اعتباری که هنوز کسب نشده‌ است

امسال جشنواره موسیقی فجر وارد بیست و هفتمین سال برگزاری خود شده، این دوره چه تفاوت‌هایی از نظر برگزاری با دوره‌های گذشته داشت؟

دکتر ریاحی دبیر این دوره از جشنواره در مراسم اختتامیه جشنواره بیست و ششم انتخاب شد که از این جهت نسبت به سال‌های گذشته اتفاق خوشایندی بود.

دبیر جشنواره با تجربه‌ای که از قبل بواسطه حضورش در جشنوارهای گذشته داشت با تسلط و اشراف بیشتری بر جامعه موسیقی ایران جشنواره را مدیریت کرد، البته به دلیل تغییر و تحول مدیریتی دفتر موسیقی یک مقدار تاخیر در روند کار ایجاد شد. بعد از این تغییرات به پیشنهاد دکتر ریاحی و تایید دفتر موسیقی و معاونت هنری ارشاد مسوولیت اجرایی جشنواره بر عهده من گذاشته شد و با توجه به این‌که ما امسال، هم به لحاظ زمانی برای امور اجرایی فرصت زیاد و هم به واسطه اعتباری بودجه خیلی خوبی در اختیار نداشتیم تلاش کردیم که این ظرفیت و این جشنواره به شکل مناسبی برگزار شود.

درست است که به لحاظ اعتباری دست ما بسته بوده اما به لحاظ کیفی جشنواره یک قدم به جلو برداشته است.

به نظرم رویکرد حمایت از گروههای جوان و بااستعداد کمتر شناخته شده، حتی در زمانی که مشکل مالی نداشته باشیم باید رویکرد اول جشنواره موسیقی فجر باشد، ولی به طور کلی نباید این موضوع را فراموش کرد که حضور یکسری گروه‌های مرجع در جشنواره می‌تواند نوعی تفاوت موسیقی مطلوب را نشان دهد و برای سایر گروه‌های شرکت‌کننده امکان مقایسه و جهت‌دهی به حرکتی که انجام می‌شود ، فراهم آورد.

من معتقدم که اگر بودجه هم کاملا تامین شود نباید فقط به بزرگان موسیقی که هر زمان امکان برگزاری کنسرت دارند، اختصاص داده شود و نظرم این است که کلیت محور جشنواره در هر دو صورت داشتن بودجه یا کمبود آن باید حول گروه‌های جوان باشد.

ما در جشنواره موسیقی فجر بیش از 100 اجرای متفاوت در سالن‌های مختلف داشتیم که اگر قرار بود تمامی این اجراها در یک سالن اتفاق بیفتد باید جشنواره به جای یک هفته، 2 ماه برگزار می‌شد البته این موضوع از لحاظ فنی، شدنی نیست چرا که ژانرهای موسیقی متفاوت است و این تفاوت صدابرداری را هم موجب می‌شود. بر این اساس یا باید جشنواره را خیلی کوچک برگزار کرد یا این‌که رسانه‌ها خبرنگاران متعددی داشته باشند تا تمامی اجراها را پوشش دهند.

ما در جشنواره یک بخش رقابتی داشتیم که عموما گروه‌هایی در آن اجرا داشتند که خیلی باانگیزه و جوان و در آستانه حرفه‌ای شدن هستند. این گروه‌های جوان برای خود، مخاطبان خاصی دارند که از قبل با فعالیت‌هایشان آشنایی دارند. یک بخش دیگر نیز جنبی بود که همیشه این سوال را که چرا بزرگان موسیقی حضور ندارند ایجاد کرده است. ما امسال بخش «نسل دیگر» را بین این دو زاویه یعنی بخش رقابتی و جنبی قرار دادیم، یعنی جوان بودن را از بخش رقابتی و حرفه‌ای بودن را از بخش جنبی می‌گیرند البته به‌این معنا نیست که گروه‌های رقابتی حرفه‌ای نیستند.

به نظر من هنرمندانی که در بخش «نسل دیگر» روی صحنه رفتند بیشتر افرادی بودند که در گروه‌های حرفه‌ای حضور دارند و کنار بزرگان موسیقی ساز زده‌اند و حتی معتقدم که این گروه‌ها به لحاظ فنی خیلی خلاقیت، جسارت و نوآوری دارند و شاید فقط به خاطر سن کم‌شان تا به امروز زیاد شناخته نشده‌اند.

در واقع نسل دیگر، تفکر و مفهوم دیگری است یعنی دریچه‌ای است برای این‌که اعلام کنیم موسیقی ما چه در بخش ایرانی و چه غیر ایرانی جوان‌هایی دارد که با همت و انگیزه خودشان کار حرفه‌ای انجام می‌دهند و موسیقی‌شان را روی صحنه می‌آورند که به نظرم باید با احترام بیشتری به این هنرمندان نگریست و از آنها حمایت کرد، چرا که بزرگان آینده موسیقی ما همین هنرمندان جوان هستند.

من شخصا هیچ اعتقادی به سرمایه‌گذاری در بخش پاپ ندارم، چرا که این ژانر خوشبختانه به لحاظ اقتصادی سیستم خودش را دارد و بخش خصوصی کاملا از این گروهها حمایت می‌کند. اما حضور بخش پاپ در جشنواره موسیقی فجر صرفا به خاطر درآمدزایی نیست، چرا که اگر چنین چیز‌هایی مطرح بود قیمت بلیت‌ها نیز با کنسرت‌های خارج از جشنواره تفاوتی نمی‌کرد. ما با کاهش قیمت بلیت‌ها سعی کردیم آن قشر از جامعه را که در طول سال توان مالی برای استفاده از این کنسرت‌ها را ندارند به نوعی پوشش دهیم.