارند.


برهه های تاریخی در توسعه استفاده از ابزار و ماشین در کشاورزی
از زمانی که انسان برای کشت ، زمین را خراش داد هزاران سال طول کشید تا اولین مکانیسم چرخ دندانه دار اختراع شد. وسایل اولیه و ساده برای کاشت ابتدا انگشتان دست و بعدها شاخه نوک تیز درختان بودند، بعد از آن بشر از قدرت دامها استفاده کرد و گاوها با نیروی بدنی زیادی که داشتند انواع خیشها را در مزارع به حرکت درآوردند.
احتمالا در فاصله بین پیدایش فلز و گاوآهن ، بیلهای شخم زنی اختراع شدند. با پیدایش مکانیزم چرخ دندانه دار که در آن اثر نیروی انسانی و دامی چند برابر می شود مرحله جدیدی در کشاورزی آغاز شد.
در این دوره از خواص اهرم و قرقره ها و نیز به کارگیری چرخها در جهت تسهیل کار، تغییر جهت نیرو، کاهش نیروی محرک لازم و احیانا برای افزایش سرعت استفاده شد. با ورود موتور و جایگزینی آن به جای نیروی انسان و دام تاثیرات عمده ای در پیشرفت کشاورزی نمودار شدند.
اولین تحول این دوره ، استفاده از ماشین بخار برای شخم زدن بود که به دلیل سنگینی وزن و بزرگی حجم حمل و جابه جایی آن بسیار دشوار بود. مکانیزاسیون طی 60تا 70سال اخیر دوره تکامل و پیشرفت را گذرانده است.
در این دوره تقریبا کلیه عملیات کشاورزی مکانیزه شده و بازده کار انسانی به حداکثر رسید. آنچه از این پس باید انجام شود، طراحی بهتر ماشین های کشاورزی به نحوی است که کارکرد با آنها سهل تر و قیمت آنها مناسب تر باشد و فراهم آوردن وسایل راحتی راننده تراکتور یا زارع به هنگام کار تا بازده او به این ترتیب زیادتر شود.


چشم اندازی از کشاورزی آینده
در زمینه کشاورزی دقیق ، ماهواره ها، حسگرها، نقشه ها و داده های حاصل از دورسنجی ، به کمک کشاورز می آید و دقت عمل او را بالاتر می برد، ایده کشاورزی دقیق در سال 1920قوت گرفت ، ولی حدود سال 1990جنبه واقعی بیشتری پیدا کرد.
فرق اساسی بین کشاورزی مرسوم و کشاورزی دقیق جدای از به کارگیری فناوری فضایی و سایر سیستم های جانبی در کنار تجهیزات معمول در کشاورزی مرسوم ، در اندازه کوچکترین سطح مزرعه به عنوان واحد مدیریتی است.
این ایده بسیار شبیه به کشاورزی اولیه است که در آن کشاورز با دست خود هریک از بوته ها را به طور جداگانه و تک تک می کاشت و به آنها یکی بعد از دیگری آب می داد و یا این که زمین اطراف آنها را به طور جداگانه نرم می کرد، این کارها به تناسب هر بوته انجام می شد، به عبارت دیگر واحد مدیریتی کشاورز اولیه یک بوته بود و این همان شباهت بین کشاورزی اولیه و کشاورزی دقیق است با این تفاوت که ابزار کاری و به تبع آن دقت کار بسیار متفاوت است.
یکی از موارد مهم در این فناوری ، نقشه های الکترونیکی هستند که از سوی سیستم سنجش از دور (ماهواره ها و رادارها) از مزارع مختلف تهیه می شوند. این نقشه ها که مقدار اختلافات را در نقاط مختلف مزرعه نشان می دهد به حافظه ماشین های جدید که با فناوری دقیق کار می کنند سپرده می شوند، تا مقدار ورودی ها را براساس اطلاعات نقشه به تناسب مقدار نیازها اعمال کنند. علاوه بر این ، حسگرها هم برای نشان دادن اختلافات درون مزرعه در نقاط مختلف ، کاربرد مهمی دارند.
این حسگرها با واکنش سریع در حین حرکت به جلو، خاصیتی از خاک و یا مشخصه ای از گیاه را اندازه گیری می کنند تا ماشین های فناوری دقیق براساس این اندازه گیری ها، میزان ورودی های خود را در نقاط مختلف مزرعه تغییر دهند.
ازجمله محدودیت هایی که در این زمینه وجود دارد، هزینه نسبتا بالای آن ، لزوم تصحیح اولیه داده ها و نقشه های آن با واقعیت ها و عدم بیان علتهاست.


