حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
او 3 سال در اودینزه مربیگری کرد ولی اوج کارش در رم بود که توانست رکورد 11 پیروزی پیاپی را با این تیم در سال 2006 ثبت کند، هرچند که تیمش نتوانست در آن سال در بین 4 تیم بالای جدول قرار گیرد. او در آن سال مربی سال ایتالیا شد. سال 2009 رم را با خاطرهای تلخ ترک کرد و به زنیت سنپترزبورگ پیوست و امسال در بازیهای لیگ قهرمانان موفق شده تا این تیم را از مرحله گروهی بالا کشیده و به مرحله حذفی هدایت کند تا مقابل بنفیکا قرار گیرد. در این گفتوگو او از ویژگیهای مربیگری در روسیه و تیمش میگوید.
به نظر شما تیمهای روسی شانس قهرمانی در این دوره از رقابتهای لیگ قهرمانان را دارند؟
این فصل که خیلی بعید است. از سال آینده لیگ روسیه همچون سایر کشورهای اروپایی ادامه خواهد یافت و سرمایهگذاریهای انجام شده میتواند در سالهای آینده نتیجه بخش باشد. ولی برای عدم موفقیت باشگاههای روسی در بازیهای اروپایی به نظرم مشکلات دیگری هم وجود دارد. قوانین لیگ روسیه به تیمها اجازه میدهد تا هر تعداد که دوست دارند بازیکن خارجی بگیرند ولی در هر بازی حداکثر 6 بازیکن میتوانند در زمین باشند. این به بازیکنان داخلی اجازه نمیدهد که بتوانند دستمزدی همچون بازیکنان و بعضا ستارههای پا به سن گذاشته خارجی داشته باشند. تیمی مثل آنژی ماخاچ قلعه میتواند بازیکنان با تجربه خارجی را با صرف هزینههای سرسامآور به خدمت بگیرد اما برای بازیکنان جوان روسی سرمایهگذاری زیادی نمیشود و حتی سبب میشود برخی از آنها به اسپانیا و انگلستان رفته و در باشگاههای نه چندان مطرح این کشورها بازی کنند. روسیه بجز موفقیت در صعود به مرحله حذفی بازیهای لیگ قهرمانان افتخار مهم دیگری در 2 سال اخیر نداشته ولی موفقیت باید بخشی از فرهنگ فوتبال باشگاهی روسیه شود. با اقداماتی که در دست انجام است تصور میکنم در 5 سال آینده فوتبال روسیه متحول شود.
تیم شما تا چه حد با تیمی که سال 2008 قهرمان جام یوفا شد، متفاوت است؟
تغییرات زیادی نداشتیم. 6 بازیکن از 11 بازیکن اصلی همان کسانی هستند که رنجرز را شکست دادند و یکی از تعویضیهای آن بازی همچنان در تیم حضور دارد. 2 بازیکن اصلی که حالا در ترکیب نیستند آندری آرشاوین و پاول پورگبنیاک هستند و کنستانتین ژیریانوف، الکساندر کرژاکف و ایگور دنیسوف همچنان در ترکیب اصلی هستند. تیم به همان سبک تهاجمی دوره دیک ادووکات بازی میکند و هواداران معتقدند تیم از نظر تاکتیکی پیشرفت کرده و بیشتر ایتالیایی شده و بالهای 2 جناح بیشتر در کارهای دفاعی حضور دارند.
بهترین بازیکنان تیم شما دراین فصل چه کسانی بودند و در روسیه کدام بازیکنان را شاخصتر میدانید؟
کرژاکف اگر بتواند از کمند مصدومیت به طور کامل رها شود و با تمام توان کار کند میتواند گلزنیهای بیشتری داشته باشد. او در کنار دانی ـ بازیساز تیم ـ و الکساندر آنیوکوف و ویاچسلاو مالافیف درون دروازه از بهترین بازیکنان ما بودند. اما در روسیه اکثر بازیکنان خوب در 2 تیم زنیت و زسکا حضور دارند و در زسکا هم مصدومیت ایگور آکینیف دروازهبان و کاپیتان تیم چشمگیر بوده است. ایگناشویچ و برادران آلکسی در خط دفاعی از مهمترین بازیکنان لیگ روسیه در 2 سال اخیر بودند.
چرا ستارهها در روسیه نمیتوانند تداوم زیادی داشته باشند و در سطح اروپا یا جهان مطرح شوند؟
متاسفانه در روسیه به تیمهای پایه و گسترش لیگ جوانان توجه زیادی نمیشود. زنیت از چندی قبل آکادمی فوتبالش را زیر نظر «هنک فن استی» هلندی توسعه داده و چند سال بعد اولین نسل فوتبالیستهای این آکادمی به فوتبال روسیه معرفی خواهند شد. آکادمی فوتبال ملی روسیه هم با سرمایهگذاری شخصیتهای برجسته اقتصادی روسیه از جمله رومن آبراموویچ از چند سال قبل کار روی چهرههای مستعد جوان را آغاز کرد که آلن زاگوئف ـ در تیم زسکا مسکو ـ اولین ستاره این آکادمی به حساب میآید.
برخی کارشناسان صعود زنیت از گروهش در بازیهای لیگ قهرمانان را ناشی از ساده بودن گروه و حضور در کنار تیمهای نه چندان مطرح میدانستند.
فکر نمیکنم این تحلیل درست باشد، چون زنیت در گروهی قرار داشت که شاختار اکراین و پورتو در آن بودند و هر دو تیم سال قبل به مرحله حذفی صعود کرده و از بهترین تیمهای اروپا محسوب میشوند. البته پورتو به خاطر از دست دادن مربیاش ـ ویاش بواش ـ و همچنین یکی دو یار کلیدی کمی ضعیفتر از فصل قبل بود، اما شاختار همچنان تیم خطرناکی بود و ما توانستیم با برد خوبی که مقابل آنها در سن پترزبورگ داشتیم، صعود کنیم.
ساکر نت / مترجم: امیررضا نوریزاده
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....