اهداف کشاورزی مکانیزه
یکی از اهداف مکانیزاسیون ، افزایش تولید و کسب سود بیشتر است که یا با افزایش سطح زیر کشت حاصل می شود و یا با افزایش مقدار تولید در واحد سطح ، که هدف مکانیزاسیون رسیدن به هدف از طریق هر دو روش است.
همچنین با کاهش نیروی کارگری و انجام بموقع عملیات کشاورزی ، کاهش چشمگیری در هزینه ها ایجاد می شود و افزایش بهره وری و درآمد را به دنبال دارد، کاهش سختی کار و ایجاد جذابیت هم از دیگر اهداف است.
کاهش سختی کار نه تنها در جذابیت کار کشاورزی و افزایش سرمایه گذاری در این بخش موثر است ، بلکه حتی در کیفیت و دقت عملیات و نیز بازده کار تاثیر بسیاری دارد. طبق نتایج یک پژوهش که از محمدصادق صبوری و منصور طیوری و اردوان نصرتی از اعضای هیات علمی دانشگاه گرمسار انجام شده است ، ایجاد بیکاری در نتیجه مکانیزاسیون کشاورزی نوعی توهم است.
استفاده از ابزارآلات کشاورزی در زمینهای زراعی نمی تواند عاملی برای افزایش درصد بیکاری باشد. افزایش سریع و تصاعدی جمعیت چه در جهان و چه در کشور ما بیانگر این است که بخش کشاورزی در گرو چهار حرکت یعنی افزایش زمینهای زیر کشت ، افزایش تولیدات زراعی ، روی آوردن به کشاورزی فشرده و پرخطر و مدیریت صحیح زراعی است.
افزایش زمینهای زیر کشت هرچند در گرو وجود مکانیزاسیون در کشاورزی است ، اما یک روند محدود دارد، وجود خشکسالی های طولانی ، آب نامناسب ، کمربند کویری طولانی و... این افزایش سطح زیر کشت را با چالش روبه رو می کند.
طبق تحقیقات ، افزایش تولیدات زیر کشت نیز خود نیاز به استفاده از علوم مختلف کشاورزی و نیروهای بهره وری دارد که هر دو نوع این تغییرات جز با روند مکانیزاسیون کشاورزی امکانپذیر نیست.
در حالی که با افزایش درآمد کشاورزان و روستاییان ، بهبود توان مدیریتی نیروهای انسانی شاغل در بخش کشاورزی ، ایجاد عدالت و ثبات در جامعه ، طبقه بندی و ایجاد امنیت غذایی به دلیل بهره گیری از زمین می تواند از مهمترین تبعات کشاورزی مکانیزه باشد.
زمانی که کشاورزان به منظور جایگزین کردن نیروی کارمزدبگیر برای بهره گیری از ماشین آلات سرمایه گذاری می کنند تصمیم خود را براساس کاهش کار پرزحمت نیروی کاری که استخدام خواهند کرد نمی گیرند، کارگران به خاطر عادت به کار سخت و علی رغم گرفتاری ای که کار پرزحمت در بر دارد تمایل دارند که به این کارها تن بدهند، در صورتی که اگر کارگران بتوانند رفاه بیشتری را در شغل جایگزین کسب کنند، تمایلی به درگیر شدن در کار پرزحمت نخواهند داشت.
کارگرانی که به کار پرزحمت تن درمی دهند، رفاه کمتری خواهند داشت. علت این که بسیاری از کارگران در کشورهای در حال توسعه با دستمزد پایین به کار خسته کننده می پردازند، این است که آن را واکنشی در مقابل فقر بی حد و نبود فرصتهای جایگزین می دانند.


روند توسعه مکانیزاسیون
تا قبل از سال 1342شمسی نظام حاکم بر کشاورزی ایران نظامی ارباب رعیتی بود. در این نظام مالک و مباشر با واسطه های بین دولت و رعیت عامل اجرای طرحهای دولت بودند.
طی این دوره اولین تراکتور برای مدرسه عالی فلاحت وارد ایران شد و پی ریزی تغییرات معینی در ارتباط با اداره املاک دولتی و موقوفات صورت گرفت. همچنین برنامه هایی در جهت اعمال ماشین در کشاورزی مدنظر قرار گرفت ، اما به علت وقوع جنگ جهانی دوم این طرح متوقف شد و پس از جنگ این طرح با واردات تراکتور و ادوات برای شخم و دیسک زدن و برنامه هایی برای اعمال ماشین در کشاورزی ادامه پیدا کرد.
در سال 1333 وزارت کشاورزی اداره کل مهندسی زراعی را تاسیس کرد که به ایجاد مزارع نمایشی و دایر کردن دوره هایی برای تربیت متخصصان دست زد. بعد از اصلاحات ارضی که در سال 1341 انجام شد، اراضی کشاورزی بین مالک و رعیت تقسیم شد.
این مساله معایبی را در پی داشت. از معایب آن این بود که هر قطعه زمین کشاورزی به قطعات کوچکتری تقسیم شده و برای مکانیزه شدن کشاورزی مشکلات عدیده ای را ایجاد می کرد.
برای پر شدن خلا موجود دولت به تاسیس شرکتهای تعاونی ، سهامی زراعی و کشت و صنعت دست زد که هرکدام از این نظام ها هم نقاط ضعف و قوت مخصوص به خود را داشتند، اما به هر حال زمین های تقسیم شده و کوچک زراعی که همچنان هم در حال تقسیم شدن هستند، استفاده از ادوات و ابزارآلات کشاورزی را غیرممکن ساخته است.


عاصفه اله وردی
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها